Basketball Practice Design

Tom Parry is hoogleraar aan Indiana University Kokomo en coacht daarnaast ongeveer drie dagen per week voetbal. In EP42 van de podcast vertelde hij Alex wat hij tegen een paar U9-meisjes had gezegd over individuele technische en agility-training: hij vond het geen goede besteding van hun tijd of geld. Hij groeide op in een arbeidersbuurt en werd een betere voetballer door naar een veld te gaan, te proberen een pylon in het midden te raken, de bal achterna te rennen en het op andere manieren opnieuw te proberen. Daarna maakte hij een punt over coaching zelf:

Hoe representatief zijn jouw problemen dus? En hoeveel van de training besteden je spelers er echt aan om ze op te lossen?

Transcending Basketball bouwt zijn aanpak van training op een onderscheid van psycholoog James Gibson. “Knowledge about” is wat spelers indirect ontvangen: instructies, video, whiteboards, scoutingrapporten, antwoorden op de vragen van een coach. “Knowledge of” is wat ze daadwerkelijk doen in de echte omgeving. Het eerste kan helpen, maar het boek is duidelijk dat het altijd ondergeschikt is aan het tweede.

Het voorbeeld in het boek is een 2-tegen-1 in transition. De speler met de bal blijft dribbelen naar de ring en mist de layup terwijl de pass vanaf de zijlijn voor de hand leek te liggen. De coach noemt het egoïstisch. Maar de speler was misschien niet afgestemd (attuned) op de passoptie en heeft misschien niet eens gekeken naar de teamgenoot die naast hem liep. Instructies lossen dat niet op zonder oefening in de situatie zelf. In EP42 maakte Tom Parry hetzelfde punt: kunnen beschrijven wat je moet doen is niet hetzelfde als het doen.

Scoutingrapporten zijn hetzelfde probleem op een hoger niveau. Een staf kan een tegenstander bestempelen als een “hete schutter” die een closeout nodig heeft die de catch-and-shoot-driepunter wegneemt. Of het team daar in de wedstrijd op is afgestemd, is een andere zaak. Het advies van het boek is spelers minder informatie te geven en de scout met wat onvoorspelbaarheid in shoot-arounds en walk-throughs te verwerken, bijvoorbeeld door ze willekeurige acties te laten verdedigen in plaats van ze altijd te vertellen wat eraan komt.

Het idee achter “knowledge of” komt van psycholoog Egon Brunswik, die in 1956 pleitte voor representatief ontwerp: de perceptuele informatie die spelers in de wedstrijd gebruiken nabouwen in de trainingsopdracht. Ross Pinder en collega's gaven de coachversie later de naam representative learning design.

Er is ook basketbalbewijs hiervoor. In EP77 bespraken Alex en Greg Thomas een onderzoek van Adam Gorman en Michael Maloney over de jumpshot, waarin één extra verdediger de release van de schutter veranderde.

De representative dial

Representatief betekent niet dat alles 5-tegen-5 moet zijn. In EP5 beschreef Alex een dial van 0 tot 10. Tien is het spel zelf. Eén is een coördinatieladder, dribbelen door pionnen of dribbelen tegen twee muren. Zijn aanbeveling is te leven tussen 3 en 8, omdat 5-tegen-5 alleen spelers niet specifiek genoeg kansen geeft om waar te nemen en op te handelen. Small-Sided Games versterken die affordances en behouden de verdedigers en teamgenoten van wie spelers ze waarnemen.

EP136 plaatste Transforming-activiteiten op een 1-tot-10-versie van de dial. Waar zouden jouw eigen activiteiten landen?

Een van de grootste ontwerpkeuzes is hoe de verdediging zich gedraagt. A Constraints-Led Approach to Coaching Basketball noemt drie opties. Live verdediging transfereert het best; de andere twee zijn gereedschap voor een specifiek probleem.

