Basketball Finishing

Midden in een live clinic, opgenomen voor EP13, vertelde Alex Sarama de coaches over een wedstrijd die hij de avond ervoor had gezien. Een ervaren prof, van wie hij gokte dat hij ongeveer £300,000 per jaar verdiende, kon niet afronden zodra er contact was onder de ring. “Hij had geen idee wat hij moest doen”, zei Alex. Hij voegde toe dat het niet de schuld van de speler was. “Hij is een product van zijn omgeving.”

Die omgeving kent iedereen die ooit heeft gecoacht: layup-lijnen voor wedstrijden, de Mikan-drill voor de bigs, voetenwerk in twee stappen steeds op dezelfde manier, vanuit dezelfde hoek, tegen niemand. Spelers worden heel goed in die drills, maar niets ervan werkt door zodra een helpverdediger oversteekt.

In dezelfde clinic-opname noemde hij de layup-lijn “de slechtste drill in basketbal” en zei hij dat hij hem zelfs voor wedstrijden niet gebruikt. De Mikan-drill kreeg “de op één na nutteloosste drill aller tijden”. Hij liet hem vroeger zelf doen, omdat hij dacht dat hij goed was voor de ontwikkeling van bigs, totdat hij merkte dat het slagingspercentage rond de 90 tot 95% lag zodra spelers er vertrouwd mee waren, en dat de drill in het spel niet voorkomt.

Transcending Basketball legt uit waarom, met een specifieke speler in gedachten: iemand wiens afrondkansen komen na aanvallende rebounds en bij diepe catches na cuts en rolls, en die ze blijft missen. Die speler naar de Mikan-drill sturen haalt alles weg wat die afrondingen moeilijk maakte: de verdediger, de wisselende plek van de bal, tijd en stand, de teamgenoten. Het boek noemt dit task decomposition.

Tijdsdruk maakt deel uit van het verschil. Springen om een layup af te ronden, een rebound te pakken of een schot te blokkeren gebeurt in fracties van een seconde op onvoorspelbare momenten, merkt het boek op. Niemand in een wedstrijd kan zijn sprong voorbereiden zoals in een lijn.

Het alternatief dat we het vaakst gebruiken is Smile 1-tegen-1: de Mikan-drill met een verdediger, gespeeld in bursts, met scoren alleen in de restricted area, rebounden en opnieuw beginnen na elke score of misser. De volledige regels staan in onze gids over de constraints-led approach, en George Vaz' artikel over alternatieven voor de Mikan-drill voegt variaties toe.

In A Constraints-Led Approach to Coaching Basketball is Smile 1-tegen-1 twee spelers binnen de restricted area, zonder dribbels, een punt per score en spelletjes van 45 seconden. Als de bal uit de smile stuitert, jagen de spelers hem na en komen terug. Het boek laat dan zien hoe één verandering aan het spel verandert wat spelers doen.

De meesten van ons leerden de layup als regel: buitenste voet, binnenste voet, afronden met de juiste hand onder 45 graden tegen het bord. Transcending Basketball rekent hem tot de fundamentals die spelers te veel beperken, naast “speel altijd van twee voeten”. Het argument van het boek is dat de afronding met tegengestelde arm en been voor een beginner vaak natuurlijker is, omdat ze de rennende pas voortzet, en dat ze sneller kan zijn dan de traditionele layup aan dezelfde kant, waardoor een verdediger minder tijd heeft om hem te veranderen of te blokkeren.

In het hoofdstuk over skill wijst Transforming Basketball op de afrondingen die coaches graag zien, Kyrie Irving en Maya Moore die creatief rond de ring afronden, en vraagt waar zulke moves vandaan komen. Het antwoord: beweging organiseert zichzelf rond het lichaam van elke speler en de situatie die voor hem ligt, dus geen enkele techniek kan voor iedereen de juiste zijn.

Dit betekent niet dat alles mag. De positie van de verdediger, niet het diagram van de coach, bepaalt welke afronding de functionele is. Geef een speler een reden om af te ronden van één voet, van twee, met de binnenhand, uitgestrekt weg van een shotblocker, en die oplossingen ontstaan zonder dat iemand ze benoemt.

Een volledig live verdediger maakt het spel te moeilijk voor een beginner, en een passieve maakt het te makkelijk voor een ervaren afronder. Pas aan hoeveel vrijheid de verdediger heeft totdat het spel op het optimal challenge point zit: moeilijk genoeg om van te leren, maar niet zo moeilijk dat de afronder nooit scoort. Transcending Basketball somt deze beperkingen op, van meest naar minst wedstrijdlijk: slechts één sprong, slechts twee stappen, slechts één hand, live maar met een hesje of bal in de hand, mag afleiden maar niet blokkeren of stelen, en mag een misser alleen forceren met lichaamspositie. Zelfs de laatste behoudt iets wat de Mikan-drill nooit heeft, wijst het boek erop: de positie van de verdediger verandert nog steeds de afronding.

Het guided Smile Finishing Game

Kerri Kuzbyt, een Transforming-clinician die ten tijde van EP122 de player development van de Schotse nationale federatie leidde, met een focus op U14 en vrouwelijke spelers, gebruikt één specifieke beperking. In het Smile Finishing Game, beschreven in George Vaz' artikel over guided defense voor finishing, start de aanvaller met de bal buiten de smile en heeft hij hooguit twee dribbels om te scoren. De verdediger staat in de verf en mag niet springen of agressief blokkeren. In plaats daarvan houdt hij zijn armen recht omhoog, of houdt hij een basketbal of medicijnbal boven zijn hoofd.

