Besluitvorming in basketbal

Stel je een 2-tegen-1 in transition voor. De baldribbelaar heeft een vrije teamgenoot naast zich lopen. Hij blijft dribbelen, gaat helemaal naar de ring en mist de layup. Vanaf de zijlijn ziet het er duidelijk uit, en het ziet er egoïstisch uit.

Alex gebruikt precies dit voorbeeld in Transcending Basketball, en zijn punt is dat de coach niet kan weten wat er in het hoofd van de speler omging, of de speler zijn teamgenoot überhaupt heeft gescand. Als die speler de situatie nooit heeft geoefend in een spelachtige omgeving, verandert instructie alleen niet wat er de volgende keer gebeurt. Het boek zegt het zo:

Transforming Basketball stelt ook ter discussie hoe spelersontwikkeling beslissingen gewoonlijk indeelt: schieten, dribbelen en afronden op één lijst, en “besluitvorming” in een eigen doosje. Spelers lezen op elk moment van een aanval hun omgeving en handelen ernaar, dus elk schot, elke drive en elke pass is al een beslissing. Een techniek die buiten de context is geleerd, moet in de context opnieuw worden geleerd. Daarom staat er in elk van de onderstaande spelen een verdediger.

De ecologisch psycholoog James Gibson maakte onderscheid tussen twee soorten kennis, en hoofdstuk 4 van Transcending Basketball is daaromheen gebouwd.

Het meeste werk aan besluitvorming in basketbal bouwt het eerste soort op. Het voorbeeld uit het boek is het scoutingrapport: coaches bestempelen een tegenstander als “hot shooter” die een closeout nodig heeft die de catch-and-shoot-drie wegneemt. Of het team op die schutter is afgestemd zodra de wedstrijd begint, is een aparte vraag.

Knowledge about geeft een team gedeelde taal en kan de aandacht van een speler richten op wat telt, maar het is altijd secundair. Alex' visie is dat de beste manier om besluitvorming te ontwikkelen is om trainingstijd te besteden aan representatieve spelen, waar spelers dezelfde informatie zien als op wedstrijddag, en minder tijd aan uitleggen.

Elke beslissing in de aanval begint met één vraag: hebben we nu een voordeel, of is de verdediging neutral, met elke verdediger op zijn speler en niemand die hoeft te scrambelen? In EP30 omschreef Alex het doel van de aanval zo:

Een voordeel kan een 2-tegen-1 zijn, een verdediger die moet terugkomen op een closeout of een matchup die je speler kan aanvallen. Spelen met dat voordeel noemen we dominoes, een analogie die Transcending Basketball toeschrijft aan coach Ross McMains. Eén verdediger moet helpen, een ander moet roteren, en het laatste dominosteentje dat valt, hoort een schot van hoge waarde te zijn. De drie dominoes-concepten in het boek zijn aangepast van McMains' oorspronkelijke ideeën:

1. Zero seconds. Drive, pass of schiet in nul seconden bij elke catch, zodat de verdediging niet terug kan naar neutral. George Vaz' artikel over spelen met voordeel merkt op dat de San Antonio Spurs deze beslissingen “.5” noemden.
2. Rek de verdediging op (1 kan 2 niet verdedigen). Spacing naar een plek waar één verdediger niet twee aanvallers kan dekken.
3. De vloer is lava. Ga na een drive of cut snel weer terug de ruimte in, alsof de mid-range lava is, zodat een teamgenoot de ruimte kan gebruiken die je hebt achtergelaten.

Deze concepten vertellen spelers waar ze op moeten letten zolang het voordeel duurt, niet welke beslissing ze moeten nemen. Hoe elke aanval verloopt, hangt af van waar de bal is, waar de lege ruimte is en hoe de verdediging roteert, en daarom is het boek duidelijk dat de interacties altijd anders zullen zijn.

Mike MacKay van Canada Basketball heeft zijn eigen manier om hetzelfde idee aan spelers over te brengen. Batman is de speler met het huidige voordeel. De vaardigheid is weten wanneer Batman moet toegeven aan Robin, de teamgenoot die nu een beter voordeel heeft.

Als er geen voordeel is, moet je er een creëren. Een trigger (een pick, een get, een off-ball screen, een 1-tegen-1) dwingt de verdediging tot een interactie, en hoe ze ervoor kiest die te verdedigen, bepaalt wat er beschikbaar is. De antwoorden van de aanval op elke coverage zijn de coverage solutions.

Hier gaat veel onderwijs over besluitvorming mis. Coaches maken van coverage solutions “als X, dan Y”-regels: als ze switchen, doe dit. Transcending Basketball betoogt dat coverage solutions mogelijkheden zijn, geen verplichtingen. Zelfs een team dat elke screen switcht, switcht elke keer anders, afhankelijk van de verdedigers, de spacing, de tijd en stand en hoe moe iedereen is.

Transforming Basketball laat zien hoe één coverage solution er meerdere opent. Stel dat de picker slipt. Als de verdediging taggt vanaf de single side, heeft de handler misschien een throwback-pass naar de vrije teamgenoot. Komt de tag van de two side, dan is er misschien een skip naar de weak side. Taggt niemand, dan kan de handler de roller vinden met een pocket pass. En als spelers niets hiervan zien, triggeren ze opnieuw en proberen ze weer dominoes te starten.