Guided defense is geen slechte verdediging. Transforming Basketball voegt toe dat een guided defender nog steeds moet proberen de bal te stelen of te blokkeren, anders stemt de aanval zich af op een passieve verdediger die ze in een wedstrijd nooit zal zien.

Zodra je het spel hebt gekozen, zijn de constraints je knoppen. Het Routledge-boek laat zien op hoeveel manieren één spel kan bewegen, met Smile 1-tegen-1: twee spelers spelen 1-tegen-1 binnen het restricted area zonder dribbels, in spelletjes van 45 seconden.

Het doel is het optimal challenge point, waar een opdracht niet zo makkelijk is dat spelers afhaken en niet zo moeilijk dat ze opgeven. De voorbeelden van het boek voor dit spel: de verdediging mag niet blokken, verdedigt met een basketbal in de hand of moet na elk schot de lanelijn aantikken (allemaal makkelijker), of gebruikt een trainingsstok (moeilijker). Elke aanpassing moet terugvoeren naar je principles of play en de ontwikkelplannen van spelers, en niet alleen afwisseling toevoegen.

Transcending Basketball definieert time on task als het tempo waarin spelers actief zijn in een training, vergeleken met tijd die ze besteden aan wachten of luisteren. Het is laag wanneer oefeningen lange wachttijden hebben of de coach veel praat. Het boek noemt de gebruikelijke boosdoeners: straffen, alle spelers op één basket houden en te veel feedback en instructie.

Linus Holmström, die twee jaar bij College Prep in Italië speelde, beschreef het verschil vanuit de speler in EP15. Coaches voor wie hij had gespeeld, stopten de training na een slechte pass en praatten er 20 minuten over. Bij College Prep liepen small-sided games op beide baskets met efficiënte rotaties, zodat iedereen veel reps kreeg, afgewisseld met schieten en differential learning.

George Vaz' artikel over time on task voegt een waarschuwing toe: meet het bij verschillende spelers voordat je een doel stelt, en scheid onnodig wachten van gepland herstel, instructie en observatie. Meer actieve tijd bewijst op zichzelf nog geen leren; de activiteit moet nog steeds dicht bij het optimal challenge point liggen, niet te makkelijk en niet te moeilijk voor de groep. Twee dingen helpen:

• Bursts. De aanval of verdediging blijft aan voor een korte tijdslimiet, zoals 45 seconden, of over meerdere reps, in plaats van één possession en dan in de rij. Het boek koppelt bursts aan Bernsteins herhaling zonder herhaling, omdat de tegenstanders en de situatie blijven veranderen.
• Korte uitleg. Mike MacKays 3-10-30-framework, dat onze gids over small-sided games behandelt, begrenst een uitleg op 30 seconden.

Het meest praktische planningsframework in Transcending Basketball komt van Mike MacKay van Basketball Canada, in een gastsectie van hoofdstuk 4. Hij noemt het metacognitie, nadenken over denken, en het begint met twee vragen: wat gaat de coach doen, zeggen en laten zien, en wat verwacht je dat de spelers doen, zeggen en laten zien?

Doen. MacKays voorbeeld is een 3-tegen-3 die begint met spelers die willekeurig in de verf bewegen. De coach schiet of geeft een slechte pass om de transition te starten, en wie de bal krijgt, zit in de aanval. Voordat hij het laat lopen, denkt de coach na over waar hij staat, wat er gebeurt als het schot erin gaat, hoe de possession wordt bepaald en op welk gedrag hij moet letten. De coach denkt ook aan de spelers: hoe ze zich organiseren, of het veilig is en of ze gefocust zijn op de principles of play. Een belangrijke indicator kan zijn hoeveel aanvallers de korte race in transition winnen door hun tegenstander in de eerste drie stappen te verslaan.

Zeggen. Houd de instructies kort en gefocust; hier leeft 3-10-30. MacKay voegt toe dat je niet altijd aandachtspunten nodig hebt. Spelers zonder instructie neerzetten en kijken hoe ze op elkaar reageren kan je veel vertellen over hun intenties.

