Basketball Player Development

Stephen Curry groeide op met schieten op het veld van zijn grootvader. In David Flemings ESPN-feature “The Full Circle”, waarop Transcending Basketball voortbouwt, was de ring van dik staal en liet hij geen ruimte voor fouten: alleen schoten precies door het midden gingen erin. Het bord was onvoorspelbaar en het veld was voortdurend modderig, vol stenen en bandensporen.

Alex' boek suggereert dat dat veld heeft bijgedragen aan Currys beroemd hoge boog. Het vertelt een vergelijkbaar verhaal over Kyrie Irving: in de podcast All the Smoke beschreef Iman Shumpert de ring waarop Irving opgroeide, met stukken die uit het bord ontbraken, als één verklaring voor de vreemde hoeken waaruit Irving afrondt.

Niemand heeft die twee omgevingen ontworpen, maar elke speler die je coacht, komt binnen met vaardigheden die zijn gevormd door waar en hoe hij heeft gespeeld. Bernsteins uitspraak, die het boek overneemt, is dat “skills een geschiedenis hebben”, en player development begint met uitzoeken wat die geschiedenis is.

Transcending Basketball noemt deze invloeden forms of life: de waarden, tradities en gedragingen die bepalen hoe spelers op een bepaalde plek spelen en coaches coachen. Martí Cañellas beschreef ze in EP50 als “onzichtbare rugzakken” die elke atleet draagt. Het standpunt van het boek: je kunt een speler niet begrijpen zonder zijn form of life mee te nemen.

Het onderzoek waar het op leunt, komt grotendeels van buiten basketbal. Luiz Uehara en collega's bestudeerden pelada, het straatvoetbal dat in Brazilië op straat, op het strand en in achtertuinen wordt gespeeld. Een speler vertelde dat hij vanaf zijn zesde elke dag speelde met één regel: no blood no foul. Een ander legde uit dat hij pijn kreeg als hij tegen een 15-jarige opbotste, dus moest hij steeds over zijn schouder kijken en bewegingen voorspellen om contact te vermijden. Het ontwijken van de tackle werd de constraint die bedrieglijk spel vormde.

Mark O'Sullivan, Vladislav Bespomoshchnov en Clifford Mallett deden hetzelfde soort werk over Pavel Datsyuk, de “Magic Man” van de NHL. Datsyuk groeide op in de Sovjet-Unie en speelde in vilten laarzen met een rubberen bal, waardoor tegenstanders niet snel konden stoppen en schijnbewegingen werkten. Sticks waren schaars en werden langzaam vervangen, dus leerde hij nooit een slapshot, die zijn stick kon breken. Hij vertelde de onderzoekers dat hij daar “zelfs een beetje blij” om was, omdat de polsschot in het moderne ijshockey zo waardevol is.

Dr. Alex Lascu maakte hetzelfde punt in EP8: je praat nooit met een speler als losstaand persoon.

De praktische vraag van het boek is of een staf kan waarderen wat een speler meebrengt. Het voorbeeld is een Argentijnse speler die eenhandige no-look-passes geeft aan teamgenoten die anderen niet zien. Bouwt de staf daarop voort, of zegt hij tegen de speler dat hij “de fundamentals moet uitvoeren” en met twee voeten moet passen? Grayson Boucher, de streetballspeler die bekendstaat als “The Professor”, kwam niet in het team van zijn high school in Oregon omdat zijn coach zijn balbehandeling niet waardeerde. In het AND1-circuit bloeide dezelfde speler op.

Als je de speler kent, is de volgende taak zijn rate limiters te vinden. Alex' keynote over het onderwerp definieert een rate limiter als een factor die in een bepaalde context het affordance-landschap verkleint, de set kansen waarop een speler kan reageren. In EP101 gaf hij de werkversie:

Het is een affordance die de speler niet waarneemt, of een die hij wel waarneemt maar nog niet kan benutten. “Moet beter worden in schieten” of “balbehandeling is niet goed genoeg” tellen niet mee; Alex noemt dat soort dingen generiek en zegt dat het niets betekent. De keynote groepeert rate limiters naar waar ze vandaan komen: het individu (intentie, aandacht, action capabilities), de taak (grenzen, tegenstanders, tijd, soorten aanval en verdediging) en de omgeving (veiligheid om te exploreren, rolduidelijkheid).