De vaste armen vertragen het probleem genoeg zodat spelers kunnen experimenteren, en ze vormen een zichtbare barrière waar spelers omheen leren reiken. In EP122 legde Kerri uit waarom:

Zodra spelers zich op hun gemak voelen, voegt ze een helpverdediger aan de helpzijde toe, zodat ze de hoek, snelheid en afstand van de overkomende verdediging moeten oppikken. De begeleiding wordt weggehaald wanneer de afronder eraan toe is.

Het voor de hand liggende bezwaar tegen 1-tegen-1-finishing zijn de aantallen. Op de EP13-clinic vroeg een coach er rechtstreeks naar: hoe houd je twintig tot dertig tieners bezig zonder tien baskets? Alex antwoordde door ter plekke twee spelen te laten spelen, en zei dat beide met 10 of 12 spelers aan één basket kunnen worden gespeeld.

Als je vastzit aan een layup-lijn, voor een warming-up voor de wedstrijd of een korte training, is er een eenvoudige upgrade uit EP37: laat de rebounder verdedigen. Alex deed dit met zijn prep-team, met een guided defender in plaats van een live verdediger. Een andere optie is meerdere 1-tegen-1's aan zijbaskets te laten lopen, met de verdediger wachtend in de smile en de aanval die telkens vanuit een andere hoek driveet. Hij heeft liever drie 1-tegen-1-spelen tegelijk met wat chaos dan spelers die in een rij staan te wachten.

De echte waarde van een finishing-spel, vertelde Alex de EP13-coaches, ontstaat wanneer je je eigen constraints ontwerpt rond de rate limiter van een bepaalde speler, wat hem op dat moment ook belet af te ronden. Dit zijn de aanpassingen die hij en onze clinicians beschrijven, afgestemd op het probleem dat ze aanpakken.

Transforming Basketball voegt een geval toe dat coaches vaak over het hoofd zien: de uitstekende schutter die bijna nooit drivet. Zijn afrondoplossingen blijven waarschijnlijk beperkt. Het boek stelt Small-Sided Games voor waarvan de score die speler aanzet om een paar driepunters te laten liggen en de ring aan te vallen. Na verloop van tijd past zijn afronding zich aan, en de verdediging kan niet langer simpelweg de driepunter wegnemen.

Geen van deze aanpassingen benoemt een move. Over het voorbeeld met de schijnbewegingen was Alex duidelijk: de aangepaste score is er om creatief gedrag aan te moedigen, niet om de speler te vertellen een bepaalde counter te gebruiken.

Veel kinderen kunnen met een volwassen bal op een ring van 3,05 meter geen layup afronden. Voordat je naar techniek grijpt, schaal je het materiaal: een kleinere, lichtere bal, een lagere ring, een korter veld. Het boek verwijst naar de studies van Jose Arias, waarin een bal van 440 g, een reglementaire bal van 485 g en een bal van 540 g in jeugdwedstrijden werden vergeleken.

Kerri's werk op een clinic in Frankrijk, besproken in EP122, laat hetzelfde denken zien bij heel jonge spelers. In plaats van “van twee voeten” of “binnenhand, buitenhand” maakt ze van de intentie een spel: spring zo ver als je kunt, sla de bal hard in de grond. Het voetenwerk laat ze aan de speler. George Vaz' artikel over layups aanleren met live spelen en onze gids over jeugdbasketbal coachen bieden meer voor beginners.

Het hoofdstuk voor beginners van A Constraints-Led Approach to Coaching Basketball laat een hele reeks bestreden afrondingen doen. De verdediger houdt een bal in twee handen, mag zijn handen niet gebruiken, gebruikt één hand, mag niet springen of krijgt één sprong, en de starts verplaatsen zich over het veld, zodat er nog steeds veel variatie is. Een van de spelen:

Let ook op de vroegrijpe speler. Transforming Basketball merkt op dat op jongere leeftijd de grootste spelers vaak domineren doordat ze hun formaat gebruiken om op gemakkelijke scoreplekken te komen. Als de anderen lichamelijk inhalen, hebben ze misschien niet de afrondoplossingen om te scoren tegen spelers van hun eigen formaat. Lange spelers die er langer over doen om hun vaardigheid te laten zien, hebben ook balcontacten nodig. Het boek stelt voor ervoor te zorgen dat ze elk kwart minstens drie of vier schotpogingen krijgen.

Er is één uitzondering op “voeg altijd een verdediger toe”. Differential learning, waarbij een speler de beweging bewust elke keer anders uitvoert, kan alleen worden gedaan en hoeft niet op het spel te lijken. In EP61 beschreef de Duitse prof Niklas Geske hoe hij zijn eigen trainingen zo begint: gewone layups, dan dezelfde hand en dezelfde voet, dan wisselend ritme, voetenwerk en spin, floaters, hoge afrondingen via het bord, afrondingen die het bord heel laat raken, hesitations in de lucht. Onze gids over schietontwikkeling legt de methode uit. Gebruik haar naast live finishing-spelen, nooit in plaats daarvan.