Small-Sided Games in basketbal

Alex Sarama begon als games-based coach voordat hij wist wat een constraints-led approach was. Hij geeft spelen nog steeds hun verdiende plek: ze zijn leuker dan drills, het leren gaat implicieter, en ze zijn representatiever voor het spel.

In aflevering 22 van de podcast betoogde hij dat een games-aanpak zonder doelgerichte constraints niet veel meer waard is dan drills.

Wij vinden small-sided games nog steeds het beste hulpmiddel dat we hebben voor de training. Het coachen zit in het taakontwerp, en in welke constraints je aanpast wanneer het gewenste gedrag niet ontstaat.

Een small-sided game (SSG) is elk live spel met minder dan tien spelers: 1-on-1, 2-on-1, 3-on-3, 4-on-3 enzovoort. De aantallen kunnen gelijk zijn, of verschoven naar de aanval of de verdediging. 5-on-5 is altijd de meest representatieve versie van basketbal, maar kleinere spelen geven elke speler veel meer balcontacten, en als ze goed ontworpen zijn, behouden ze de specificerende informatie die spelers in een wedstrijd lezen: live verdedigers en teamgenoten.

Er is een afweging, die Alex uiteenzet in Transcending Basketball. Minder spelers betekent meer herhalingen van een specifieke situatie, maar ook spacing en rotaties die in 5-on-5 niet zullen bestaan.

Kies het formaat met een reden. Als je meer pick-and-roll-verdediging wilt, verdient 3-on-3 zijn plek. Als je weakside-hulp eruit moet zien zoals vrijdagavond, heb je waarschijnlijk vier of vijf verdedigers nodig.

Neem twee 3-on-3-spelen. In het eerste begint de aanval met een verdediger die van achteren terugkomt. In het tweede staan alle drie de verdedigers op hun man en moet de aanval beginnen met een pick. Het aantal spelers is gelijk. Het eerste spel gaat over dominoes: het voordeel pass na pass in leven houden tot er een kwaliteitsschot komt. Het tweede gaat over het gebruiken van een trigger om het voordeel zelf te creëren.

Daarom behandelen we “speel 3-on-3” niet als plan. Toen Alex op een clinic van de Beierse basketbalbond met coaches sprak (EP81), zei hij dat als de spelers altijd exact hetzelfde small-sided game spelen, dat een games-aanpak is, terwijl een constraints-led approach constraints blijft aanpassen op wat de coach ziet.

Hetzelfde geldt over een heel seizoen. Naarmate spelers beter worden in het lezen van wat voor hen ligt, moeten de spelen ook complexer worden.

We gebruiken de spelen met gelijke aantallen volop, maar het meeste leren gebeurt in de ongelijke:

De theorie hierachter, games-aanpakken versus de constraints-led approach, wordt uiteengezet in een artikel uit 2016 van Ian Renshaw, Duarte Araújo, Chris Button en collega's, "Why the Constraints-Led Approach Is Not Teaching Games for Understanding". Wil je het volledige betoog, dan staat het in onze gids over de constraints-led approach.

Elk small-sided game is een set task constraints. Verander er één en de affordances veranderen mee (een affordance is een mogelijkheid tot handelen, zoals een open drivebaan of een teamgenoot die achter de verdediging snijdt), vaak zonder dat je iets zegt.

1. Waar het spel begint

De start bepaalt of de aanval begint met een voordeel, vanuit neutraal, of met een achterstand. Varieer hem. Een veelgebruikt chaser-spel heeft twee verdedigers die in tandem wachten en een derde die terugsprint, en Alex' bezwaar in EP22 was dat je die opstelling in een echte wedstrijd nooit ziet. De oplossing is de verdediging elke keer ergens anders te laten starten, of de derde verdediger een bewegende coach een high five te laten geven voordat hij mag herstellen. Ons artikel over advantage starts heeft een reeks starts die je vanaf 1-on-1 kunt gebruiken.

2. Hoeveel ruimte spelers krijgen

Een 2-on-2 over de hele halve court heeft gaten die in 5-on-5 nooit bestaan, dus spelers raken afgestemd op drivegaten die er in 5-on-5 niet zullen zijn. Maak het kleiner. In EP5 stelt Alex voor om voor 2-on-2 of 3-on-3 ongeveer een derde van de halve court te gebruiken. De uitlijn verplaatsen is een van de simpelste constraints die je hebt, en waarom je ruimte moet beperken in small-sided games laat zien hoe.

3. Hoe er gescoord wordt

Het scoresysteem is een task constraint. Het stuurt wat spelers proberen te doen zonder dat jij het spel stopt. Alex' boek geeft een helder voorbeeld voor een team dat de bal uit het midden wil houden: speel 1-on-1 waarbij de aanval drie punten krijgt voor scoren na een drive door het midden en één voor een baseline drive. Draai het om, en de verdediging krijgt drie voor een turnover, één voor een bestreden stop met rebound, en verliest een punt als de aanval door het midden scoort.

