Wniosek dla trenera
Test fizyczny opisuje jeden z aspektów tego, do czego zawodnik może być zdolny. Sam w sobie nie pokazuje, jak zawodnik postrzega i działa przeciwko rywalom. Ten artykuł analizuje to rozróżnienie i pyta, jak ocena może uwzględniać wymagania środowiska gry w koszykówkę.
Dlaczego testy NBA Combine opierają się na złych założeniach
Jak to możliwe, że obecne metody testowania na NBA Combine mogą zniekształcać, a nie rzetelnie informować osoby podejmujące decyzje w klubach? Combine tradycyjnie służy do mierzenia i kwantyfikowania "atletyzmu". Atletyzm sam w sobie jest pojęciem subiektywnym. W podejściu ekologicznym bardziej użyteczne może być określenie "zdolności do działania" (action capabilities). Zdolności do działania nie są umiejętnościami, lecz atrybutami, które kształtują sposób poruszania się zawodnika i umiejętności, do jakich jest zdolny. Należą do nich takie cechy jak skok w górę, moc, przyspieszenie, szybkość boczna itd. Najprościej mówiąc, zdolności do działania wpływają na potencjalne ruchy, do jakich zawodnik jest zdolny.
Trzeba podkreślić, że same zdolności do działania nie oznaczają umiejętnych zachowań. Od kilku lat testy NBA Combine służą do mierzenia zdolności do działania kandydatów do draftu NBA. Pierwszym problemem jest jednak wada tkwiąca w samych metodach testowania. Dotyczy to wszystkich podstawowych ćwiczeń testów NBA Combine, w tym skoku w górę z miejsca i z rozbiegu, "zwinności" na polu podkoszowym, biegu w obronnym ustawieniu bocznym i sprintu na 3/4 boiska.
Dynamika ekologiczna to ramy teoretyczne wyjaśniające zachowania systemów neurobiologicznych (w tym ludzi), szczególnie w odniesieniu do procesów działania, percepcji i poznania. Może to być potężne narzędzie do rozumienia gry w koszykówkę i ma istotne konsekwencje dla testów NBA Combine w obecnej formie.
Kluczową częścią skutecznej gry, a dla klubów czymś krytycznym do oceny, jest zdolność zawodników do działania w odpowiedzi na atrakcyjne affordances. Affordances najlepiej rozumieć jako możliwości działania. Transforming Basketball przedstawia argumenty za tym, by traktować affordances jako kluczowy czynnik oceny zawodników, ponieważ to percepcja affordances może pozwolić klubom ocenić umiejętne zachowanie i znaleźć niedoceniane talenty.
Przypomnijmy krótko pojęcie 'affordance' i osadźmy je w kontekście konkretnej akcji w koszykówce. W pick and rollu zawodnik z piłką może napotkać pole affordances złożone z możliwości odrzucenia zasłony, rzutu z kozła, podania do zawodnika na roll, podania skip itd. To pole affordances zmienia się nieustannie w bardzo krótkich skalach czasu, ze względu na szybki i nieprzewidywalny charakter koszykówki.
Dowiedz się więcej o alternatywach dla tradycyjnych metod przygotowania siłowego i kondycyjnego w koszykówce w E23 Podcastu z Javi Estrada-Miller.
Darmowy materiał
21 SSGs na Twój kolejny trening.
Darmowy PDF z Small-Sided Games, które możesz poprowadzić od razu. Praktyczne pierwsze spotkanie z tym podejściem.
To zdolność zawodników do funkcjonalnego działania w odpowiedzi na najbardziej atrakcyjne affordances decyduje o tym, czy można ich uznać za umiejętnych. Sprzężenie percepcji i działania wyjaśnia, jak zawodnicy postrzegają affordances i samoorganizują się w rozwiązania ruchowe.
Zdolności do działania wracają do równania, ponieważ wpływają na to, na jakie affordances zawodnicy mogą, a na jakie nie mogą zareagować. Lepszy skok może dać więcej okazji do skończenia akcji nad obręczą, ale tego nie gwarantuje! Można to zrealizować tylko wtedy, gdy zawodnicy są dostrojeni do swojego pola affordances. Dlatego zakładanie, że imponujące zdolności do działania same w sobie czynią lepszego kandydata do NBA, to poważny błąd. To błędne założenie sprawiło, że wielu utalentowanych zawodników umknęło uwadze w poprzednich draftach i dlaczego testy NBA Combine nadal są stosowane w obecnym formacie.
