Prowadzenie piłki w koszykówce

Większość trenerów widziała freestylera, w koszykówce albo w piłce nożnej, który robi z piłką rzeczy wyglądające na niemożliwe. W odcinku 37 podcastu Alex Sarama zwrócił uwagę, że gdy ci zawodnicy wchodzą do prawdziwej gry, często się rozczarowujemy.

Dlatego w poniższych grach nie znajdziesz kozłowania dwiema piłkami, slalomu między pachołkami ani piłek tenisowych. W tym samym odcinku Alex powiedział, że nie widzi żadnej wartości w statycznym kozłowaniu żadnego rodzaju, czy to z jedną piłką, dwiema, czy z piłką tenisową, bo to zupełnie inne zadanie niż gra. W każdym ćwiczeniu na tej stronie ktoś próbuje odebrać piłkę.

W rozdziale 1 Transforming Basketball cytowany jest Jamal Crawford, który mówi, że w ogóle nie robił ćwiczeń z prowadzenia piłki. Jego wyjaśnienie:

Transcending Basketball precyzyjnie określa pułap pracy w formie 1 na 0.

Dalej książka wyjaśnia, że w grze zawodnicy kozłują, by stworzyć przestrzeń do podania, rzutu lub wejścia, a liczy się relacja między zawodnikiem a piłką, obrońcami, partnerami i koszem. Pachołek nigdy się nie rusza. Obrońca tak, a kozłowanie, które działa, jest sprzężone z tym, co ten obrońca robi. Ta więź między tym, co zawodnik widzi, a tym, co robi, to sprzężenie percepcji i działania, a pachołek nie daje mu żadnego materiału do pracy.

Transforming Basketball podkreśla to samo w kwestii zmęczenia. Zawodnik, który ma kłopot z podejmowaniem dobrych decyzji podczas kozłowania pod presją, zwłaszcza gdy jest zmęczony, nie rozwiąże tego rutynami z dwiema piłkami ani statycznymi. Zmęczenie, jakie wywołują, bierze się ze stania w miejscu i powtarzania niemal identycznych ruchów i nie ma nic wspólnego ze zmęczeniem w meczu. Odpowiedzią książki jest projektowanie gier z kozłowaniem, w których obraz ciągle się zmienia, takich jak Berek z osłoną i Szpaler 1 na 3 poniżej.

Rozdział Transcending Basketball o pseudonauce zajmuje się gadżetami wprost. Piłka tenisowa nie niesie żadnych informacji, które daje obrońca. Książka przyznaje, że jest prawdopodobnie bardziej zmienna niż kozłowanie w miejscu czy dwiema piłkami, ale obie opcje pomijają szerszy obraz. Alternatywą są ograniczone gry 1 na 1 i liczne formaty berka z kozłowaniem.

Trenerzy używający gadżetów często argumentują, że zawodnicy najpierw potrzebują techniki: „Jeśli zawodnik nie potrafi kozłować w miejscu z podniesioną głową, nie będzie umiał kozłować w ruchu”. Odpowiedź książki:

Książka wymienia powody, dla których zawodnicy kozłują: żeby przesunąć piłkę do przodu, stworzyć czas i przestrzeń, stworzyć kąt do podania albo utrzymać przewagę w ataku. Każdy z nich to inny problem. Wybierz grę pod zadanie, z którym twoi zawodnicy mają kłopot, czyli ich czynnik limitujący, jak ujęłaby to książka: coś, co aktualnie blokuje pojawienie się danej umiejętności.

Berek z kozłowaniem to najprostsza gra z prowadzeniem piłki na żywo, jaka istnieje, i sprawdza się w każdym wieku. W EP45, odpowiadając trenerowi, który pytał, jak początkujący ma kiedykolwiek kozłować w grze bez statycznych ćwiczeń, Alex odpowiedział: berek.

Alex przedstawił tę wersję w EP26, swoim odcinku o podejściu opartym na ograniczeniach z początkującymi. Gdy zaczniesz myśleć o różnych sposobach grania w berka z kozłowaniem, powiedział w EP45, szybko możesz mieć dziesięć pomysłów na ćwiczenia. Tekst George'a Vaza 10 ideas for improving ball handling zbiera gry od trenerów ze społeczności Transforming, w tym rozgrzewki z berkiem z kozłowaniem George'a Cremosa i grę z dotykaniem kolan Verdella Billingsleya z dziewczynkami z trzeciej i czwartej klasy.

