Takeaway voor coaches
Het onderscheid in dit artikel is dat tussen een automatisch pass-cut-fill patroon en een cut die ontstaat doordat er een kans opdoemt. Een cut die door de verdediging wordt ingegeven blijft waardevol. Kijk kritisch of een beweging helpt in de huidige aanval, of alleen gebeurt omdat de regels van de aanval dat eisen.
Hoe schaadt Pass and Cut Motion Offense het jeugdbasketbal?
Een post op de Instagram-pagina van Transforming Basketball ging een paar maanden geleden viraal over de ineffectiviteit van pass and cut motion offense. Laten we om te beginnen helemaal duidelijk zijn. We hebben het niet over een passende pass and cut, een backdoor cut, een weakside ghost cut, een cut vanuit een post-up, enzovoort. We hebben het over de herhaalde 5-out automatische pass, cut, fill aanval die veel jeugdteams gebruiken. Dit zijn twee heel verschillende contexten van cutten.
De pass and cut in de video hierboven is GEEN pass and cut motion offense. Dit is een opportune cut, want Victor Wembanyama neemt de aantrekkelijke affordance waar om te cutten omdat de verdediger uit positie staat. Hoewel affordances zoals deze relatief weinig voorkomen in elke wedstrijd, kun je dit nog steeds gemakkelijk ontwikkelen zonder te leunen op een pass and cut motion offense.
Pass and cut is waar veel coaches in geloven voor jeugdaanval. Het is een eigen levensvorm geworden in de basketbalwereld. Het kan soms als 'persoonlijk' overkomen wanneer diepgewortelde ideeën die in coachkringen gekoesterd worden (zoals pass and cut) ter discussie worden gesteld. Het is belangrijk te benadrukken dat we het idee en de filosofie ter discussie stellen: niet de individuele coaches zelf die pass and cut gebruiken. We willen in dit blogformat gewoon feitelijk uiteenzetten waarom we vinden dat de basketbalwereld pass and cut moet laten vallen om meer vaardige jeugdspelers te ontwikkelen! Enkele reacties op de oorspronkelijke post laten zien waarom het belangrijk is dit argument op een rationele manier te ontrafelen.
[gallery columns="4" size="medium" ids="638,639,640,641,642,643,644,645,646,647,648,649,650,651,652"]
Gratis resource
21 SSGs voor je volgende training.
Een gratis PDF met Small-Sided Games die je direct kunt spelen. Een praktische eerste kennismaking met de aanpak.
“Het creëert beweging om de verdedigers te verplaatsen”
De bal delen omwille van het delen is geen goede aanval. Wanneer spelers de affordance (kans) om te passen waarnemen, moet dat komen doordat de omgeving het als een aantrekkelijke oplossing biedt. Bijvoorbeeld doordat de teamgenoot die de pass ontvangt een scoringskans heeft of een kans om een scoringsactie voor te bereiden. Herhaaldelijk passen en bewegen alleen omdat de coach dat voorschrijft, is geen goede reden om te passen.
Binnen pass and cut aanvallen zijn de passes van de aanval niet beslissend genoeg om tastbare voordelen te creëren (zeker vergeleken met de alternatieven waar we later op terugkomen). Alleen omdat aanval en verdediging bewegen, betekent beweging op zich nog geen efficiënte aanval. Een team kan 24 seconden van een balbezit continu bewegen en dan geen tijd meer hebben om een goed schot te vinden. Een ander team kan agressief driven en binnen twee passes een open afwerking bij de ring vinden. Welke aanval is efficiënter en effectiever?
Bovendien geloven veel coaches dat spelers na elke pass moeten bewegen. Maar is dat echt zo? Soms is het optimaler om gewoon te wachten en goede spacing te behouden, klaar om te bewegen op basis van wat de teamgenoot met de bal doet. Als die bijvoorbeeld besluit te driven, is een speler die goede spacing heeft behouden (in feite door stil te staan of terug naar buiten te lopen naar de ruimte) klaar om te reageren op de dribbelpenetratie met een push, pull of mogelijke ghost cut.