W praktyce zawodnik o wzroście 6ft 11 z imponującym wynikiem skoku w górę może nie znaczyć nic, jeśli nie potrafi trafnie postrzegać swojego pola affordances! Zawodnik może mieć znacznie niższy wynik w teście skoku, ale być o wiele lepiej dostrojony do znajdowania sposobów wykorzystania przestrzeni nad obręczą i wokół niej. Na tym polega problem obecnych protokołów testów NBA Combine: skuteczniejsi zawodnicy mogą umknąć uwadze i zostać 'ukryci' w redukcjonistycznych zestawach danych. Liczby uzyskane z tych testów nie uwzględniają tego, że skuteczna gra w koszykówkę opiera się na relacji między zawodnikiem a jego otoczeniem.
Jak powiedział Karamvir Gill: "Możesz mieć najszybszego zawodnika na świecie, ale jeśli nie jest dostrojony do okazji, by wyjść za plecy obrońcy i przyspieszyć w tranzycji, to nic to nie znaczy." Pokazuje to, dlaczego test sprintu na 3/4 boiska jest całkowicie zbędny. Gill pracuje w podejściu ekologicznym jako trener przygotowania motorycznego RJ Barretta.
W przeszłości sami zawodnicy NBA otwarcie wyrażali pogardę dla pomiarów w ramach testów NBA Combine…
"Wszyscy trenerzy przygotowania siłowego się ze mnie śmiali. Chichotali między sobą, że nie mogę podnieść 185 funtów, a ja na to: 'Dobra, śmiejcie się dalej…' To było zabawne, bo byłem jedynym, który nie mógł tego podnieść i się męczyłem. Było mi wtedy wstyd, ale mówię: 'Dajcie mi piłkę, proszę. Dajcie mi piłkę." - Kevin Durant
Podobne opinie powtórzył także @kylekuzma:
Pamiętam, jak myślałem, że te ćwiczenia to sprawa życia i śmierci 😭😭😭 a one w ogóle nie mają znaczenia lol https://t.co/6nYOq4lQ98 kuz (@kylekuzma) May 16, 2023
Przyjrzyjmy się temu dokładniej. Siła na siłowni, o której wspominali KD i Kuzma, ma niezwykle niewielką korelację ze zdolnością do skutecznego kończenia akcji mimo kontaktu. Wyciskanie dużego ciężaru i adaptacyjne kończenie z dużą prędkością przez dwóch obrońców to zupełnie różne zadania. W materiale wideo opublikowanym po combine przed draftem 2022 osoby odpowiedzialne za przygotowanie motoryczne mówiły o metodologii i założeniach każdego testu. Zaczynając od skoku w górę z rozbiegu, test przedstawiono jako "umieszczenie zawodników w środowisku odpowiadającym temu, co robią w prawdziwej grze."
Prawda jest taka, że ten test całkowicie nie jest reprezentatywny. Imponujące wyniki w skoku wzwyż nie przekładają się na umiejętności koszykarskie, takie jak lepsza zbiórka. W teście nie ma informacji specyfikujących (koledzy z drużyny i przeciwnicy) ani zadania koszykarskiego, które pozwoliłyby wyciągnąć sensowne wnioski. Drużyny NBA mogłyby zyskać przewagę konkurencyjną, gromadząc zamiast tego dane z bardziej reprezentatywnych zadań treningowych. Lepiej odzwierciedlałyby one umiejętne zachowania i intencje każdego kandydata do draftu.
Podobnie wielu ludzi łączy wyniki testu skoku z miejsca z tym, że zawodnicy potrafią wysoko skakać w meczach. Jednak ten test stawia przed zawodnikami zupełnie inny problem niż ten, z którym zwykle mierzą się w grze, skacząc pionowo. W meczu zawodnicy mogą skakać, aby walczyć o zbiórkę, zrobić wsad, asekurować ze słabej strony itd. Wszystkie te ruchy mają wspólny kluczowy czynnik, który nie jest powiązany z testem skoku ani przez niego mierzony: presję czasu.
W teście skoku wzwyż jest mnóstwo czasu, by skoczyć jak najwyżej, ale w grze to mnóstwo czasu zamienia się w ułamki sekundy na działanie. Prowadzi to do tego, że ciało używa do ruchu zupełnie innych samoorganizujących się strategii. W skoku wzwyż zawodnicy z pozycji stojącej wykonują duże ruchy przeciwne (countermovement), aby napiąć mięśnie i zredukować luz mięśniowy do stanu aktywnego, który pozwala im skoczyć. W grze stosuje się zupełnie inne strategie, takie jak współskurcze, aby zredukować luz mięśniowy i skoczyć.
