Ćwiczenia na nabór do drużyny koszykarskiej

Na NBA pre-draft combine Kevin Durant nie był w stanie podnieść 185 funtów. Jako jedyny sobie z tym nie poradził i zapamiętał, jak trenerzy przygotowania siłowego się z niego śmiali. Alex Sarama przytacza reakcję Duranta w książce Transcending Basketball:

Reakcja Duranta pokazuje, na czym polega problem większości naborów. Wyciskanie na ławce, skok dosiężny, mierzony czas w bocznych przesuwach pod koszem i rzuty bez obrońcy: wszystko to coś mierzy. Żaden z tych testów nie pokazuje jednak, co zawodnik robi, gdy ma przed sobą obrońcę, a za plecami partnera wchodzącego w odcięcie. Rozdział Alexa o combine oraz jego wcześniejszy artykuł NBA combine testing: why it fails to evaluate talent dowodzą tego na poziomie zawodowym. To samo dotyczy sali w liceum w listopadzie.

Combine ma mierzyć „atletyzm”. Transcending Basketball woli określenie możliwości działania: skok, moc, szybkość i tak dalej. Kształtują one to, jakie ruchy zawodnik jest w stanie wykonać, ale nie są umiejętnościami. Umiejętność to działanie zgodne z właściwą afordancją (możliwością działania, na przykład luką do wejścia na kosz albo partnerem, który się odkrywa) we właściwym momencie, a afordancje pochodzą od partnerów z drużyny i przeciwników.

Przykład z książki to zawodnik mierzący 6 stóp i 11 cali, z imponującym wynikiem w skoku dosiężnym. Ten wynik może nic nie znaczyć, jeśli zawodnik nie dostrzega afordancji wokół siebie, podczas gdy ktoś z dużo niższym wynikiem może znacznie lepiej znajdować przestrzeń pod koszem. Dotknięcie pionowego słupka to inne zadanie niż przewidzenie wejścia na kosz i dobranie momentu wyskoku, żeby go zablokować. W grze zawodnicy skaczą pod presją czasu, w ułamkach sekundy. W teście mogą się przygotować.

W swoim artykule Alex cytuje Karamvira Gilla, trenera przygotowania motorycznego, który pracował z RJ Barrettem, w sprawie testu sprintu: „Możesz mieć najszybszego zawodnika na świecie, ale jeśli nie jest dostrojony do okazji, by znaleźć się za plecami obrony i przyspieszyć w tranzycji, to nic to nie daje”.

Cechy fizyczne nadal mają znaczenie. Wyższy skok może dać zawodnikowi więcej szans na kończenie akcji nad obręczą, ale te cechy można ocenić tylko w sytuacjach, w których zawodnicy z nich korzystają. Zawodnik, który skacze wyżej, nie zbiera automatycznie więcej piłek w walce o zbiórkę, a szybszy zawodnik nie widzi automatycznie najlepszej szansy.

Transforming Basketball ujmuje ogólną zasadę w jednym zdaniu, napisanym o rozwoju zawodników, ale prawdziwym przy każdej ocenie:

Rozdział 5 Transforming Basketball zawiera studium przypadku o nowym spojrzeniu na ocenę zawodników, a większość z niego da się przenieść wprost na nabór w szkole lub klubie. Alex pisze, że dane z draft combine mogą powiedzieć zarządowi klubu coś o możliwościach działania zawodnika, ale same w sobie znaczą bardzo niewiele, bo o skuteczności zawodnika decyduje to, jak wykorzystuje te możliwości wobec okazji, jakie daje mu gra. Treningi przed draftem to jego przykład rozłożonych na części zadań treningowych:

Jego alternatywą, gdy nie ma gry na żywo do obejrzenia, jest bardziej reprezentatywny trening w małej grupie, powiązany z własnymi zasadami gry drużyny. Proponuje też, żeby szukać czegoś innego. Zamiast oceniać zawodników według utrwalonych od lat opinii o tym, jak wygląda poprawna technika, doceniaj zręczność i zdolność adaptacji: zawodnika, który pokazuje różne rozwiązania ruchowe tego samego problemu. W języku naboru jest to zawodnik, który w kończeniu w dżungli (jungle finishing) kończy akcję na trzy różne sposoby przeciwko trzem różnym obrońcom, a nie ten z najczystszym wejściem na dwa kroki.

Rozdział ostrzega też przed pewnym błędem poznawczym. Badania Stawa i Hoanga nad NBA wykazały, że zawodnicy wybrani we wczesnych numerach draftu dostają zwykle więcej minut i rzadziej są wymieniani niż późniejsze wybory grające na tym samym poziomie. Klub może zrobić to samo w mniejszej skali z podstawowymi zawodnikami z poprzedniego sezonu, więc oceniaj to, co zobaczyłeś tego dnia.

W EP8 Alex powiedział dr Alex Lascu, że jedną z jego największych frustracji we Włoszech był sposób oceniania jego zawodników: „patrzono tylko na takie rzeczy jak szybkość, prędkość, wzrost”, a nie na zręczność i dostrojenie. Lascu, która napisała doktorat o identyfikacji talentów, opisała ścieżki, na których zawodników wybierano na wyczucie, i zauważyła, że trafiają na nie zwykle ci, którzy akurat już pasowali do danego sportu.

