Basketbal passing drills

Sean Keating coacht een high school varsity in St. Peter, Minnesota, en leidt een jeugdcompetitie waarin derde- en vierdeklassers geen 5-tegen-5 spelen. Ze spelen een continu fast-breakspel, 4-tegen-3 de ene kant op en 3-tegen-2 de andere kant op. Verdedigers mogen passes onderscheppen maar mogen niet naar de bal grijpen. In EP92 beschreef Sean wat er gebeurde toen zijn jongens uit de vierde klas na vier weken hiermee hun eerste 5-tegen-5-toernooi speelden. Ouders appten hem tijdens de wedstrijd om te zeggen dat het team er anders uitzag.

Met een extra speler bij elke aanval, zoals Sean het zei, is er altijd iemand vrij, en probeert er altijd een verdediger de pass te onderscheppen. Elk spel hieronder behoudt beide: een ontvanger die je moet vinden en een verdediger die in de weg staat.

De rij-drill is populair omdat hij meerdere basisvaardigheden tegelijk lijkt te dekken: uitdribbelen, jump stop, pivot, borstpass terug naar de volgende speler. Transcending Basketball betoogt dat verdedigers en teamgenoten in een wedstrijd constant veranderen, waardoor spelers niet kunnen reproduceren wat de drill heeft geoefend.

Alex stelde de praktische versie van de vraag in zijn artikel over rij- en box-drills: wanneer begint een speler in een wedstrijd vanaf de zijlijn, dribbelt uit, maakt een jump stop, pivoteert en passt terug in de richting waaruit hij kwam? Hij gebruikt deze drills zelfs niet voor warming-ups. Het boek voegt toe dat spelers geen borstpass hoeven te beheersen voordat ze een eenhandige pass kunnen geven of andere manieren kunnen vinden om de bal daar te krijgen.

De weave met drie spelers heeft hetzelfde probleem. Transforming Basketball noemt hem samen met de zigzag een “tijdloze klassieker” van training zonder tegenstander: spelers gooien precieze borstpasses naar teamgenoten en lopen achter de speler aan aan wie ze hebben gepast, terwijl niemand de bal probeert af te pakken. Het boek noemt dit blocked constant practice, dezelfde actie vele keren herhaald met minimale variatie.

Elke pass in een wedstrijd heeft een passer, een ontvanger en minstens één verdediger. De verdediger verandert de hoek, snelheid en baan die de pass nodig heeft. De ontvanger bepaalt door waar hij heen beweegt waar de pass naartoe kan. Haal een van beide weg en spelers verliezen de informatie die ze in een wedstrijd gebruiken om te passen, waardoor de drill niet meer representatief is (dicht genoeg bij het spel om de vaardigheid te laten overdragen).

De woordenlijst van het boek leent van de Russische wetenschapper Nikolai Bernstein een woord voor wat we in plaats daarvan willen: dexterity (behendigheid), het vermogen om elk bewegingsprobleem op te lossen dat zich voordoet. Bij passen betekent dat de bal bij teamgenoten op verschillende plekken krijgen, met verschillende snelheden, hoogtes en hoeken, tegen verdedigers die vanuit verschillende richtingen druk zetten. Een passlijn, zegt de woordenlijst, helpt dat niet te ontwikkelen.

Kleine regelwijzigingen verschuiven alle drie de rollen tegelijk. A Constraints-Led Approach to Coaching Basketball geeft een voorbeeld uit een possession-spel met drie aanvallers en één verdediger: zeg tegen de spelers dat ze alleen onder schouderhoogte mogen passen. De overhead pass verdwijnt, dus de ontvangers moeten zich opnieuw positioneren om een opening met vrije lijn voor een lage pass te maken. Niemand krijgt te horen waar hij heen moet. De regel maakt de beweging de moeite waard om te vinden.

Spelers in twee rijen die borstpasses gooien is de klassieke passing drill. Het boek vervangt hem door het schoolpleinspel aap in het midden. Spelers passen onder verschillende hoeken en met verschillende snelheden, in beweging, in verschillende vlakken en met verschillende spins, omdat de verdediger in het midden ze daartoe dwingt.

De twee-stappenregel verandert wat een goede pass is: voorbij de verdediger komen is niet genoeg als de teamgenoot de pass niet kan gebruiken. De stap met begeleide verdediging komt uit EP136, over hoe je een passspel vereenvoudigt zonder de verdediger eruit te halen.

Als je het leuk vindt wat de drill met dribbelen, stoppen, pivoteren en passen probeert te doen, behoud dan de bewegingen en voeg de informatie toe. George Vaz' versie uit de beste warming-ups voor basketbaltrainingen neemt een drill waar hij als kind op een kamp bijna een uur aan besteedde en zet er een verdediger in.

Alex' artikel biedt een 1-tegen-1-alternatief, geïnspireerd door de box-drill. De aanval geeft zichzelf een pass vanonder de basket, met een live verdediger erachteraan, en speelt dan 1-tegen-1 met een vijfsecondenklok, elke keer vanaf een andere plek. Om pivots te krijgen zonder ze te onderwijzen, voegt hij een regel toe als “blijf drie herhalingen staan, en je moet elke keer anders pivoteren, anders is het een turnover”. Probeer het met tienjarigen, schrijft hij, en achterwaartse en voorwaartse pivots ontstaan zonder dat de spelers weten wat ze doen.