Pas op voor automatismen. In Transforming Basketball beschrijft NBA-assistent-coach Charles Klask regels als “never drive the drive”, waarbij spelers op nog een pass moeten wachten voordat ze driven. Zulke regels laten spelers met één oplossing zitten. Als een speler drivet, kickt en meteen weer de ruimte in gaat, kan opnieuw driven een prima optie zijn.

Onze pick-and-roll-gids gaat de coverage solutions coverage voor coverage langs, en de conceptual offense-gids laat zien hoe triggers passen in een complete aanval.

Wil je betere beslissingen, ontwerp dan spelen waarin de read waar het jou om gaat steeds tegenover live verdediging komt te staan. Dat geeft spelers repetition without repetition: dezelfde beslissing, elke keer met een iets ander beeld. Elk van deze drie richt zich op een ander moment in een aanval.

Transforming Basketball waarschuwt ook voor teams die veel triggers lopen zonder uit één ervan een voordeel te creëren. Als dat jouw team is, beperk de aanval dan tot een paar triggers tot ze betrouwbaar dominoes starten. Battleship doet precies dat, en het maakt de verdediging ook slimmer.

Als spelers steeds dezelfde read missen, is het instinct om de training te stoppen en het opnieuw uit te leggen. Verander eerst het spel. Als de baldribbelaar moeite heeft om hulp te herkennen, kan een numeriek voordeel de beschikbare pass makkelijker herkenbaar maken. Als teamgenoten geen passopties bieden, kan het veranderen van de ruimte hun positionering benadrukken. Je kunt een mogelijke oplossing laten zien als dat nodig is en spelers die dan laten gebruiken tegen geleide verdediging, waar de verdediger de coverage blijft veranderen en de aanval niet weet welke eraan komt.

Soms komt de gewenste oplossing nooit boven, en je kunt niet eindeloos wachten. Transforming Basketball geeft een voorbeeld. Een team wil de ice coverage afstraffen, dus speelt het 2-tegen-2 pick and roll in een kleine ruimte in de halve court, met een klok van zes seconden en een verdediging die altijd ice speelt. Na een paar minuten stapt de coach in. Prijs wat werkte (vechten tegen de ice en de pick gebruiken voordat de ice-verdediger er is), noem dan twee andere opties, de pick flippen of de bal naar beneden brengen voor een get, en vraag spelers ze te proberen. Presenteer ze als mogelijkheden, niet als een patroon dat je elke keer herhaalt.

Over timing betoogt Transcending Basketball dat zelfs een heel klein aantal live herhalingen voordat je een oplossing introduceert beter is dan hem direct aan te leren en aan te nemen dat spelers zelf niets kunnen bedenken. Als ze het na redelijk wat tijd nog steeds niet oplossen, wees dan explicieter, want herhaald falen ontmoedigt en spelers stoppen met leren.

Vragen en debriefs, spaarzaam gebruikt

Vragen ontwikkelen knowledge about, wat zijn plek heeft, maar ze kosten tijd. Het boek waarschuwt ertegen om klaslokaaltechnieken als cold calling klakkeloos over te nemen. Goed gebruikt is een cold call gericht: een speler die de passopties tegen een blitz niet ziet, krijgt een vraag die hem naar een ander deel van het veld wijst, gesteld tijdens een pauze of terwijl hij aan de zijlijn wacht.

Mike MacKays korte debriefs zijn het model dat wij graag gebruiken. De vragen veranderen door het seizoen heen, zodat er nooit één goed antwoord is, bijvoorbeeld “What game principles do you think we need to work on before our next game?” of “What are some of the reasons as to why our transition offense was so effective today?” Spelers krijgen misschien een paar seconden om na te denken, of 30 seconden in tweetallen, voordat ze delen. Alex stelt voor om debriefs te gebruiken als pauzes tijdens intense delen van de training, zodat ze niet ten koste gaan van live spel.

Lees voor meer over hoe je formuleert wat je wel zegt Alex' artikel over betere coachingfeedback en informational constraints.

Flitsende lichten. Reactielicht-drills worden verkocht als besluitvormingstraining. Transcending Basketball is er duidelijk over:

De passieve shell drill. Hij leert waar je moet staan, en dat is knowledge about. Maar spelers bewegen niet zoals in een wedstrijd, en de aanval probeert niet te scoren, dus er valt niets echts te lezen. Het boek betoogt dat alles wat je van shell wilt, ook kan in live spel met een constraint.

Uit het hoofd geleerde patronen. Geheugen en patroonherkenning helpen, maar kunnen kijken niet vervangen. Het boek beschrijft een team dat een set loopt die over meerdere aanvallen op dezelfde manier begint en dan anders eindigt. Een verdediging die vertrouwt op wat ze zich van de laatste drie keer herinnert, wordt betrapt als de play verandert. Hetzelfde geldt voor aanvallen: starre patronen zijn voor een goed afgestemde verdediging makkelijk te onthouden en dicht te zetten.

Principes voor besluitvorming moeten zich over een programma heen opbouwen, in plaats van allemaal tegelijk te komen. In een presentatie over Principles of Play voor de coachingstaf van een academy zette Alex de seizoensplannen voor de aanval zo uiteen, waarbij elke leeftijdsgroep alles van de niveaus eronder behoudt:

Gouden medailles zijn afrondingen bij de ring en vrije worpen, zilveren medailles zijn catch-and-shoot-drieën. De trainingsplannen voor U12 en U14 laten zien hoe deze principes trainingen worden.