Frans Bosch używa terminu luz mięśniowy (muscle slack), aby opisać, jak szybko mięsień może przejść od stanu luźnego do napiętego. Bosch posługuje się analogią czasu, jaki potrzebuje luźna lina holująca samochód, by się naprężyć. Biorąc pod uwagę dynamiczny charakter koszykówki, jest mało czasu na duże ruchy przeciwne. Jeśli sportowcy rzadko, a może nigdy, nie skaczą bez presji czasu, jak cenne są informacje zbierane w teście skoku wzwyż? W meczach zawodnicy muszą wygenerować jak największą siłę w jak najkrótszym czasie, co wymaga zredukowania luzu mięśniowego. Jest to więc ogromna część skakania w koszykówce, a tradycyjne protokoły testowe, takie jak skok wzwyż, ją ignorują, ponieważ zawodnicy zaczynają w wstępnie napiętej pozycji, stojąc na podłodze. To tylko jeden przykład tego, jak wiedza o skill acquisition mogłaby zasadniczo zmienić podejście do wyboru kandydatów w drafcie. Byłoby to najbardziej przydatne, gdyby drużyny mogły tworzyć własne, unikalne metody testowania podczas pracy z zawodnikami przed draftem.
Lane agility test to kolejny test, który ma niewielką wartość lub nie ma jej wcale. Często mówi się, że jest to aktywność, która przekłada się na grę, ponieważ pokazuje zdolność potencjalnych wyborów draftu NBA do zmiany kierunku w wielu płaszczyznach. Ale dlaczego zawodnicy w ogóle zmieniają kierunek i sprintują? Prawdziwa zwinność wymaga autentycznych affordances i przeciwników. "Zwinność" w zamkniętym ćwiczeniu, takim jak lane slides, po prostu nie jest zwinnością.
Ostatni test, lane shuffle, jest często używany do sprawdzania "zwinności" i "umiejętności reakcji". W tym teście zawodnicy reagują na migające światła, zmieniając kierunek, co rzekomo daje wgląd w poziom ich "umiejętności poznawczych". Jednak badania nad skill acquisition informują nas, że światła nie dają takiej możliwości, ponieważ nie ma żadnej korelacji między reakcją na światło a skuteczną grą w koszykówkę. Zawodnicy nie wiążą swoich działań z dowolnymi światłami, lecz z informacjami zbieranymi od przeciwników i kolegów z drużyny. To właśnie pozwala im dostrzegać możliwości działania (affordances) i z nich korzystać. Dlatego wiele firm oferujących drużynom NBA wsparcie w ocenie kandydatów przez schematy "testów poznawczych" wykorzystujące "neuronaukę" to nic więcej niż czysta pseudonauka. Informacje z takich programów mogą w rzeczywistości zniekształcać oceny, dostarczając błędnych danych.
Można więc powiedzieć, że obecne metody testowania na combine nie oddają złożoności gry. Redukcjonistyczne zbiory danych mogą negatywnie wpływać na decyzje władz klubów, stając się czynnikiem rozpraszającym. Path dependence oznacza, że procedury tak normalne w dzisiejszych czasach, takie jak testy NBA Combine i tradycyjne metody trenerskie, nadal są przyjmowane i stosowane jako główna metodologia, mimo że inne dowody wskazują na skuteczniejszą alternatywę. Gdy dawne metody i sposoby pracy się utrwalą, zamiast przyjąć nowe podejście, ludzie mogą iść dalej tą samą ścieżką. Dotyczy to w dużym stopniu combine w jego obecnej formie.
Włączenie podejść opartych na dowodach może zatrzymać ten trend. Zastosowanie ram teoretycznych CLA i ecological dynamics może wpłynąć na każdą część organizacji koszykarskiej (a tutaj na całą ligę!). NBA Combine i inne podejścia do przygotowania motorycznego stosowane w koszykówce tylko pogłębiają silosy organizacyjne. Włączenie idei opartych na dowodach może pomóc organizacjom odejść od tego, przyjmując alternatywę i wprowadzając zunifikowane podejście organizacyjne.
Więcej o tym, jak to myślenie stosuje się w treningu, znajdziesz w naszym przewodniku po rozwoju zawodnika koszykówki, który łączy te idee, a Integrating Tactical, Physical, and Mental Development in Practice pokazuje, jak włączyć pracę motoryczną w ćwiczenia koszykarskie.
Przeczytaj przewodnik: Basketball Tryout Drills
Rozwijaj dalej swój coaching.
Połącz te pomysły z Success Pathway, biblioteką filmów z ćwiczeniami, społecznością trenerów i comiesięcznymi sesjami na żywo.
Poznaj Membership