Z najmłodszymi zawodnikami na początku nie potrzebujesz nawet przeciwnika, o ile w przestrzeni jest tłoczno. W swoim studium przypadku w Transforming Basketball Samara Funnell, asystentka trenera w Skyliners Frankfurt, opisuje swoje gry w minikoszykówkę: wszyscy kozłują wewnątrz linii rzutów za trzy punkty i starają się utrzymać piłkę przy sobie, nie wpadając na nikogo. Potem dodaje zasady. Zmień rękę po trzech kozłach, przybij piątkę koledze, gdy go mijasz w kozłowaniu, albo spróbuj komuś wybić piłkę. Nie uczy krosowerów ani nie mówi zawodnikom, żeby podnosili głowę. Pojawiają się same, bo gra ich wymaga.

Dla starszych zawodników podkręć presję. Klatka Francesca Rossiego, z EP39, ustawia rozgrywającego z piłką na małym obszarze wyznaczonym pachołkami lub liniami, naprzeciw obrońcy „pitbulla”, którego jedynym celem jest dotknąć piłki lub ją odebrać. Nie ma kosza do obrony. Francesco czasem dodaje, że zawodnik z piłką ma przed sobą kosz, więc nie może odwrócić się do obrońcy plecami, tylko barkiem. Stosuje to z seniorskimi rozgrywającymi i z rozgrywającymi do lat 19. Przetrwaj 1 na 1 Alexa to ten sam pomysł z nagrodą: przetrwaj pięć sekund presji na małym obszarze, a potem graj. Oba ćwiczenia omawiamy w naszym poradniku o przełamywaniu pressingu.

Minięcie jednego obrońcy to inny problem niż minięcie trzech z rzędu, bo rozwiązanie, które pokonało pierwszego, może nie być dostępne przeciwko drugiemu. Transforming Basketball nazywa to zagnieżdżonymi afordancjami: miniesz pierwszego obrońcę zwodem z zatrzymaniem i może otworzyć się luka, albo na twojej drodze nagle pojawi się nowy obrońca. Zacznij od jednego obrońcy i celu, a potem dodawaj kolejnych.

Transcending Basketball zadaje ćwiczeniu zygzak trzy pytania. Kiedy obrońca pozwoliłby zawodnikowi z piłką kozłować przed sobą, nie próbując odebrać piłki ani na niego naciskać? Kiedy obrońca poczekałby, aż atakujący dotrze do linii bocznej lub linii strefy podkoszowej, zanim zmieni kierunek? Jak często widzisz w meczu slajd obronny?

Przeróbka z książki dodaje obrońcę na żywo. Ogranicza atak do połowy całego boiska, z 10-sekundowym zegarem na przeprowadzenie piłki i zakończenie pod koszem. Dla początkujących obrońca trzyma znacznik albo broni z rękami założonymi za plecami. W razie błędu przepisowego lub straty obrona od razu przechodzi do ataku zamiast przerywać powtórzenie.

W EP37 Alex dodał sposób na zarządzanie obciążeniem, bo 1 na 1 na całym boisku jest intensywne. Ustaw dodatkowych obrońców w odcinkach boiska jako „ośmiornice”, które mogą poruszać się tylko w wąskim prostokącie, graj w grupach po trzy osoby i rotuj. Albo użyj pachołków i mat, żeby stworzyć nieregularne kształty, i przyznawaj punkty za dotarcie do końca obszaru w limicie czasu bez straty piłki.

Trenerzy często pytają, jak nauczyć konkretnego zagrania bez wielokrotnego drylowania go. Jonas De Bruyne, trener w Niemczech, odpowiedział dokładnie na to w swoim artykule gościnnym o rozwijaniu zwodniczych zagrań w kozłowaniu. Jonas opublikował ponownie na Instagramie wyjątkowo zwodnicze zagranie, a inny trener zapytał, jak nauczyłby go tego w podejściu opartym na ograniczeniach. Jego odpowiedzią było zaprojektowanie gry, w której może pojawić się okazja do podobnego zagrania, wiedząc, że dokładnie to zagranie może się nigdy nie wyłonić i może nie być funkcjonalne dla każdego zawodnika.

