Verdediging in basketbal

Vincent Collet leidde Frankrijk naar twee olympische zilveren medailles. Toen hem in EP175 werd gevraagd hoe verdediging is veranderd, greep hij niet naar een systeem. Hij gaf een filosofie.

Twintig jaar geleden, legde hij uit, had elk team zijn eigen verdedigingssysteem, en de beperking van die aanpak was dat het niet altijd paste bij de spelers van de tegenstander. Scouting gaat tegenwoordig half over het systeem van de tegenstander en half over zijn spelers. Je hebt nog steeds teamregels nodig die tegen iedereen standhouden, maar het gevaar is elke avond anders, en het eerste gevaar is meestal dat het andere team gaat rennen.

Als verdedigen dus betekent het gevaar lezen, moet de training verdedigers een live aanval geven om te lezen, een die echt probeert te scoren.

Alex Sarama opent zijn artikel over verdediging in spelerontwikkeling botweg:

Zijn vraag aan iedereen die workouts leidt: hoe vaak moet een speler in een wedstrijd de bal verdedigen of uitsluiten, vergeleken met hoe vaak hij de ingewikkelde dribbelmoves gebruikt die hem worden geleerd? Kleine-groepssessies met 1-tegen-1, 2-tegen-1 en 2-tegen-2 ontwikkelen beide kanten tegelijk, en de aanval wordt maar zo goed als de verdediging waartegen ze traint. Hij is even sceptisch over het eindeloos drillen van één verdedigende techniek, zoals de step slide. Geen enkele verdediger blijft met één bewegingspatroon voor een dynamische ballhandler. Het artikel somt op wat je in plaats daarvan met live spelen moet opbouwen.

• Verdedigend voetenwerk dat uit het spel ontstaat, niet uit een slide drill.
• Walling up en verticality zonder te fouten.
• Chest stops en ballpressure.
• Help en gappositionering.
• Closeouts, postverdediging en het verdedigen van cutters.
• Triggers verdedigen en daarbij praten.

Hoofdstuk 7 van Transforming Basketball vraagt coaches om verdediging te behandelen zoals ze een conceptual offense behandelen: een basisstructuur die spelers aanpassen, geen schema dat ze herhalen. Verdedigen is grotendeels een reactie op wat de aanval doet. Je kunt pas roteren zodra de aanval dominoes start (het moment waarop een voordeel ontstaat). Maar sommige principes begin je zelf, zoals trappen, zone, een scorer top-locken of een niet-schutter vrij laten. Het boek somt de beslissingen op die een staf moet nemen zodat het team dominoes kan voorkomen of ervan kan herstellen.

• Je beste matchups.
• Hoe je de bal verdedigt: pressureniveau, richting, traps.
• Hoe je zonder bal helpt: agressief (denial, top-locks) of conservatief (gapsupport).
• Hoe je roteert zodra dominoes starten: peel switch, trap-the-box-rotatie, closeouts.
• Coverages voor acties met twee spelers: pick and roll, dribble hand-off, gets.
• Coverages voor acties met drie en vier spelers: screen away, flare, pistol, stack, stagger.
• Inbounds, zones en junk defenses (3-2, 2-3, match-ups, box and 1).
• Hoe je fout en omgaat met situaties laat in de wedstrijd.

Hoeveel hiervan je nodig hebt, hangt af van leeftijd, niveau en hoe vaak je traint. De reflectieopdracht van het boek is eenvoudig: schrijf je kernprincipes op één vel papier en werk het tijdens het seizoen bij. Binnen die principes kun je spelers keuzes geven. Een verdediger die sneller is dan zijn speler en een scorer bewaakt wiens ballhandler geen isolatiedreiging is, kan de pass denyen. Een tragere verdediger, met een gevaarlijke isolatiespeler aan de bal, kan in een shrink-positie in de gap zitten, klaar om te helpen. Dat is KYP: Know Your Personnel.

Een manier om dat te oefenen komt van Tyler Arnold, een member die in ons artikel over small-sided games ideeën voorkomt. De aanval draagt hesjes met het scoutingrapport van elke speler en speelt dan live. Elke closeout en elke coverage hangt nu af van wie de bal ving.

