U10 basketbaltrainingsplan

Sam Funnell leidt het programma voor clubs en scholen bij de Franklin Basketball Association in Nieuw-Zeeland, inclusief een beginnersprogramma van ongeveer 65 spelers van zeven jaar en jonger. In EP27 van onze podcast beschreef ze een training voor haar jongste spelers in één zin:

Ze gebruikt zelden rijen, en als ze dat doet, staan er hooguit twee of drie spelers in. Nieuwe spelers die nauwelijks kunnen dribbelen, gaan meteen een spel in, niet stilstaand dribbelen. Het plan hieronder heeft dezelfde vorm. De activiteiten en hun regels zijn van Sam en Alex Sarama, plus een paar uit het beginnershoofdstuk van ons Routledge-boek A Constraints-Led Approach to Coaching Basketball, dat U10 als referentieleeftijd gebruikt. We hebben ze in een volgorde gezet die je kunt draaien. Onze gids over basketbaltrainingen plannen laat zien hoe we elke training plannen en bevat onze plannen voor elke leeftijd.

In dezelfde aflevering zei Alex dat hij het heel moeilijk vindt om zo te coachen met kinderen onder de 10 als je maar twee reguliere baskets van 10 ft hebt. Sams programma gebruikt zes extra baskets, verlaagd tot ongeveer 7 of 8 ft afhankelijk van de leeftijdsgroep, met ballen maat 5 en een bal voor elk kind. Toen Alex jeugdcoaches een groep van zeven- tot tienjarigen op één basket zag houden omdat dat makkelijker te managen is, vond hij het onrealistisch om op die leeftijd te eisen dat kinderen altijd luisteren en nooit praten.

• Een bal voor elke speler, in een maat waarmee ze kunnen schieten en passen.
• Lagere ringen als je ze kunt krijgen. In EP26 noemde Alex het aanpassen van materiaal de belangrijkste constraint op deze leeftijd en stelde voor eerst geld in te zamelen voor kleinere ballen, daarna voor lagere baskets.
• Platte vloermarkeringen voor startplekken (Sam gebruikt rubberen stippen, omdat pionnen in de weg staan).
• Vloermatten of tape om een dichterbij gelegen driepuntslijn te markeren als je veld alleen die van volwassenen heeft.

Als je competitie je het materiaal laat bepalen, geeft Tabel 3.5 van het Routledge-boek richtlijnen: ballen maat 5 voor alle spelers bij U8, U10 en U12; een ring van 8 ft 6 in bij U10 (8 ft bij U8); en een vrijeworplijn die voor U10 tot U12 ongeveer een meter dichterbij ligt. Sams hoepels van 7 tot 8 ft zitten daar aan de onderkant van, wat past bij haar jongere groepen.

Dit is de volgorde waarin wij de training zouden draaien. Geen van onze bronnen geeft minuut-voor-minuuttijden voor een U10-training, dus we hebben er geen verzonnen. De ene grens die we gebruiken komt uit het "3, 10, 30"-kader in Transcending Basketball: niet meer dan tien minuten aan een activiteit voordat je haar verandert, en niet meer dan dertig seconden uitleg. Bij deze leeftijdsgroep ga je vaak eerder over. Het beginnerssjabloon van het Routledge-boek vraagt om dezelfde mix als wij hier gebruiken: iets om spelers in beweging te krijgen en te laten nadenken, vaardigheidsspelletjes, een concept zoals spacing, en dan het spel zelf in 1-tegen-1, 2-tegen-1, 2-tegen-2, 3-tegen-2 en 3-tegen-3.

Sam bouwt vrije tijd in aan het begin en het eind van de training: spelers schieten op verschillende baskets, zoeken hun vrienden op, spelen tikkertje. Haar redenering is dat de meeste van haar spelers rechtstreeks komen na ongeveer zes uur in een klaslokaal waar hun werd verteld wat ze moesten doen, en willen rondrennen en spelen. Basketbal is leuk, zei ze, en zijzelf zou ook niet de hele tijd in drills willen zitten.

Dit is een van de weinige activiteiten hier zonder verdediger, en Alex vindt dat op deze leeftijd prima. Hij zei in EP27 dat hij niet denkt dat je met kinderen onder 7 en onder 10 absoluut alles met een verdediger kunt doen, en dat een dribbel- of schietspel prima is zolang het variabel is en geen instructie.