DOWNLOAD ONZE GRATIS CONCEPTUAL OFFENSE PLAYBOOK
“Het leert spacing en doelgericht cutten”
Een herhalend patroon aanleren is enorm beperkend in de context van jeugdbasketbal. Jonge spelers hebben simpelweg niet de ervaring om te weten wanneer ze uit het patroon moeten stappen om een natuurlijke scoringskans te benutten, omdat ze zo gefocust zijn op het uitvoeren van het aanvalspatroon van de coach. Zulke patronen, zoals pass and cut, houden spelers er alleen maar van af om agressief te zijn en voordelen te creëren voor zichzelf of teamgenoten (bijvoorbeeld via snelle statische of dynamische 1-tegen-1 kansen op jongere leeftijd). De pass wordt een kruk waarbij spelers gewoon kunnen passen en bewegen en hopen dat een andere teamgenoot iets beslissends doet.
Bovendien kan spacing veel effectiever worden ontwikkeld. Neem het “Floor is Lava” concept van Transforming Basketball, dat door coaches op elk niveau is overgenomen, van de NBA tot de basis. De bal vangen binnen de mid-range is een turnover, tenzij je vanuit de dunker positie speelt of een weakside cut maakt. Wanneer je dit toepast in een willekeurige trainingsoefening of scrimmage, zie je representatieve spacing ontstaan doordat spelers zich afstemmen op de beschikbare ruimte en hun teamgenoten. Dit kun je in slechts één training effectief invoeren.
What is the floor lava in basketball? 🤔 It's a constraint we use to develop spacing - If you catch in the midrange it's a turnover. This constraint helps players maintain optimal spacing, making it easier to create and convert offensive advantages. pic.twitter.com/FcnnIVpBrd Transforming Basketball (@transformbball) May 11, 2024
“Het leert spelers over aanval”
Bij Transforming Basketball geloven we dat pass and cut aanval zich ontwikkelt tot een rate limiter die coaches op hogere leeftijden moeten tegengaan. Dat komt doordat alle bruikbare aanvalsoplossingen waarop spelers zich op jongere leeftijd zouden moeten afstemmen, door pass and cut negatief worden bekrachtigd.
Ball manipulation en agressief een verdediger verslaan zouden bijvoorbeeld een belangrijk aandachtspunt moeten zijn in jeugdbasketbal. Let op: dit is geen iso-aanval van 10 dribbels, maar simpelweg het vermogen om met één, twee of drie dribbels efficiënt een voordeel te creëren. Lukt dat niet, dan kunnen spelers herkennen dat het neutraal is en de bal doorspelen naar een teamgenoot. Als spelers hier meer tijd aan besteden, bereidt dat ze vanzelf voor om vaardigere spelers te worden naarmate ze ouder worden, en zijn ze beter voorbereid op situaties zoals het hanteren van de bal in de pick and roll. Pass and cut neemt echter kansen weg voor spelers om dit te doen. Coaches kunnen ook constraints gebruiken in zowel trainingen als wedstrijden, zodat verschillende spelers de kans krijgen om via 1-tegen-1 te creëren in plaats van dat één of twee spelers het balbezit domineren.
Wij geloven dat spelers in wedstrijden zoveel mogelijk affordances tegen moeten komen om ze voor te bereiden op wat daarna komt (high school, college of zelfs professioneel basketbal). De waardevolle ontwikkelingskans die competitie biedt, wordt dus overbodig wanneer coaches volhouden dat ze verouderde aanvallen gebruiken. Spelers komen dan namelijk geen representatieve affordances tegen die ze later helpen. Dit is nog erger als spelers in training in de dominante stijl worden gecoacht, omdat ze dan veel minder kansen krijgen om echte beslissingen te nemen. Dit is wat bedoeld wordt met het zo goed mogelijk voorbereiden van jeugdspelers op het volwassenenspel, in tegenstelling tot iets doen (pass and cut) dat op college- of profniveau nooit als aanval zou worden gespeeld.
“Pass and Cut creëert ruimte”
Ten eerste haalt pass and cut juist ruimte weg. De automatische fill cut brengt namelijk meteen een gap-verdediger richting een aanvaller die misschien aan het driven is. Bovendien neemt het kansen weg om off-ball te cutten, omdat de paint steeds verstopt zit door een cutter. Deze affordances (om te ghost cutten) zijn absoluut cruciaal om vaardige aanvallers te ontwikkelen die ruimtebesef hebben en de verdediging lezen.