George Vaz' artikel over small-sided games voor verdediging op de bal noemt “in neutral blijven” een van de gouden principes van jeugdverdediging: zet de bal zoveel mogelijk onder druk zonder een blow-by weg te geven, of dat nu baseline of midden is. Neutral betekent dat geen van beide spelers een voordeel heeft. Als de aanval wel een stap wint, is het de taak van de verdediger die terug te pakken.

Alex' alternatief voor verdedigende voetenwerkdrills, in EP37, is 1-tegen-1 waarbij de verdediger elke keer ergens anders start: erachter, zijwaarts, naar de basket gericht, van de basket af. Elke start vraagt een andere weg terug naar neutral. Transforming Basketball maakt daar een spel van, en de score maakt verdedigen de enige manier om te winnen.

Het meest gehoorde bezwaar dat Alex krijgt tegen het coachen van verdediging met spelen is dat spelers elk hun eigen regels verzinnen: de een stuurt de bal naar het midden, de ander naar de baseline. Hoofdstuk 9 van Transcending Basketball antwoordt dat de constraints-led approach geen vrijbrief is en dat teamprincipes in de score ingebouwd kunnen worden. Hieronder staat het voorbeeld uit het boek voor een team dat drives uit het midden wil houden.

Neil Houghton, een Transforming-member in Melbourne, wijst er in zijn artikel over 3-tegen-3 closeouts en rotaties op dat welke acties een team ook speelt, ze closeouts creëren, wat ze tot een van de meest voorkomende situaties in een wedstrijd maakt. Hij geeft verdedigers drie types:

• Hot, voor een geweldige schutter (denk aan Steph Curry): jaag hem van de lijn en dwing hem te driven.
• Cold, voor een zwakke schutter (denk aan Giannis Antetokounmpo): geef ruimte en nodig uit tot het schot in plaats van de drive.
• Normal, voor een speler die beide kan (denk aan Kevin Durant): sluit op ongeveer een armlengte afstand uit, klaar om het schot te verdedigen en de drive te containen.

Als je je spelers kent, weet de verdediger welke hij moet gebruiken. Het oefenen daarvan vraagt een ontvanger die echt kan schieten of driven. In EP21 beschreef Alex de traditionele versie, waarbij een coach passt en spelers met hoge handen en korte pasjes naar coaches uitsluiten, als een dode drill. In plaats daarvan bouwde hij het volgende spel.

Om in korte tijd veel closeouts te krijgen, speel je ze als bursts, met dezelfde spelers in dezelfde rollen gedurende een vaste tijd.

Neils 3-tegen-3-versies starten vanuit een closeout of een scramble, zodat de closeout direct overgaat in help en recovery in plaats van bij de catch te eindigen.

Helpverdediging heeft haar eigen gedeelde taal. Bij de EP13-clinic liet Alex de spelers in zijn finishingspel de helpverdediger een naam geven: de MIG, de belangrijkste man of vrouw (most important guy or girl). Wie de MIG is verandert bij elke drive, dus helpverdedigers lezen zowel hun eigen speler als het zich ontwikkelende voordeel.

De traditionele plek om help en rotatie te leren is de shell drill, en Transcending Basketball is er kritisch over:

Transforming Basketball maakt hetzelfde punt. De shell bouwt knowledge about verdediging op, maar de aanval is passief op een manier zoals geen echte aanval dat is, en de verdediging leert het patroon snel.

De oplossing die het voorstelt is variabiliteit: laat de aanval van het basispatroon afwijken, zodat de verdediging nooit weet wat eraan komt. Spelers zullen vaker falen, en het boek waarschuwt ervoor dan naar meer controle te grijpen. In die worsteling gebeurt het leren.

Transcending Basketball voegt toe dat de aanval buiten het highschoolbasketbal zonder shotclock nooit probeert niet te scoren, en dat goede teamverdediging aanpassingsvermogen en individuele besluitvorming nodig heeft die een patroon niet kan voortbrengen. Het stelt voor de aanval een voordeel te geven en te kijken hoe de verdediging roteert; principes zoals peel switching kunnen uit dat live spel ontstaan. Om vroege help te eisen, geef je de aanval vijf punten voor een score bij de ring na een primaire drive zonder kick-out. De low defender zal er beginnen te komen.