Transcending Basketball jest szczery co do tego, ile ktokolwiek może przewidzieć.

Traktuj więc swój nabór jako zapis tego, co zawodnicy zrobili w warunkach, które ustawiłeś, tego jednego dnia. Im bardziej te warunki przypominają prawdziwą koszykówkę, tym więcej ten zapis ci mówi.

Plan naboru Tahja Holdena dla Ranney Boys Basketball z 25 listopada 2024 roku to prawdziwy przykład naboru zbudowanego w ten sposób. Wśród zapisanych w nim założeń są pozytywne doświadczenie zawodników, dużo czasu na grę i brak nadmiernych instrukcji. Łączy krótkie zadania na żywo z większymi grami.

Plan oznacza każde ćwiczenie według modelu TLC: nauczanie, uczenie się lub rywalizacja. W częściach z rywalizacją trenerzy obserwują i robią notatki, zamiast raz po raz przerywać grę. Dzięki temu widzisz, na które afordancje reagują zawodnicy. Poniżej dwa ćwiczenia z tego planu.

Następnie plan przechodzi do gry 4 na 4 na całym boisku z rotującą trzecią drużyną, co przenosi te same interakcje na szerszą grę. Seria oznacza, że zawodnicy zostają w swoich rolach przez ustalony czas, zamiast wykonać jedno powtórzenie i wrócić na koniec kolejki. Dzięki temu każdy atakujący dostaje minutę decyzji, które możesz obserwować.

Don Showalter, który od ponad 20 lat współpracuje z USA Basketball, powiedział George'owi Vazowi w EP153, że to w małych grach wychodzą słabości. Jeśli praworęczny zawodnik ma problem z lewą ręką, od razu zauważysz to w grze 3 na 3.

Powiedział też George'owi, na co patrzy w pierwszej kolejności: „Kiedy idę oceniać zawodników, jedną z głównych rzeczy, na które patrzę, jest wszechstronność”. Czy potrafią grać na więcej niż jednej pozycji i czy potrafią kryć więcej niż jednego rywala? Gra w zmniejszonym składzie, w której obrona musi się zamieniać, pokazuje ci jedno i drugie.

Do oceny 1 na 1 ćwiczenie Kameleon 1 na 1 z rozdziału 8 książki Transforming Basketball daje każdemu zawodnikowi trzy różne starty i nowego rywala w każdej rundzie, a punktuje się w nim tylko obronę, więc widzisz obie strony boiska.

Gry na żywo z 60 czy 100 zawodnikami brzmią jak coś niemożliwego. Podczas klinika na żywo nagranego do EP13 Alex powiedział, że prowadził nabór dla około 120 zawodników, jednego dnia nawet dla 140, na czterech koszach, „i daliśmy radę”. Pierwszą grą, jaką pokazał trenerom, było wykończenie w dżungli, które według niego działa przy 10 lub 12 zawodnikach na kosz.

Przy 12 zawodnikach na koszu Szczelna obrona daje ci trzy czteroosobowe zespoły i czytelną rotację. Nasz poradnik treningu na jednym koszu pokazuje więcej sposobów, jak zmieścić dużą grupę na kilku koszach, a artykuł Alexa o dużych grupach powstał właśnie z myślą o takim pytaniu: obozy młodzieżowe, nabory i duża frekwencja.

Wyjaśniaj krótko. Zasada Mike'a MacKaya z książki Transcending Basketball mówi, że na wyjaśnienie ćwiczenia masz nie więcej niż 30 sekund: nazwij je, powiedz, jak się zaczyna i jak się punktuje, i pozwól im grać. W rozdziale 8 książki Transforming Basketball Alex stawia trenerom jeszcze ostrzejsze wyzwanie: zacznij każde ćwiczenie w 20 sekund lub krócej. Pokaż tyle, ile potrzeba, żeby zawodnicy mogli zacząć, a potem pozwól przejść kilku posiadaniom, zanim cokolwiek dodasz.

„Dobre IQ koszykarskie” to nie jest notatka, z której można skorzystać. Zapisz, co zawodnik zrobił i w jakiej sytuacji: rozpoznał pomoc i znalazł wolnego partnera, wrócił, żeby skontestować rzut, poruszał się tak, że jeden obrońca nie mógł upilnować dwóch odbierających. Zanotuj też, z kim i przeciwko komu grał.

Zmieniaj partnerów i rywali, gdziekolwiek się da. Jedna świetna akcja przeciwko twojemu najsłabszemu obrońcy mówi ci mniej niż trzy przeciętne przeciwko różnym zawodnikom. Krótki nabór pokazuje tylko część sytuacji, z jakimi zawodnik może się zmierzyć.

Daj zawodnikom szansę pokazania obrony, a nie tylko ataku. Rotowanie ról, tak jak w seriach, sprawia, że każdego obserwujesz po obu stronach boiska. Nasz poradnik rozwoju zawodnika opisuje, co zrobić z tymi notatkami po wyborze drużyny, a rozwiązania funkcjonalne w 1 na 1 wyjaśniają, dlaczego oceniamy zagranie po tym, czy działa przeciwko obrońcy, a nie po tym, jak wygląda.