Pas wel op dat je niet te veel bonuspunten opstapelt. In EP44 was Adam Omiecinski's advies om de score simpel te houden en in plaats daarvan de manier van spelen te veranderen. Het beste voorbeeld kwam uit Alex' seizoen bij College Prep in Italië, waar in sommige spelen alleen schoten voor goud en zilver telden: afrondingen bij de ring en catch-and-shoot-driepunters. Hij noemde het een van de meest invloedrijke task constraints van het hele seizoen. Spelers konden niet uitwijken met een pull-up of een floater, dus leerden ze naar de ring te gaan of de vrije schutter te vinden.

Twee scoregereedschappen uit hoofdstuk 8 van Transforming Basketball werken in bijna elk spel. Het eerste is de golden snitch, geleend van Harry Potter: een directe winst voor het gedrag dat je het liefst ziet. Bij Defensive Shutdown wint drie stops op rij het spel meteen. Bij Three Trips 4-on-3 wint het team dat met een man minder speelt direct als het de tegenstander over alle drie de trips zonder score houdt. Het tweede is Three Lives: normaal scoren, maar elk team heeft drie levens en verliest het spel als ze op zijn, wat de stand ook is. Jij kiest wat een leven kost (een vrije afronding bij de ring weggeven, een offensieve rebound weggeven), en het boek benadrukt dat het idee met elke activiteit werkt, niet alleen met 5-on-5-scrimmages.

4. De klok

Als je in je volgende training maar één ding verandert, voeg dan een shotclock toe aan elk small-sided game. Dat was Alex' uitdaging aan coaches in EP85, nadat Gabriel Barbosa zijn onderzoek had toegelicht met 30 jonge spelers bij een club in São Paulo. In hun 3-on-3-spelen leverde een klok van 6 seconden meer individuele beslissingen op, en een klok van 12 seconden meer assists. Zonder klok dribbelden spelers in een 1-on-2 zo'n vijftien keer voordat ze iets deden. Varieer de klok van possession tot possession, en laat de wachtende spelers hem hardop afroepen.

5. Wat de verdediging mag doen

Als de aanval het moeilijk heeft, beperk dan de verdediger in plaats van hem weg te halen. Transcending Basketball somt deze verdedigersconstraints op, grofweg van meest tot minst wedstrijdgelijk:

1. De verdediger mag maar één keer springen.
2. De verdediger mag maar twee stappen zetten.
3. De verdediger mag maar één hand gebruiken.
4. De verdediger speelt live maar houdt een hesje of een bal vast.
5. De verdediger mag niet blokken of stelen, alleen afleiden.
6. De verdediger mag een misser alleen afdwingen met zijn lichaamspositie.

Je kunt de verdediging ook scripten door te zeggen welke coverage ze moet spelen. Bij elke pick een switch eisen geeft de aanval bijvoorbeeld herhaaldelijk de kans de switch te straffen. Guided defense is een eigen onderwerp.

Alex' favoriete manier om het verschil te laten zien, is een spel nemen dat coaches al gebruiken en het opnieuw maken. Ball-on-the-back 1-on-1 is een goed voorbeeld: de aanval begint met de bal tegen de rug van de verdediger gedrukt en gaat dan. Gewoon gespeeld blijft de aanval vaak dribbelen terwijl de verdediger herstelt, en drijft de possession terug naar neutraal.

In EP22 voegde hij constraints toe die de oorspronkelijke bedoeling, het gebruik van de voorsprong, in leven houden:

• De aanval mag alleen scoren in de smile (het restricted area).
• Een tijds- of dribbellimiet, soms maar één dribbel.
• Extra verdedigers die naar de bal mogen stunten.
• Het bord mag alleen gebruikt worden van buiten het vierkant.

Dezelfde spelers, dezelfde ruimte, dezelfde start. Nu beloont het spel het meteen gebruiken van het voordeel, en dat was precies de bedoeling.

Coaches splitsen de training vaak in een blok spelerontwikkeling en een teamblok. Hoofdstuk 8 van Transforming Basketball sorteert zijn spelen bewust niet zo:

Het hoofdstuk plaatst zijn spelen op een representative dial, geïnspireerd op het werk van Jia Yi Chow en collega's over nonlinear pedagogy. 1-on-0 en trainingshulpmiddelen staan aan het minst representatieve uiteinde, het spel zelf aan de andere kant, en spelen als Mosquito Shooting, Shield Tag, Chameleon 1-on-1, Battleship, Defensive Shutdown en Three Lives zitten daartussen. Het doel, op elk niveau, is om niet terug te glijden naar uiterst links met repetitief trainen in de lucht. Alex leent van Jacobs en Michaels een term voor de taak van de coach hier: een learning designer, iemand die bepaalt welke mogelijkheden tot handelen spelers in de training moeten tegenkomen.