Alex is pragmatischer in een professionele setting. In EP63, in gesprek met George Galanopoulos, toen associate head coach van de Rip City Remix, paste hij zijn idee van MAYA (most advanced yet acceptable) toe: in de NBA kent iedereen de shell drill, dus het heeft misschien geen zin hem los te laten, maar kleine aanpassingen maken hem veel onvoorspelbaarder. George stelde voor coaches de aanval te laten spelen, vooraf voorbereid, zodat de aanval niet eerst aan de verdediging uitgelegd hoeft te worden, en de shell te starten vanuit transitie, met verdedigers op willekeurige posities, in plaats van vanaf de baseline binnen te lopen.

Guided defense is wanneer een verdediger beperkt wordt in hoe hij mag verdedigen, voor een reeks of een balbezit. Het wordt meestal gezien als een manier om de aanval te ontwikkelen, maar Alex' artikel over guided defense in spelerontwikkeling betoogt dat het ook verdedigers ontwikkelt. Zijn voorbeeld is een blast cut, een cut van een dubbele gap naar een enkele gap, met een passer, een cutter en een verdediger die drie herhalingen in dezelfde rollen blijven.

1. De verdediging probeert de blast cut te denyen.
2. De verdediging gapt bij de catch na de cut.
3. De verdediging shaded bij de catch richting de baseline of het midden.

De verdediger moet bij elke herhaling een andere coverage gebruiken, in een volgorde die de aanval niet kan voorspellen. Dat is repetition without repetition voor de aanval: dezelfde actie, elke keer een andere read. De guide moet nauwkeurig zijn, een punt dat Alex aan Mike MacKay toeschrijft. En guided defense betekent niet slecht spelen zodat de aanval er goed uitziet. Verdedigers leren hoe het op één manier verdedigen van een actie een bepaalde coverage solution van de aanval uitnodigt, en ze kunnen nog steeds live spelen en proberen te stelen of te verstoren terwijl ze de guide geven. Als spelers moeite hebben met één coverage, script die dan zodat de verdediging alleen die coverage gebruikt totdat de aanval een oplossing vindt.

Collet noemde de transitie van de tegenstander het eerste gevaar, en George Vaz' artikel over transitieverdediging begint aan de andere kant van het veld: live-ball turnovers, slechte schoten en slechte positionering bij het schot geven de tegenstander allemaal een voordeel. Wanneer er toch een noodsituatie ontstaat, noemt het drie prioriteiten:

1. Bescherm de basket. De verdediger het dichtst bij je eigen basket roept “basket” en sprint naar de voorkant van de smile, en verlaat die rol nooit om een kick-ahead te nemen.
2. Stop de bal. De verdediger het dichtst bij de bal vertraagt hem.
3. Vind de gevaarlijkste. De spelers zonder bal sprinten terug en sluiten eerst uit op hot schutters, en lopen naar een speler in plaats van naar een matchup.

Bij gemiste schoten is tagging up (alle vijf aanvallers komen aan de hoge kant van degene die hen bij het schot verdedigde) evenzeer een transitieverdedigingssysteem als een systeem voor offensief rebounden. Onze rebounding-gids behandelt het, samen met 4-tegen-4-tegen-4 Defensive Shutdown, het spel met drie teams waarin een stop alleen telt na een verdedigde misser en een defensieve rebound.

De meeste scrimmages belonen alleen de aanval. Transforming Basketball laat zien hoe een 5-tegen-5 verandert zodra één verdedigend principe je de wedstrijd kan kosten.

Bij 4-tegen-4-tegen-4 Defensive Shutdown stelt het boek voor de regels samen met je spelers te ontwerpen. Vraag hen welke verdedigende principes het belangrijkst zijn en bouw hun antwoord in het spel in. Als ze communicatie over coverages noemen, beëindigt een verdediger die de coverage niet met een leiderschapsstem aanroept de herhaling.

George Galanopoulos beschreef verdedigend praten in lagen in EP63. Eerst eenvoudige shell-talk op de terugweg die overal geldt: back, I've got ball, I'm in the gap, shrink. Dan coveragetalk: in welke coverage zitten we voor deze actie, en weet iedereen het? Transcending Basketball maakt een soortgelijk punt over time-outs. “We spelen geen verdediging” en “speel harder” helpen zelden. Een of twee specifieke intenties, gecontroleerd in de volgende balbezitten, meestal wel.

Voor ideeën over verdediging op de bal en pick and roll, zie onze pick-and-roll-gids en gids over small-sided games.