Trening koszykówki z jednym koszem

Alex Sarama sporo nauczył się na początku właśnie przy jednym koszu. W St. Peter's Catholic School w Guildford w Anglii zewnętrzne kosze stały w miejscu, gdzie zawracały szkolne autobusy, każdy na innej wysokości. Na każdej przerwie Alex i jego koledzy grali przy jedynym, którego autobusy nie uszkodziły. We wstępie do swojej pierwszej książki, Transforming Basketball, której fragmenty przeczytano w EP57, opisuje, jak grali: z wyobrażoną linią rzutów za trzy punkty, w drużynach mieszanych wiekowo, czasem 3 na 3, 5 na 3 albo 8 na 8.

Z perspektywy czasu napisał, że prawie cały jego postęp wziął się z gry na podwórku i z tych przerwowych gier, natomiast zorganizowane treningi, oparte na rozciąganiu dynamicznym, ćwiczeniu shell, ósemce w trójkach i kończeniu akcji 1 na 0, „po prostu mnie ograniczały, a może nawet pogarszały mnie jako zawodnika”.

Nikt przy tamtym koszu nie stał w kolejce i nikt przy twoim też nie musi. Później, trenując i prowadząc kliniki w ponad 40 krajach, Alex ciągle widział te same nawyki w zupełnie różnych salach. Jedna z pozycji na liście we wstępie do książki to „zawodnicy czekający w kolejkach albo trenujący przy jednym koszu przy niskim czasie aktywności”. Jeden kosz to częsta sytuacja. Niski czas aktywności nie musi jej towarzyszyć.

Transcending Basketball mierzy trening czasem aktywności: ile z zajęć zawodnicy spędzają w ruchu, a ile na czekaniu albo słuchaniu instrukcji. Książka wymienia „trzymanie wszystkich zawodników przy jednym koszu w niektórych ćwiczeniach” jako jeden z nawyków, które ten czas obniżają. To ćwiczenie powoduje czekanie. Zrób przy jednym koszu kolejkę do wejść pod kosz albo „around the horn”, a większość grupy będzie stać w miejscu.

Trenerzy młodzieży widzą to co tydzień. W EP27 Alex opisał znajomy obraz: trener z grupą siedmio-, dziesięciolatków „trzyma ich wszystkich przy jednym koszu, żeby łatwiej nad nimi zapanować”, i nazwał to nierealistycznym w tym wieku. W EP95 Jon Yu przypomniał, że widział jeden kosz i 30 dzieciaków przy nim: „Dużo stania, dużo kolejek”.

W EP37, solowym odcinku o przerabianiu ćwiczeń, Alex powiedział, że jeśli brakuje ci koszy, lepiej grać przy jednym koszu w różne gry 1 na 1 z przewagą niż prowadzić kolejkę do wejść pod kosz, pod warunkiem że zawodnicy rozumieją, kiedy zacząć swoje powtórzenie. Jego limit w normalnych warunkach to trzy gry 1 na 1 naraz.

Gdy miejsca jest mało, prowadził cztery:

Na klinice na żywo, nagranej do EP13, jeden z trenerów zapytał Alexa, jak utrzymać wysoki czas aktywności przy 20 czy 30 nastolatkach, którzy wszyscy chcą zacząć grać. Alex odpowiedział, że wszystko, co zaraz pokaże, da się zrobić z 10 lub 12 zawodnikami przy jednym koszu. Prowadził nabory w Lions dla około 120 zawodników, jednego dnia może nawet 140, przy czterech koszach: „daliśmy radę”. Pierwsza gra, którą pokazał, była właśnie ta.

Komentarz Alexa w trakcie gry: „widać ten czas aktywności, jest ogromny, a my jednocześnie mamy drybling i kończenie akcji”.

Seria utrzymuje tych samych zawodników w tych samych rolach przez określony czas, zwykle minutę, a powtórzenia następują jedno po drugim. Nikt nie wraca do kolejki między powtórzeniami, a to jest dokładnie to, czego potrzebuje jeden kosz. Dwie serie z Transforming Basketball angażują po pięciu zawodników. Prowadź jedną przy koszu, a drugą, grę w podaniach, z dala od niego, potem zamieńcie się.

Gdy przechodzisz do gier zespołowych, niech czeka drużyna, a nie kolejka. Przy dużej grupie graj 3 na 3 lub 4 na 4, a jedna drużyna niech będzie gotowa do wejścia. Trzymaj czekającą drużynę poza polem gry i ustal przed startem, kiedy wchodzi.