• Grajcie 1 na 1 na żywo z kozła na jednej trzeciej połowy boiska, podzielonej na trzy obszary: od linii bocznej do slotu, od slotu do slotu i od slotu do linii bocznej.
• Atakujący zaczyna za linią środkową, a obrońca wewnątrz obszaru rzutów za trzy punkty. Gra toczy się na żywo, gdy tylko atakujący wejdzie w przestrzeń.
• Jeśli atakujący zdobędzie punkty, zostaje na boisku i zaczyna kolejne powtórzenie w innej trzeciej części.
• Jeśli ma problemy, daj obrońcy piłkę do trzymania obiema rękami. Jeśli jest zbyt łatwo, zrób 1 na 2, z drugim obrońcą startującym dwa metry z tyłu.

Jonas przyznaje, że to trwa dłużej niż uczenie zagrania w próżni, a potem dodanie pasywnego obrońcy. Na krótką metę wersja scenariuszowa pokazywałaby to zagranie częściej. Jego argument, zapożyczony od Roba Graya, jest taki, że te krótkoterminowe zyski nie utrzymują się, więc zawodnicy powinni dalej eksperymentować przy zachowanym sprzężeniu percepcji i działania.

W Transforming Basketball znajdziesz 1 na 1 zbudowane wokół zmylenia obrońcy. Książka radzi, żeby przy pokazie nie prezentować jednej idealnej techniki. Daj wyraźnie do zrozumienia, że atakujący może wejść do kosza w dowolny sposób i w dowolnym momencie.

Jeśli piłka jest przechwytywana prawie za każdym razem, gra wykracza poza optymalny punkt wyzwania i jest zbyt trudna, by zawodnicy mogli się wiele nauczyć. Zostaw obrońcę i ułatw zadanie, czyli zastosuj to, co książka nazywa uproszczeniem zadania. Prezentacja Alexa dla początkujących wymienia sposoby ograniczania obrony:

• Obrońca nie może skakać.
• Obrońca gra jedną ręką.
• Obrońca kozłuje piłkę lub trzyma ją w rękach.
• Obrońca ma ograniczoną liczbę kroków albo ograniczoną przestrzeń.

Poprzedni slajd wymienia natomiast sposoby, by pomóc atakującemu: przewagę liczebną, większą przestrzeń, dwa kosze, większą przewagę na starcie albo dostosowany sprzęt. W EP26 Alex powiedział, że szczególnie lubi, gdy obrońca kozłuje w tym samym czasie, bo obaj zawodnicy pracują wtedy nad swoim kozłowaniem. Gdy zrobi się zbyt łatwo, a atakujący zdobywa punkty bez odczytywania obrońcy, zdejmij to ograniczenie.

Gry doskonalące kozłowanie izolują drybling, dlatego po takim ćwiczeniu zagraj 2 na 2 z możliwością rzutu, wejścia do kosza lub podania i obserwuj, czy zawodnik z piłką rozpoznaje, kiedy partner jest wolny i kiedy jest przestrzeń, by iść do przodu.

Zawodnik może dobrze chronić piłkę, ale przegapić okazję do podania spod presji. Wtedy wprowadź do następnej gry odbiorcę podania i jego obrońcę, żeby zawodnik pracował nad decyzją, a nie tylko nad piłką. Transcending Basketball proponuje 1 na 1 + 1 przy koszu, w którym atakujący ma opcję podania, jeśli zatrzyma kozłowanie, jako dużo bardziej zbliżony do gry zamiennik ćwiczenia w linii.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o grze przeciwko pressingowi na całym boisku, zajrzyj do poradnika o rozbijaniu pressingu. O punktowaniu mimo obrońców przeczytasz w poradniku o wykańczaniu akcji, a o projektowaniu wyborów, przed którymi stają zawodnicy, w poradniku o podejmowaniu decyzji.