U14 basketbal trainingsplan

Toen Alex Sarama met de London Lions-academie werkte, werden de onder-14-jongens in hun eerste EYBL-wedstrijd weggespeeld. Hun coach, Will Twigg, herinnerde zich dat in EP72 van onze podcast. Na een paar weken 1-tegen-1 aan het begin van het jaar speelde het team tot december uit precies één trigger, de get, en dat seizoen gaf dit plan zijn vorm. Alex schreef wat daarna kwam toe aan die terughoudendheid:

Plan #1 van onze U14-plannen begint met schotselectie en gets. De drie uitgeschreven doelen zijn: spelers kennis laten maken met de trainingsmethoden, ROB-schoten en schotselectie (gouden en zilveren medailles), en uitwaaieren naar de ruimte (floor is lava). We hebben de training uitgeschreven zoals hij in december 2024 was. De rest van het U14-seizoen komt daarna. Onze gids over trainingen plannen in basketbal laat zien hoe wij elke training plannen en noemt onze plannen voor elke leeftijd.

Een trigger is in George Vaz' definitie een eenvoudige actie die bedoeld is om beweging op gang te brengen, een reactie van de verdediging af te dwingen en een voordeel voor de aanval te creëren. Zodra het voordeel er is, spelen spelers dominoes: in nul seconden driven, passen of schieten, ruimte maken zodat één verdediger er niet twee kan dekken, en uit de lava komen.

Waarom nu zilveren medailles? Het Routledge-boek dat Alex mede schreef legt de opbouw uit. Beginners scoren vooral met lay-ups, dus hun spellen belonen goud. Op jeugdniveau nemen verdedigingen goud steeds beter weg, dus spelers hebben de catch-and-shoot-driepunter nodig als extra manier om ruimte te maken, en ze krijgen situaties aan het eind van de schotklok waarin het hele shot spectrum nodig kan zijn. De eenvoudigste constraint van het boek is degene waarop dit plan leunt: alleen gouden en zilveren medailles scoren.

Anders dan het U12-plan geeft Plan #1 voor U14 geen stationsduur of totale tijd. De klokken en puntendoelen hieronder zijn de enige tijden die erin staan, dus hebben we minuten weggelaten. De bovengrens die wij zouden hanteren komt uit het “3, 10, 30”-raamwerk in Transcending Basketball: niet meer dan tien minuten aan één activiteit voordat je hem verandert, niet meer dan dertig seconden om hem uit te leggen.

De TLC-kolom komt van Mike MacKay van Basketball Canada en staat in zijn onderdeel van Transcending Basketball. Teach: de coach mag de activiteit stoppen om de aandacht op iets te vestigen. Leren: niet stoppen; geef aanwijzingen onderweg of als spelers worden gewisseld. Compete: niet stoppen en geen feedback geven, zoals bij een uitwedstrijd. De checklist voor de training is dezelfde als in onze U12-plannen (coaches zijn 15 minuten eerder aanwezig, geven elke speler een high five en begroeten hem, een plek voor tassen en water), met één toevoeging: DL-schieten terwijl spelers binnenkomen.

Transcending Basketball houdt DL zorgvuldig gescheiden van de constraints-led approach: er is geen verdediger en geen poging om het schot wedstrijdachtig te maken. Het doel is de beweging zo sterk te variëren dat spelers manieren vinden om te schieten die ze anders niet zouden gebruiken, en dat bredere repertoire dan mee te nemen naar de live spellen.

Kies de toevoeging op basis van wat je ziet, om het spel op het optimale challenge point te houden, waar het voor de aanval niet te makkelijk en niet te moeilijk is. Een dichterbij gelegen verdedigingsstart of verdedigend scoren maakt het moeilijker voor de aanval.

Around the Arc is ook een van de activiteiten in Alex' eerste boek, Transforming Basketball, met meer manieren om het te schalen. Daar dribbelt de aanval rond de boog met de verdediger erachter en kan de boog op elk moment breken. Voor beginners houdt de verdediger beide voeten buiten de driepuntslijn; voor gevorderden starten één of beide voeten binnen. Andere constraints in het boek zijn extra punten voor een ongehinderde lay-up of voor het foppen van de verdediger binnen de boog voor het driven, 3 punten voor een afwerking bij de ring na één dribbel en 2 na twee dribbels, een vast gebied waar de aanval de boog moet breken (hoek tot 45, of 45 tot 45), en een schotklok van drie tot zeven seconden na het breken van de boog.

Het plan geeft ook een rotatie voor de aanval, maar die staat op twee manieren beschreven (zes herhalingen blijven; na twee roteren), dus hebben we hem weggelaten. Kies een rotatie waarmee je groepen van vier in beweging blijven.

Alex' U14-groep bij London Lions liet zien hoeveel er in één trigger zit. In EP72 telde hij de coverage solutions op die hij in één training uit de get zou zien: rejects (de get helemaal niet gebruiken), backdoor cuts, keeps (niet terugpitchen), pitch and slip, twists en curls. De workshopdia's over Alex' principles of play noemen de get-oplossingen reject, cut, pitch and slip, keep en twist, met de aantekening: geen pops.

Toen Wills spelers na de pitch niet direct dreven, voegde de staf constraints toe. Degene die Alex eruit lichtte was de wall constraint: in plaats van spelers een boogvormige drive te laten nemen, verkleinden ze de ruimte zodat de drive direct moest zijn.