Alex' eerste boek, Transforming Basketball, voegt toe waar ze vandaan komen: een tekort aan action capabilities zoals souplesse, snelheid of kracht, of een speler die aantrekkelijke affordances niet waarneemt, of allebei. Het wijst er ook op dat een rate limiter niet iets slechts hoeft te zijn. Voor een goede schutter die gemiddeld 36% van achter de driepuntslijn scoort, kan groeien naar 39% het belangrijkste zijn voor die speler en zijn rol in het team.

In dezelfde aflevering las Alex er een aantal rechtstreeks voor uit de database die hij bijhield bij College Prep in Italië. Ze laten zien hoe specifiek de taal wordt:

Zo herken je ze

Alex had helemaal geen analytics tot hij in de NBA kwam, dus bij College Prep kwam alles uit het bekijken van video, en hij gelooft dat de rate limiters die ze vonden klopten. Op NBA-niveau kan trackingdata zoals Second Spectrum rechtstreeks naar een rate limiter wijzen, maar volgens hem heb je nog steeds een diepgaande analyse nodig van waarom het getal is wat het is, en die stap ontbreekt vaak. Zijn advies aan jeugdcoaches: sla boxscores over, gebruik video, vind drie rate limiters per speler, houd ze bij in een gedeeld document en bekijk ze elke maand.

Hoeveel, en welke eerst

Alex werkt aan drie tegelijk. Spelers moeten die drie als intenties mee de wedstrijd in nemen en je kunnen vertellen wat ze zijn en hoe ze zich ontwikkelen. Om op profniveau de drie te kiezen, koppelt hij rate limiters aan de komende tegenstanders. Als vier teams deze maand veel switchen in de pick and roll, stijgt pick-and-roll-aanval tegen de switch in de lijst. Op jeugdniveau is de vraag wat over vijf jaar het belangrijkste is voor deze speler.

De zes fasen

Transforming Basketball zet het proces uit als een player-development-framework in zes fasen. De staf wisselt er over verschillende tijdschalen tussen af, in plaats van ze één keer op volgorde af te werken.

1. Identificeer de rate limiters die het meest relevant zijn voor de ontwikkeling van de speler.
2. Bouw een dossier met ondersteunend materiaal zoals video en data, en zoek naar de oorzaak: ontbrekende action capabilities, een gebrek aan attunement op affordances, of allebei.
3. Ontwerp een gevarieerd aanbod aan activiteiten die op de rate limiter zijn gericht.
4. Observeer de veranderingen in de tijd en pas de constraints opnieuw aan als reactie op het nieuwe gedrag.
5. Rapporteer terug aan de hoofdcoach, want het oplossen van de rate limiter kan veranderen hoe de speler wordt ingezet binnen de principles of play van het team.
6. Identificeer nieuwe rate limiters zodra ze opduiken en prioriteer ze op basis van het schema en de behoeften van het team.

Een player development plan (PDP) is waar de rate limiters in staan. Alex' visie in EP101: je vertelt spelers wat ze zijn en laat zien dat je ze bijhoudt. Profspelers zijn slim, en alleen al weten kan helpen. Bij College Prep ging de staf met de spelers zitten en presenteerde de PDP's aan hen. George Vaz' artikel over co-designing player development beschrijft hetzelfde tweerichtingsgesprek, waarin de speler helpt zijn eigen rate limiters, sterktes en rol te benoemen.

Het PDP-format in Transforming Basketball, mede gevormd door Sefu Bernard, Mike MacKay en Ashley Cookson, deelt het spel van een speler in drie groepen in. Anchors zijn de grootste sterktes van de speler. Building blocks zijn dingen die hij al goed doet maar nog vaardiger zou kunnen doen. Growth areas zijn de hardnekkige rate limiters die de meeste tijd en aandacht nodig hebben. Het plan legt ook de action capabilities van de speler vast, de forms of life die zijn neigingen kunnen verklaren, hoe een rate limiter binnen de principles of play van het team kan worden verhuld totdat hij is overwonnen, en een gefilmde geschiedenis van de gebruikte activiteiten.