Przy 12 zawodnikach naszym domyślnym wyborem jest 4 na 4 na 4 Szczelna obrona: trzy czteroosobowe drużyny, dwie grają na połowie boiska, a trzecia czeka; wygrywa drużyna, która pierwsza zdobędzie pięć zatrzymań w obronie. Pełne zasady znajdziesz w naszym poradniku o grach w zmniejszonym składzie. Rotacja (zatrzymanie akcji zostawia drużynę w obronie, zdobycie punktów przesyła drużynę, która zdobyła punkty, do obrony) sprawia, że w jednej grze pracujesz nad stworzeniem przewagi, jej obroną i zabezpieczeniem zbiórki.

Przy dziewięciu zawodnikach Alex stosuje własną, trzydrużynową wersję jako zamiennik ćwiczenia shell:

Pilnuj tego, jak rozkłada się czas gry. Jeśli jedna drużyna czeka zbyt długo, zmień rotację, aby każda drużyna miała wielokrotnie szansę zagrać.

Gdy zawodnicy znają rotację, zostaw ją w spokoju. Możesz zmieniać akcent w grze 3 na 3 lub 4 na 4 bez reorganizowania grupy. Aby popracować nad krycia, wskaż trigger, którego musi użyć atak, oraz krycie, które ma zagrać obrona, tak aby zawodnicy pracowali nad rozwiązaniami na krycie, a ich koledzy nad ustawieniem i ruchem bez piłki. Aby położyć nacisk na zbiórkę, użyj zasady Szczelnej obrony, która odejmuje jedno zatrzymanie, gdy obrona odda zbiórkę w ataku.

Ponieważ zawodnicy już wiedzą, gdzie stać, nowe ograniczenie przyciąga ich uwagę i nie tracisz czasu treningu na tłumaczenie rotacji.

Nawyk Alexa z EP37, polegający na tym, że są dwa sposoby wygrania, sprawdza się tu równie dobrze: drużyna wygrywa przy 12 punktach albo wymuszając trzy straty. Drużyna, która ma 11 punktów i popełni trzecią stratę, przegrywa. W każdej grze atak i obrona są na żywo, więc nie potrzebujesz osobnych bloków ofensywnych i defensywnych, żeby podzielić się jednym koszem.

W grach przy koszu niech zawodnik, który zbiera piłkę, po jej zabezpieczeniu znajdzie kolegę. Dzięki temu zbiórka pozostaje powiązana z następną decyzją, czyli podaniem otwierającym, a koledzy mają powód, by się odsłonić. Tam, gdzie pozwala na to miejsce, dodaj kozłowanie na wyjściu.

To obejmuje tylko początek przejścia. Zawodnicy nadal potrzebują gry na całym boisku, aby przeprowadzić piłkę przeciwko wracającej obronie, a tego jeden kosz nie zapewni. To samo dotyczy gry Przeprowadź piłkę, którą Alex opisuje dla dużych grup i która wymaga dwóch koszy. Jej opis znajdziesz w wykorzystywaniu gier w zmniejszonym składzie przy dużej liczbie zawodników.

Jeśli masz osobną przestrzeń, część grupy może ćwiczyć podania bez kosza. Transcending Basketball sugeruje zastąpienie podań oburącz od piersi w kolejkach zabawą podwórkową, czyli grą w dziadka, bo zawodnicy podają pod różnymi kątami, z różną prędkością, na różnej wysokości i z różnym rotowaniem piłki.

Dla większej grupy poza koszem rozdział o rozgrzewce w A Constraints-Led Approach to Coaching Basketball proponuje grę w berka, do której wystarczy jedna piłka. Uwaga książki dla początkujących drużyn pasuje do większości sal z jednym koszem: czas na rozgrzewkę jest krótki, a unikanie tradycyjnych kolejek do wejść pod kosz ma znaczenie.

Rozgrzewka z podaniami w trzech, którą pokazuje George Vaz w tekście najlepsze rozgrzewki na treningi koszykówki, sprawdza się też z dala od kosza: jeden zawodnik wyprowadza piłkę kozłem, robi zatrzymanie jednotaktowe i obroty, drugi broni podania, a trzeci przyjmuje piłkę. Więcej znajdziesz w naszym przewodniku po ćwiczeniach z podań.

Knockout to klasyczna gra przy jednym koszu, w której zawodnicy odpadają i przestają grać. W naszej wersji zostają w grze.

Jeśli chodzi o cały trening wokół tych gier, w naszym przewodniku po planowaniu treningu znajdziesz, jak wpisać rotację do planu, a przewodnik po grach w zmniejszonym składzie zawiera więcej formatów, które mieszczą się na połowie boiska.