Het plan noemt zowel solos als gets als manieren voor de aanval om een voordeel te creëren; we hebben beide regels weergegeven zoals ze staan. Dit is niet het Battleship uit onze gids over small-sided games, waar een team om te winnen een geldige basket vanaf elk van vier plekken nodig heeft. Transcending Basketball noemt Battleship als een van drie Transforming-spellen die gebouwd zijn op de principes van populaire videogames, en er is meer dan één versie. In de versie uit Alex' eerste boek is de enige trigger de get, en een team heeft vier scores vanaf vier strike-plekken nodig (de vleugel, beide 45's en de trail) om te winnen. Elke andere score telt niet, maar het team houdt de bal. Speel de versie die bij jouw training past.

1. Wat is een get?
2. Wat is MIG, en waarom is het belangrijk?

Beide vragen gaan over taal die het team de rest van het seizoen gebruikt. Houd ze kort en verander ze in de loop van het jaar, zoals Mike MacKay in het boek voorstelt, zodat spelers nadenken in plaats van opzeggen.

Plan #1 is de eerste week. Het U14-seizoensplan in Alex' principles-of-play-workshopdia's laat zien waar het heen gaat. Het is geschreven als toevoegingen: alles wat voor U12 is genoemd, blijft gelden.

Sommige van die begrippen worden in ons andere materiaal gedefinieerd:

• Push, pull, hold: hoe spelers zonder bal reageren als de bal de verf in wordt gedreven, om de beste spacing voor de driver en het team te houden (zoals beschreven in EP113). Alex' pass-and-cut-artikel beschrijft spelers die op dribbelpenetratie reageren met een push, een pull of een ghost cut.
• Ghost cut: George Vaz beschrijft het als een cut waarbij de aanval verdwijnt en ergens engs weer opduikt, zoals onder de basket.
• Houd de highway vrij: houd het midden van het veld vrij voor de dribble push. Clap-back: binnen vijf seconden scoren nadat er op jou gescoord is. Beide komen uit George Vaz' Principles Over Rules.
• Break over twee kanten: in transition de 45 en de hoek aan de zwakke kant bezetten (Two Side Break, George Vaz).
• Bal, basket, FMD: in noodtransitiedefense beschermt iemand de basket, pakt de volgende speler de bal op en vindt de volgende de gevaarlijkste speler.
• Turtle: in EP72 beschrijft Alex turtle-spacing als de bal aan de kant met de strong-side-hoek, twee spelers aan de zwakke kant en de dunker, waarbij de aanval werkt aan een paint touch. Wills spelers riepen “turtle” als een grotere, tragere speler een van hen verdedigde.
• Side en Rub: pick-and-roll-spacings. Bij Side is de bal aan de kant met de two side vóór hem; bij Rub is de bal in het midden met de two side erachter (Alex, EP72).

Pick and roll staat er bewust op. Bij London Lions ging de U14-groep van gets door naar picks uit side- en rub-spacing, en las rejects, crack and slip, crack and roll, flips en tags. Alex' reactie op coaches die dat op die leeftijd te veel vinden:

De halvebaanverdediging in het seizoensplan begint met intense ballpressure. Alex legde in EP72 uit waarom dat in Engeland belangrijk was: jonge spelers waren gewend binnen de driepuntslijn te verdedigen en sterk af te zakken, omdat veel tegenstanders niet goed konden schieten. De staf eiste dat spelers er recht bovenop zaten, omdat ze adaptieve ballhandlers wilden ontwikkelen die met druk kunnen omgaan.

Will zei dat ze dit via constraints opbouwden. Ze speelden 1-tegen-1 over het hele veld, na een rebound of elke keer vanaf een andere startpositie. Als een verdediger afhaakte, op zijn sterke hand werd gepasseerd of te laat terugkwam, werd hij meteen gewisseld en kwam het volgende paar.

• Nog niet klaar voor gets? Alex' alternatief in het pass-and-cut-artikel is te beginnen met 1-tegen-1 en dominoes, en een get pas in te voeren als spelers laten zien dat ze basisspacing aankunnen. Gebruik de tweede toevoeging van FIBA 3-tegen-3 (dominoes alleen via solos) als basisspel.
• Verschuif het challenge point in het schietspel. Maak het moeilijker door in 2-tegen-1 eerst cuts toe te staan, dan drives. Maak het makkelijker door de regel zonder drive en zonder cut langer te houden.
• Verklein de ruimte als drives boogvormig worden, zoals London Lions deed met de wall constraint.
• Houd de leeftijdsplannen in volgorde. Als je spelers de U12-principes niet hebben gehad, begin dan met het U12-trainingsplan: het U14-seizoensplan gaat ervan uit.

Als de get in FIBA 3-tegen-3 in het begin te veel is, heeft het Routledge-boek een kleiner spel dat hem opbouwt. Het staat in het jeugdgedeelte van het boek over het maken van dominoes, nadat spelers hebben geleerd een voordeel vast te houden dat ze krijgen.

Plan #1 is een van de twintig in de U14-bundle. Voor het grotere plaatje: onze gids over conceptual offense behandelt triggers en dominoes, en de gids over jeugdcoaching laat zien hoe principes vanaf U8 op elkaar voortbouwen.