Transcending Basketball voegt een organisatorisch punt toe via Karamvir Gill, een NBA athletic performance coach die heeft gewerkt met RJ Barrett en het Canadese mannenteam. Plannen worden vaak per afdeling opgesplitst: een schietplan, een krachtruimteplan, een behandelkamerplan. Gill pleit voor het tegenovergestelde.

In dat model helpen medische en performance-staf samen met de coaches om activiteiten op het veld te ontwerpen, en werkt iedereen aan dezelfde paar problemen. Kareem Kalils serie The Human Development Playbook for Sport bevat een stuk over PDP's dat verder gaat dan het exitgesprek aan het eind van het seizoen.

In EP12 zette Alex tien inzichten over player development uiteen. Het eerste was dat het er niet om gaat moves te ontleden. Elke move die je in een wedstrijd ziet, is ontstaan uit de constraints van dat moment: een speler lost een probleem op tegen een bepaalde verdediger. Als je de move zonder verdediger drilt, haal je dus de informatie weg die hem heeft voortgebracht. Coaches vroegen hem de hele zomer hoe hij een Eurostep aanleert.

Zijn opzet: de speler start dicht bij de basket en rent op de ring af, hij passt vanuit de smile en verdedigt met twee stappen maar blijft live. Spelers vinden meerdere variaties van de Eurostep in plaats van één ingestudeerd patroon. Dat is repetition without repetition: hetzelfde probleem, bij elke herhaling een andere oplossing. Two-Step Defender gebruikt hetzelfde idee:

Voor een specifieke rate limiter schetste Alex in EP101 live een activiteit voor een speler die moeite heeft om naar links te gaan. Hij tekent activiteiten eerst op papier, omdat hem dat helpt creatief te zijn.

Je kunt ook twee rate limiters tegelijk aanpakken. Alex' voorbeeld combineert naar links gaan met voordeel creëren tegen drop coverage: een 1-tegen-2 plus 1, waarbij de verdediging de ballhandler altijd naar links stuurt, de screener de screen zet maar niet mag scoren, en de ballhandler vijf seconden heeft om een pull-up-driepunter te nemen of helemaal door te gaan tot in de smile.

Het Routledge-boek dat Alex samen schreef, werkt een jeugdversie uit. Een speler wiens anchor balbehandeling is (goede richtingsverandering en snelheid om langs een verdediger te komen) drivet de verf in, de helpverdediger reageert, en het resultaat is een zwaar bestreden schot. Uit die ene aanval komen twee rate limiters: passoplossingen zodra beide voeten in de verf staan, en schotselectie. Als de speler de bal nog niet in de weak-side corner kan krijgen, is een teamgenoot in de dunker spot een aantrekkelijkere affordance, dus zet het spel daar iemand neer.

Individualiseer binnen een kleine groep

Nog zo'n inzicht van Alex uit EP12: een globale, positieloze speler leert nog steeds op een individuele manier. In een groep van vier start de ene speler misschien een small-sided game vanuit de ene situatie en de andere vanuit een andere, omdat de één moet afronden met een verdediger strak op de heup en de ander betere kick-out-passes nodig heeft. Het werk gebeurt nog steeds met teamgenoten en tegenstanders, want zij zijn de informatiebronnen waaruit de oplossingen ontstaan.

Alex opent het hoofdstuk over player development in Transforming Basketball met het probleem:

Een development-training is verspild als ze draait om dingen die het team de speler nooit zal vragen. Alex' voorbeeld in EP101 is de bestreden fadeaway-isolatie: een schot dat zijn coaches in Italië nooit oefenden, maar dat je wel overal op social media in workouts ziet. De hoofdcoach zou ontevreden zijn als een rolspeler het in wedstrijden ging nemen. Player development, zegt hij, moet worden teruggerekend vanuit de visie van de hoofdcoach, of je het daarmee eens bent of niet.