Laten zien. Welke houding, toon, gezichtsuitdrukking en beweging wil de coach voorleven? MacKay schrijft de vraag toe aan Jill Payne. Een negatieve reactie op de fout van één speler kan snel uitgroeien tot een negatieve training voor iedereen.

Zodra het spel loopt, gebruikt MacKay nog twee checks. TLC bepaalt hoe de coach ingrijpt: Teaching (stoppen om aandachtspunten te geven of een constraint toe te voegen), Learning (de flow niet stoppen; coachen on the fly) of Compete (alleen fluiten). ICE controleert de intensiteit, concentratie en energie van de groep en kan een “ICE check” worden die de spelers zelf uitvoeren, waarbij ze specifiek gedrag afspreken om te starten, te stoppen of te veranderen.

Een geschreven plan is een startpunt. Hoofdstuk 7 van Transcending Basketball waarschuwt voor hoe plannen worden gebruikt:

Als er iets belangrijks gebeurt, houdt de coach zich aan het tijdschema in plaats van het aan te pakken. Rob Gray maakte hetzelfde punt in EP25. Een constraint zetten is het makkelijke deel; waar het om gaat is weten welke exploratie je ervan hoopt, controleren of die plaatsvindt, en als dat niet zo is, een andere constraint toevoegen of af en toe ingrijpen om iets te zeggen. Hij wil plannen die flexibel genoeg zijn om te reageren op wat er ontstaat.

Alex ging hier verder in bij het Transforming-zomerkamp in Roseto, Italië. In EP101 zei hij: “Ik had eigenlijk geen enkel trainingsplan voor het Roseto-kamp.” Hij had voor elke dag een principe (dominoes op dag één, gets op dag twee) en bracht het met elke groep anders tot leven. Hij raadt dat niet voor elke sessie aan. Zijn suggestie is een mix: plan sommige trainingen, en werk soms zonder plan, of weiger een activiteit te herhalen, als constraint die je dwingt creatiever te zijn.

Dr. Alex Lascu bood in EP8 een kleinere versie aan. Coachgewoonten, legde ze uit, gedragen zich als attractors: hoe vaker je een gedrag herhaalt, hoe dieper de kuil wordt. Eruit komen kan beginnen met een kleine verandering.

Coaches besteden uren aan het plannen en geven van trainingen en bijna geen tijd aan er achteraf over nadenken. Dat is de observatie achter het “plan-do-review”-proces dat Alan Keane en Simon Turner van MVMT Sports bepleiten en dat Transcending Basketball aanraadt tot een vaste gewoonte te maken. Het boek stelt vragen voor zoals deze, voor jezelf of een collega:

• Wat is je opgevallen aan het niveau van uitdaging in dit deel van de training?
• Welke constraints kunnen worden gebruikt om het niveau van uitdaging te verhogen of te verlagen?
• Hoe reageerden de spelers tijdens deze activiteit?
• Hoe representatief voor de wedstrijd was dit?
• Hoe zou de representativiteit van deze opdracht kunnen worden vergroot?
• Welke affordances lukt het speler X niet consequent op te handelen, en hoe kunnen we deze scenario's in de training nabootsen?

MacKays debriefs betrekken de spelers bij de evaluatie. Midden in de training of aan het eind stel je vragen met meer dan één antwoord, zoals aan welke principes het team moet werken voor de volgende wedstrijd, of waarom de transition-aanval vandaag zo goed werkte. Geef paren 30 seconden om te overleggen voordat ze delen. De waarschuwing van het boek is om debriefs kort te houden en ze te gebruiken als pauzes tijdens intensieve fases, zodat ze niet ten koste gaan van live spel.

Voor kant-en-klare sessies, zie onze gids over trainingsplanning en de gids over training met één basket. George Vaz' artikel over practice design en time on task heeft een short roll-spel dat je in je volgende sessie kunt inpassen.