Dominoes, het vermogen om een voordeel om te zetten, zijn het fundament van elke aanval. Als de aanval een tijdelijk voordeel heeft, leert pass and cut motion spelers simpelweg niet om manieren te vinden om dat te benutten, omdat ze steeds hetzelfde patroon herhalen. Wanneer ik in het verleden 3-tegen-2- of 4-tegen-3-voordeelopdrachten deed, zag ik jeugdspelers vaak meteen pass and cut spelen. Dit gebeurde in meerdere landen op meerdere continenten tijdens coachingclinics en jeugdkampen die ik gaf. Pass and cut laat spelers het voordeel inderdaad niet omzetten, omdat deze continue cyclus 1 verdediger toestaat er 2 te dekken en het permanente +1-voordeel van deze opdracht teniet doet. De spelers hebben niet geleerd zich af te stemmen op belangrijke variabelen zoals de positie van de bal, hun teamgenoten, verdedigers, enzovoort. Ze hebben alleen maar de instructies van de coach opgevolgd om een patroon te lopen.
Effectieve spacing kun je gemakkelijk ontwikkelen met andere methoden, die beter passen bij hoe basketbal in de 21e eeuw wordt gespeeld. Denk aan het vaker gebruiken van de weakside dunker in jeugdbasketbal en ervoor zorgen dat er elke keer een andere speler staat (in plaats van steeds dezelfde speler daar te laten opereren bij elk balbezit). Dit creëert verticale en horizontale spacing en laat spelers dominoes omzetten via simpele 1-tegen-1's. Dit is één manier om al dubbele gaps in een aanval te hebben zonder dat je daarvoor zelfs een gap hoeft te creëren met een cut.
“Statisch 1-tegen-1 is geen goede gewoonte”
Wij waren een van de eersten in de basketbalwereld die spraken over de gevaren van statisch 1-tegen-1 en over wat er gebeurt met alle coaches en trainers die isolatie 1-tegen-1-bewegingen leren die geen verband hebben met triggers en met hoe aanvallend basketbal wordt gespeeld. Zo kwamen we op het “License to Kill”-framework, zodat oudere spelers kunnen herkennen wanneer statisch 1-tegen-1 effectief is.
We kunnen er echter niet omheen dat de makkelijkste (en volgens ons meest effectieve) manier om een voordeel te creëren bij U12 en jonger statisch 1-tegen-1 is. In deze leeftijdsgroep vergroot vereenvoudigen naar 1-tegen-1 de ball manipulation-vaardigheden en kunnen spelers zich richten op hun spacing en het omzetten van dominoes.
Zo kunnen alle spelers van een team werken aan het creëren van voordeel en zelfverzekerd en agressief proberen een verdediger te verslaan. Dit betekent niet dat vier andere spelers zonder bal stilstaan en kijken. Hun taak is het belangrijkst: ze zoeken continu windows, reageren op de mogelijke dribbelpenetratie met push/pull, zoeken ghost cuts als hun teamgenoot penetreert, enzovoort. De speler die het voordeel oorspronkelijk in 1-tegen-1 creëerde, speelt daarna waarschijnlijk af, waarbij het hele team in 0 seconden klaarstaat om te spelen en de dominoes om te zetten. Oftewel: precies het tegenovergestelde van stilstaan en kijken hoe één speler isoleert. Alleen omdat je dit vaak ziet in AAU, betekent het niet dat isolatiebasketbal zo gespeeld moet worden!
Het doel is vervolgens om op te bouwen naar andere triggers (bijv. gets), die kunnen volgen nadat je begonnen bent met nadruk op 1-tegen-1 en dominoes. Wanneer spelers later pick and roll spelen, worden de vaardigheden die hieruit zijn ontwikkeld overgedragen. Neem bijvoorbeeld de reject. Dit is een belangrijke affordance waar we spelers op willen laten afstemmen, maar de actionability van deze vaardigheid wordt juist belemmerd door passing motion-aanvallen te spelen (ja, dit is ook waarom we geen fan zijn van aanvallen zoals Princeton. Uiteindelijk is er nog steeds een vast patroon).
Spelen zonder pass and cut betekent niet dat één speler in een jeugdaanval al het werk doet terwijl de rest toekijkt. Het idee is om iedereen te betrekken om dominoes te starten. Dit kun je in een trainingsopdracht eenvoudig oplossen met constraints: bijvoorbeeld het eerste team dat deze 3-tegen-3-opdracht wint, is het team dat scoort uit een 1-tegen-1 waarbij al hun verschillende spelers betrokken waren bij het starten van het voordeel. De constraints van deze opdracht vereisen dat drie verschillende spelers per team dominoes creëren via het 1-tegen-1. Dit levert een slimme trainingsopdracht op waarin spelers specifieke intenties moeten hebben en de taak van voordeel creëren delen.
