Basketbal ballhandling

De meeste coaches hebben weleens een freestyler, in basketbal of voetbal, dingen met een bal zien doen die onmogelijk lijken. In aflevering 37 van de podcast wees Alex Sarama erop dat we vaak teleurgesteld zijn als die spelers een echte wedstrijd ingaan.

Daarom vind je in de spelen hieronder geen dribbels met twee ballen, pionnenslaloms of tennisballen. Alex zei in dezelfde aflevering dat hij geen waarde ziet in statisch dribbelen van welk type ook, of het nu één bal, twee ballen of een tennisbal is, omdat het een totaal andere taak is dan de wedstrijd. In elke activiteit op deze pagina probeert iemand de bal af te pakken.

Hoofdstuk 1 van Transforming Basketball citeert Jamal Crawford, die zegt dat hij nooit ball-handling-drills heeft gedaan. Zijn uitleg:

Transcending Basketball is precies over het plafond van 1-tegen-0-werk.

In een wedstrijd, zo gaat het boek verder, dribbelen spelers om ruimte te creëren om te passen, te schieten of te drijven, en wat telt is de relatie tussen de speler en de bal, de verdedigers, de teamgenoten en de ring. Een pion beweegt nooit. Een verdediger wel, en de dribbel die werkt is gekoppeld aan wat die verdediger doet. Die link tussen wat een speler ziet en wat hij doet is perception-action coupling, en een pion geeft die niets om mee te werken.

Transforming Basketball maakt hetzelfde punt over vermoeidheid. Een speler die moeite heeft goed te beslissen bij het dribbelen onder druk, vooral als hij moe is, lost dat niet op met twee-bal- of statische routines. De vermoeidheid die die routines opleveren komt van stilstaan en bijna identieke bewegingen herhalen, en lijkt in niets op de vermoeidheid van een wedstrijd. Het antwoord van het boek is dribbelspelen te ontwerpen waarin het beeld steeds verandert, zoals Shield Tag en Gauntlet 1-tegen-3 hieronder.

Het hoofdstuk over pseudowetenschap in Transcending Basketball neemt hulpmiddelen rechtstreeks onder handen. Een tennisbal bevat niets van de informatie die een verdediger geeft. Hij is aantoonbaar variabeler dan dribbelen op de plek of met twee ballen, geeft het boek toe, maar beide opties missen het grotere plaatje. Het alternatief zijn beperkte 1-tegen-1-spelen en de vele vormen van dribble tag.

Coaches die hulpmiddelen gebruiken, voeren vaak aan dat spelers eerst de techniek nodig hebben: “Als een speler niet met zijn ogen omhoog op de plek kan dribbelen, kan hij niet in beweging dribbelen.” Het antwoord van het boek:

Het boek somt op waarom spelers dribbelen: om de bal naar voren te brengen, om tijd en ruimte te creëren, om een hoek voor een pass te creëren of om een aanvalsvoordeel te behouden. Elk is een ander probleem. Kies het spel voor de taak waar je spelers moeite mee hebben, hun rate limiter, zoals het boek zou zeggen: datgene wat op dit moment verhindert dat een vaardigheid zichtbaar wordt.

Dribble tag is het eenvoudigste live handling-spel dat er is en werkt bij elke leeftijd. In EP45, antwoordend op de coach die vroeg hoe een beginner ooit in een wedstrijd kan dribbelen zonder statische drills, was Alex' antwoord tag.

Alex deelde die versie in EP26, zijn aflevering over de CLA met beginners. Zodra je nadenkt over verschillende manieren om dribble tag te spelen, zei hij in EP45, heb je snel tien activiteitsideeën. George Vaz' 10 ideeën om ball handling te verbeteren verzamelt spelen van coaches uit de Transforming-community, waaronder de dribble-tag-warming-ups van George Cremos en het knee-tap-spel van Verdell Billingsley met meisjes uit de derde en vierde klas.

Bij de allerjongste spelers heb je in het begin niet eens een tegenstander nodig, zolang de ruimte maar druk is. In haar casestudy in Transforming Basketball beschrijft Samara Funnell, assistent-coach bij de Skyliners Frankfurt, haar miniball-spelen: iedereen dribbelt binnen de driepuntslijn en probeert de bal in leven te houden zonder tegen iemand aan te botsen. Dan voegt ze regels toe. Wissel van hand na drie dribbels, geef een teamgenoot een high five terwijl je voorbij dribbelt, of probeer iemands bal te stelen. Ze leert geen crossovers en zegt spelers niet dat ze hun ogen omhoog moeten houden. Die komen vanzelf, omdat het spel erom vraagt.

Verhoog bij oudere spelers de druk. Francesco Rossi's cage, uit EP39, zet een point guard met de bal in een klein gebied, gemarkeerd met pionnen of lijnen, tegen een “pitbull”-verdediger wiens enige doel het is de bal aan te raken of te stelen. Er is geen basket om te verdedigen. Francesco voegt soms toe dat de handler een basket voor zich heeft, zodat hij zijn rug niet naar de verdediger kan draaien, alleen een schouder. Hij gebruikt het bij senioren- en onder-19-guards. Alex' Stay Alive 1-tegen-1 is hetzelfde idee met een beloning: overleef vijf seconden druk in een klein gebied en speel dan door. Beide komen aan bod in onze press-break-gids.