Sam leert afronden niet als een lijst layups. Haar spelers leren de voetenregels (niet lopen met de bal, dus een jump stop, stride stop of pivot) en ronden dan af in spelletjes met een beperkte of actieve verdediger. Steen-papier-schaar is hoe de meeste van die spelletjes beginnen.

Alex heeft uit EP26 een tweede afrondspel dat hij hot potato noemt. Twee aanvallers passen heen en weer, en op elk moment mag de als aanvaller aangewezen speler driven, waarmee een 1-tegen-1 begint. De verdediger staat er niet voor, maar blijft om hem heen draaien, zodat elke herhaling vanuit een andere hoek begint.

Sla de passrijen over. Transcending Basketball stelt dat het idee dat spelers eerst een borstpass moeten beheersen voordat er iets creatievers komt, indruist tegen hoe mensen leren bewegen, en biedt in plaats daarvan een speelplaatsspel aan:

Alex beschrijft in Youth Basketball Principles of Play for Beginners wat er gebeurt als je een U10-team van beginners gewoon laat spelen: ze klitten rond de bal, niemand beweegt de bal of zichzelf, en sommige spelers dribbelen de hele tijd tot ze worden gestopt. Zijn antwoord is een paar simpele task constraints (regels die bepalen hoe spelers spelen) in plaats van een aanval.

Zodra spelers spacen, zoek je de fastbreak. Het Routledge-boek stelt dat de meeste wedstrijden op dit niveau worden beslist door welk team de meeste layups maakt en meer fastbreakkansen creëert, dus beginners moeten veel trainingstijd aan transitie besteden. Het eerste transitiespel is een 2-tegen-1 op een half veld.

Laat blast cuts en pass and cut weg. In hetzelfde artikel zegt Alex dat spelers van deze leeftijd daar te jong voor zijn: ze hebben moeite om de kracht te hebben om netjes te vangen en te passen, en in beweging is het nog moeilijker. Driven en simpele spacingregels komen eerst.

Sams programma leert die niet. Als een kind de bal van onderen opschept of gooit als een honkbal, helpt ze een beetje met waar de kracht vandaan komt (buig je knieën, spring dan), maar er is geen form shooting en geen follow-through-drills.

Alex' simpelste cue, uit hetzelfde gesprek, is "schiet met één hand", soms door tot hun lengte door de knieën te gaan en ze te vragen met één hand over hem heen te schieten. De oplossing van elk kind ziet er anders uit. In Constraints-Led Approach for Basketball Beginners geeft hij de versie voor een speler die met twee handen schiet: "vind een oplossing om met één hand te schieten."

• Pinguïns. Als de coach praat, gaan de ballen tussen de voeten van de spelers en worden ze stilgehouden als een pinguïn met zijn ei (Sam, EP27).
• Coach Says. Als spelers achterin gaan afdwalen, haalt een snel "Coach says, clap once" ze terug (Sam, EP27).
• Gekke straffen. In een tikspel, Sams voorbeeld: als je getikt bent, doe je een kippendans voordat je mag jagen. Laat spelers ook eigen regels bedenken, binnen redelijke grenzen.
• Houd de uitleg onder dertig seconden. Noem het spel en zeg hoe het begint en hoe je scoort.
• Bursts. Laat de aanval een vaste tijd of aantal herhalingen aanblijven terwijl verdedigers doorroteren. Het Routledge-boek raadt dit op dit niveau aan omdat het het wachten verkort terwijl spelers de rotaties uitzoeken.

Reken erop dat je moet fluiten. De meeste spelers van deze leeftijd kennen de regels nog niet, dus het boek stelt voor om tijdens Small-Sided Games te leiden en verdedigers aan te moedigen overtredingen zelf aan te geven. Als op wedstrijddag één team ervandoor gaat, verander dan de constraints voor het sterkere team in plaats van te zeggen dat ze moeten stoppen met scoren: alleen de zwakke hand, afrondingen met twee voeten, of met één hand verdedigen.

Sams advies aan coaches die dit voor het eerst proberen, was om te negeren wat anderen denken: zonder rijen, pivots en borstpasses kan het een rommeltje lijken, maar jij weet wat je doet. Voor het denkwerk achter dit alles lees je onze gids over jeugdbasketbalcoaching. Als je spelers klaar zijn voor meer structuur, is het U12-trainingsplan de volgende stap.