Transcending Basketball herleidt het probleem tot structuur. In de NBA en WNBA wordt elke selectiespeler doorgaans toegewezen aan één assistent voor development en video, wat de silo's verdiept. Gill noemt andere voorbeelden:

• Conditie en rennen los van “skill”-werk
• Gewrichtsbeweeglijkheid en biomechanica trainen in de behandelkamer
• Krachtplaten en verticale-sprongtraining
• Player development plannen georganiseerd per afdeling in plaats van per rate limiter
• Trainingsplannen opgesplitst in 20/20/20-silo's van video, veld en krachtruimte

Alex' antwoord bij College Prep was om het grootste deel van de development zelf te doen als hoofdcoach en toch veel coaching te delegeren, zodat zijn staf de principles of play snel leerde. Transforming Basketball geeft een uitgewerkt voorbeeld van de samenhangende versie. Een assistent-coach ziet dat een speler moeite heeft om af te ronden tegen langere helpverdedigers en drives begint af te breken. Analytics bevestigt het en laat zien dat de speler beter afrondt wanneer hij de pick and roll afwijst. De rate limiter komt in de PDP, de athletic performance-staf kijkt naar kracht, verticale sprong en zijwaartse beweging, en de coaches ontwerpen beperkte 1-tegen-1's en 1-tegen-2's, vooral vanuit transition. Hoofdstuk 7 van het boek gaat verder en stelt een director of methodology voor die coaching, performance, analytics en front office verbindt rond één theoretisch framework.

Transcending Basketball merkt op dat de Cleveland Cavaliers het eerste NBA-team waren dat de Constraints-Led Approach openlijk omarmde. Alex was daar assistent-coach en director of player development voordat hij hoofdcoach werd van de Portland Fire in de WNBA. In EP101, opgenomen tijdens zijn tijd in Cleveland, werd hem gevraagd of jonge spelers zich aanpassen aan dit soort training. Zijn antwoord was dat het geen verschil maakt of hij een activiteit doet met Donovan Mitchell, Evan Mobley en Darius Garland of met 12-jarigen op het Roseto-camp in Italië.

Wat verandert, zijn de schaling en de boodschap. Om buy-in te krijgen, stelt hij voor de speler zes van zijn eigen schoten uit de laatste wedstrijd te laten zien: elke keer een andere plek, de pass van een andere afstand, de verdediger vanuit een andere hoek. Vraag dan hoe dat past bij wat je op training doet. Hij gebruikt ook MAYA, “most advanced yet acceptable”. Hij geeft toe dat hij bij één speler te vroeg ballen van verschillende maten probeerde; ze vonden dat niet leuk. Bestreden schietspelen vonden ze geweldig, wat hij zag als een enorme winst ten opzichte van spot shooting. Ten tijde van de aflevering veranderden zijn spelers bij elk schot van afstand en bewogen ze zich non-lineair over het veld zonder eraan herinnerd te worden.

Player development hangt samen met talentherkenning, en beide zijn slechter in voorspellen dan de meeste programma's denken. In EP8 beschreef Dr. Lascu Australische talentzoektochten in aanloop naar de Olympische Spelen van Brisbane 2032, en hoe lang het duurde om een schoonspringprogramma te overtuigen iemand toe te laten die in elke vaardigheidstest uitblonk maar één centimeter te lang was. Haar samenvatting van het onderzoek: we zijn echt slecht in voorspellen. Alex voegde een voorbeeld toe uit zijn tijd bij Paris Basketball: David Holston, een Amerikaanse point guard van 1,68 meter die een van de beste importspelers in Frankrijk was.

Transcending Basketball maakt een verwant punt over vrij spel en vroege specialisatie: opgroeien met meerdere sporten vergroot het scala aan oplossingen van een speler, en de afname van informeel spel is nog een reden waarom georganiseerde training representatief moet zijn voor het spel. Zoals Alex het in het boek zegt:

Voor de leerwetenschap achter dit alles lees je onze skill acquisition-gids. Voor ideeën specifiek over afronden zie je de finishing-gids en George Vaz' artikel over guided defense in player development.