Voorbij één verdediger komen is een ander probleem dan voorbij drie achter elkaar komen, want de oplossing die de eerste versloeg is er tegen de tweede misschien niet. Transforming Basketball noemt dit geneste affordances: versla de eerste verdediger met een hesitation en er opent zich misschien een opening, of er staat plotseling een nieuwe verdediger in je pad. Begin met één verdediger en een doel en voeg dan meer toe.

Transcending Basketball stelt drie vragen over de zigzag-drill. Wanneer zou een verdediger de ballhandler voor zich laten dribbelen zonder te proberen de bal te stelen of onder druk te zetten? Wanneer zou een verdediger wachten tot de aanval de zijlijn of de bucketlijn bereikt voordat hij van richting verandert? Hoe vaak zie je in een wedstrijd een step-slide?

De make-over van het boek voegt een live verdediger toe. Hij beperkt de aanval tot de helft van het hele veld, met een 10-secondeklok om de bal naar voren te brengen en een afwerking bij de ring te krijgen. Voor beginners houdt de verdediger een hesje vast of verdedigt met zijn handen op zijn rug. Bij een overtreding of turnover gaat de verdediging direct over in de aanval in plaats van de herhaling te stoppen.

In EP37 voegde Alex een manier toe om de belasting te beheren, aangezien 1-tegen-1 over het hele veld intensief is. Zet extra verdedigers als “octopussen” in stukken van het veld, die alleen binnen een smalle rechthoek mogen bewegen, speel in groepjes van drie en wissel door. Of gebruik pylonen en vloermatten om onregelmatige vormen te maken, en geef punten voor het bereiken van het einde van het gebied binnen een tijdslimiet zonder de bal te verliezen.

Coaches vragen vaak hoe je een specifieke move leert zonder hem te drillen. Jonas De Bruyne, een coach in Duitsland, beantwoordde precies dat in zijn gastartikel over het ontwikkelen van slinkse dribbelmoves. Jonas had een bijzonder gewiekste move op Instagram geplaatst, en een andere coach vroeg hoe hij die met de CLA zou aanleren. Zijn antwoord was een spel te ontwerpen waarin de kans op een vergelijkbare move kan opduiken, wetend dat de exacte move misschien nooit ontstaat en niet voor elke speler functioneel hoeft te zijn.

• Speel live 1-tegen-1 uit de dribbel in een derde van het halve veld, waarbij het halve veld in drie gebieden is verdeeld: zijlijn tot slot, slot tot slot en slot tot zijlijn.
• De aanval begint achter de middenlijn en de verdediger binnen het driepuntsgebied. Het is live zodra de aanval de ruimte betreedt.
• Als de aanval scoort, blijft hij aan, en begint de volgende herhaling in een ander derde.
• Als ze moeite hebben, geef de verdediger een bal om met twee handen vast te houden. Als het te makkelijk is, maak er 1-tegen-2 van, waarbij de tweede verdediger twee meter verderop begint.

Dit duurt langer dan een move op de lucht leren en dan een dummyverdediger toevoegen, geeft Jonas toe. Op korte termijn zou de gescripte versie de move vaker laten zien. Zijn punt, geleend van Rob Gray, is dat die winst op korte termijn niet blijft, dus spelers moeten blijven experimenteren met waarneming en handeling gekoppeld.

Transforming Basketball heeft een 1-tegen-1 gebouwd rond misleiding. Als je het voordoet, zegt het boek, laat dan niet één ideale techniek zien. Maak duidelijk dat de aanval mag drijven zoals hij wil, wanneer hij wil.

Als de bal bijna elke keer wordt gestolen, zit het spel voorbij het optimal challenge point, te moeilijk voor spelers om veel te leren. Houd de verdediger en maak de taak makkelijker, wat het boek task simplification noemt. Alex' presentatie voor beginners somt de opties op om de verdediging te beperken:

• De verdediger mag niet springen.
• De verdediger speelt met één hand.
• De verdediger dribbelt of houdt een basketbal vast.
• De verdediger heeft een beperkt aantal stappen of een beperkte ruimte.

De dia ervoor somt in plaats daarvan manieren op om de aanval te helpen: een numeriek voordeel, een grotere ruimte, twee baskets, een grotere voorsprong of aangepast materiaal. In EP26 zei Alex dat hij het vooral fijn vindt als de verdediger tegelijk dribbelt, omdat beide spelers dan aan hun handle werken. Haal de beperking weg zodra het te makkelijk is en de aanval scoort zonder de verdediger te hoeven lezen.

Handling-spelen isoleren de dribbel, dus speel na een handling-activiteit 2-tegen-2 met de opties om te schieten, te drijven of te passen, en kijk of de ballhandler herkent wanneer een teamgenoot vrij is en wanneer er ruimte is om vooruit te gaan.

Een speler beschermt de bal misschien goed maar mist de kans om uit de druk te passen. Neem dan de ontvanger en zijn verdediger mee in het volgende spel, zodat de speler aan de beslissing werkt en niet alleen aan de bal. Transcending Basketball stelt een 1-tegen-1 + 1 bij een basket voor, waarbij de aanval een passoptie heeft als hij zijn dribbel oppakt, als een veel wedstrijdachtiger vervanging van de line drill.

Voor druk over het hele veld vind je de press-break-gids. Voor scoren rond verdedigers is er de afwerkgids, en voor het ontwerpen van de keuzes waar spelers voor staan de gids over decision-making.