Passproblemen gaan ook over de spelers zonder bal. Als één verdediger twee ontvangers kan dekken, heeft de passer minder opties. We gebruiken “1 can't guard 2” om spelers te helpen zien waarom hun spacing ertoe doet: hun posities moeten veranderen als de bal en de verdedigers bewegen, en de juiste afstand hangt af van de ruimte en van hoe ver spelers kunnen passen.

Elke dag op dezelfde manier gespeeld, waarschuwde Alex in EP22, wordt zelfs keepaway een games approach in plaats van de Constraints-Led Approach. Zijn suggesties om het levend te houden:

• Zet onregelmatige speelvelden uit met pionnen en wissel elke minuut van veld.
• Na elke pass moet de passer het veld verlaten voordat hij weer binnenkomt om opnieuw te ontvangen. Even heeft de verdediging een +1, wat uitnodigt tot trappen.
• Sta één dribbel toe, wat verschillende manieren opent om te passen en ruimte te maken.

Een rondo is hetzelfde idee met de verdedigers binnen de cirkel. Het Routledge-boek gebruikt het als warming-up voor zero-second-beslissingen bij de eerste aanraking, waarbij de bal verdergaat voordat de verdediging herstelt.

Bij keepaway gaat het om het houden van de bal, terwijl het in wedstrijden gaat om het ergens naartoe brengen. De volgende stap van het boek is pass touchdown: één team probeert de bal door te passen naar de andere basislijn om een punt te scoren. Spelers merken nu wanneer wegbewegen van de bal een pass naar voren opent, en wanneer dichterbij komen de passer een veilige optie geeft.

Francesco Rossi's Animals-spel uit EP39 brengt richting over de volle lengte van het veld: drie aanvallers moeten bij de verre basket scoren met alleen passes, tegen één verdediger in elke helft en één vrije verdediger. Het is het passspel dat wij aanbevelen tegen full-court pressure, en de regels staan in onze gids over press break.

3-tegen-0 drive and kick is gebouwd op een goed principe: dominoes, een voordeel levend houden tot er een goede worp komt. Maar zonder verdediging, wijst het boek erop, kunnen spelers zich niet afstemmen op de informatie die ze nodig hebben, zoals waar de vrije teamgenoot is, welke ruimte er is om aan te vallen en hoe je om verdedigers heen passt. De vervanger is 3-tegen-2 bursts, waarbij de aanval meerdere aanvallen op rij op het veld blijft, behandeld in onze gids over small-sided games. Een kleinere versie koppelt de pass aan de worp.

Voor passen in het verkeer na een drive noemt het Routledge-boek passoplossingen als een van de meest voorkomende rate limiters bij jeugdspelers, en geeft het een spel dat is opgebouwd rond de dunker spot.

Alex en George gebruikten een moeilijkere versie met de U16-meisjes van de London Lions, beschreven in EP108. Veel van de meisjes hadden nog niet de kracht voor de skip pass als de verdediging inzakte op een pick-and-roll. De ballhandler kwam van een pick met een geswitchte verdediger op zich en moest de skip pass geven aan een schutter in de hoek terwijl die verdediger probeerde hem te stelen, met een punt voor een pass in de strike zone, in de hand van de schutter. Alex noemde het een goed voorbeeld van task simplification.

Veel jeugdteams denken dat ze het passen ontwikkelen met een pass-and-cut-aanval. In EP7 legde Alex uit waarom hij het daar niet mee eens is. Als de cut in een vooraf geprogrammeerd patroon wordt ingevuld, is er geen reden voor een echte cut zonder bal, en kan de ontvanger vaak niet driven omdat hij moet wachten tot de cutter is vrijgemaakt. Hij ziet liever dat spelers gewoon passen en spacing zetten, hun opening buiten de driepuntslijn vinden en echte cuts zonder bal leren zoals de ghost cut, een term die hij leent van Mike MacKay.

Zijn praktische regel, uit een presentatie over het onderwerp, is dat pass and cut een turnover is. Moedig spelers aan andere oplossingen te vinden, ook als dat “alleen maar” spacing betekent. Het hele betoog staat in waarom pass-and-cut motion offense jeugdbasketbal schaadt.

Sean Keatings competitie is een goed voorbeeld. Naast het fast-breakformat met een oneven aantal spelers dekken verdedigers niet voorbij de driepuntslijn, mogen ze passes onderscheppen maar niet naar de bal grijpen, en hangen de basketten op acht of negen voet. De regel tegen grijpen kwam van zijn assistent Josh, en Sean gaf toe dat hij zich er eerst tegen verzette. Hij kwam bij omdat het kinderen tijd geeft om te leren pivoteren en passen, ook als dat vijf, zes of zeven seconden duurt. Nog een regel, geleend van een andere coach:

Check ook de afstanden. Een pass die in theorie open is, kan buiten het bereik van een jonge speler liggen. Dan is de rate limiter (wat de pass tegenhoudt) kracht in plaats van waarneming, dus verklein de ruimte of pas de bal aan voordat je besluit dat een speler de pass niet ziet. Meer spelen voor beginners vind je in onze gids over jeugdbasketbal coachen.