“Spelers hebben eerst de basis nodig”
Wat zijn die basics eigenlijk? Waarom geloven we nog steeds dat jeugdspelers eerst bepaalde dingen moeten doen voordat ze in staat zijn tot geavanceerdere bewegingen? Dit is een van de grootste misvattingen in de coachwereld. Het gaat niet alleen tegen alle wetenschap in, maar ook tegen gewoon gezond verstand.
Een goed voorbeeld van de traditionele 'basics first'-mentaliteit die veel coaches vandaag de dag nog steeds hanteren.
Als coaches denken dat het doel van basketbal is om volgzame spelers te ontwikkelen die altijd van punt A naar B bewegen wanneer ze die opdracht krijgen, dan laat je ze passen en snijden (run pass and cut)... Maar als je adaptieve, vaardige, behendige spelers wilt ontwikkelen, hebben we iets anders nodig. De 'basics' (als we ze al zo willen noemen) moeten opnieuw worden ingestoken, met de focus op het gebruiken van dominoes, het creëren van voordelen en het zoeken naar schoten met een hogere waarde. Dat lukt makkelijk met de visie van Transforming Basketball op jeugdaanval, hieronder uitgelegd...
Wat is het alternatief?
- Bij U13 en jonger leg je de focus op dominoes spacing en op het gebruik van de weakside dunker. Moedig elke speler aan om zijn verdediger in een paar dribbels te passeren. Lukt dat niet, speel de bal dan door en maak opnieuw ruimte, zodat je klaar bent om te reageren op een mogelijke dribbelpenetratie. Als spelers vaardige intentionaliteit tonen met basisprincipes van spacing, kunnen coaches overwegen een complexere trigger te introduceren, zoals een get.
- Elke keer moeten andere spelers de bal opnemen. Als steeds dezelfde spelers dit doen, remt dat de ontwikkeling.
- Voeg wat dynamische 1 tegen 1 toe, waarbij spelers dominoes proberen te creëren met een blast cut (een snijbeweging van een dubbele naar een enkele gap). Dit kan een aanvulling zijn op statische 1 tegen 1 en is bij jongere leeftijdsgroepen al genoeg als aanval op zich.
- Spelen via post ups kan ook een mooi idee zijn voor jongere leeftijdsgroepen (bijv. U12, U13, U14). Dit stimuleert effectieve spacing-intenties en ook affordances om zonder bal te snijden. Je kunt het makkelijk combineren met het gebruik van de weakside dunker.
- Vermijd elke vorm van motion offense die zichzelf herhaalt. Speel in plaats daarvan met 'principles of play'. Motion offense geeft een verkeerd beeld van waar basketbal over gaat. Spelers gaan denken dat basketbal draait om patronen, terwijl het eigenlijk draait om principes.
Coaches vinden het vaak lastig om met onzekerheid te coachen door de hierboven genoemde conceptuele principes toe te passen. Het is makkelijker om alles te sturen met pass and cut, omdat de coach dan altijd weet wat er moet gebeuren. Werken met principes en variatie lijkt de coach daarom zwak te laten overkomen, omdat hij een gevoel van controle 'verliest' en niet kan voorspellen wat er gaat gebeuren. Maar zoals elke coach die gelooft in de methodes van Transforming Basketball weet: het vermogen om principles of play tot leven te brengen is het kenmerk van elke effectieve moderne coach.
Wil je deze principes in de praktijk brengen? Onze conceptual offense guide legt uit hoe je coacht met principles of play, en Dominoes Principle: Floor is Lava laat zien hoe je de hierboven genoemde dominoes spacing aanleert.
Een shout-out naar coach Sam Adams, die op onze YouTube ook een aantal goede ideeën deelde over het omarmen van het alternatief...
Luister naar Alex' Podcast Episode over dit onderwerp, waarin ook veel van de reacties worden beantwoord die we op onze oorspronkelijke Instagram-post kregen!
Blijf je coaching ontwikkelen.
Verbind deze ideeën met het Success Pathway, de videobibliotheek met oefenvormen, de coachingcommunity en de maandelijkse livesessies.
Ontdek de Membership