Het eerste is een dominoes-spel, het tweede creëert vanuit neutraal een voordeel met een trigger, en het derde gaat over het afmaken van possessions in de verdediging.

De versie uit het boek, HC Bursts 3-on-2, heeft meer constraints om uit te kiezen: alleen afrondingen bij de ring en catch-and-shoot-driepunters tellen, scores na ghost cuts tellen dubbel, de verdediging krijgt vijf punten per stop of verdedigende rebound, of speel op de helft of twee derde van de halve court. Eén regel houdt de aanval eerlijk: als ze na elke basket hun score niet afroepen, telt hij niet.

Voor meer spelen geeft de gratis download 21 small-sided games je een bank om uit te plannen.

De meest voorkomende fout die we zien: een coach laat een spel draaien, ziet dat het slecht gaat en stopt om de vaardigheid 1-on-0 te drillen. Transcending Basketball noemt dat task decomposition: het haalt de verdedigers en teamgenoten weg die spelers moeten waarnemen. Het alternatief is task simplification, die het spel behoudt en het makkelijker maakt.

• Geef de aanval meer ruimte.
• Voeg een aanvaller toe, zodat 1-on-1 een 2-on-1 wordt.
• Laat de terugkomende verdediger verder achter beginnen.
• Beperk de verdediger met een van de constraints hierboven.

Als het challenge point te laag is en de aanval naar believen scoort, doe dan het omgekeerde: haal de verdediger dichterbij, maak de ruimte kleiner, verkort de klok.

Je hoeft ook geen ladder te beklimmen van 1-on-1 naar 2-on-2 naar 3-on-3. Alex gaat zo ver om progressies “de vijand” van vaardigheidsontwikkeling te noemen: een training kan gaan van 5-on-5 naar een 2-on-2 plus 1 naar een 4-on-4, omdat elk formaat gekozen is om wat het versterkt, niet omdat het de volgende sport is.

Niets hiervan werkt als de time on task laag is en spelers de training in rijen wachtend doorbrengen. Drie gewoontes helpen het meest.

Leg het uit in 30 seconden. In zijn deel van Transcending Basketball beschrijft Mike MacKay van Basketball Canada een “3, 10, 30”-regel voor het starten van een spel: niet meer dan drie aandachtspunten, niet meer dan tien minuten op een activiteit voordat je wisselt, en niet meer dan dertig seconden om het uit te leggen. Noem het spel, zeg om welk principe het gaat, hoe het begint en hoe er gescoord wordt, en speel dan. Hoofdstuk 8 van Transforming Basketball gaat verder en daagt coaches uit elke activiteit in 20 seconden of minder te starten.

Leg de rotatie niet uit. Tenzij spelers slecht rouleren, laat ze zelf uitzoeken waar ze staan en wie er daarna is. Het bespaart tijd, en ze praten met elkaar.

Draai meer spelen, niet langere rijen. In EP37 zei Alex dat hij liever drie 1-on-1-spelen tegelijk heeft lopen, met een element van chaos, dan spelers die in een layuprij wachten. Met twaalf spelers op één basket houdt Defensive Shutdown iedereen betrokken. Bij grotere groepen werken twee ballen en drie grids: bij College Prep liet een spel genaamd Advance the Ball spelers scannen “in een tempo dat we nog nooit in een training hadden gezien”, zonder dat iemand scannen noemde. De volledige opzet staat in small-sided games gebruiken met grote groepen, en onze gids over trainen met één basket behandelt krappe ruimtes.

De jongste spelers hebben spelen het meest nodig, omdat zo weinig van hen genoeg balcontacten krijgen in een 5-on-5. Sam Funnell, die jeugdprogramma's leidt voor de Franklin Basketball Association in Nieuw-Zeeland, beschreef in EP27 een training met zo'n 65 spelers van zeven jaar en jonger, verdeeld over drie groepen met elk drie of vier verlaagde basketten en geen rij langer dan twee of drie spelers. Sams samenvatting:

Schaal eerst het materiaal. In José Arias' onderzoek, dat Alex in het boek aanhaalt, maakten kinderen die met een lichtere bal van 440 g speelden meer dribbels en passes, meer layups en meer succesvolle schoten af dan met een reglementaire bal van 485 g. Lagere ringen, kleinere ballen en beperkte verdedigers laten een zevenjarige een herkenbare versie van het spel spelen.

Onze gids over jeugdbasketbalcoaching en het U10-trainingsplan gaan verder in op spelen voor beginners.