Basketbal coachen

Mike MacKay, de Canada Basketball-coach die Alex Sarama zijn grootste invloed noemt, vertelt een verhaal over konijnen. Voor de training spreekt een staf af dat de nadruk vandaag ligt op het stoppen van drives door het midden. Dan begint de training en geven de coaches feedback op heel veel verschillende dingen. Aan het eind zegt iemand: "We hebben nog steeds te veel drives door het midden toegelaten."

In Mikes woorden proberen coaches te veel konijnen te vangen en vangen ze er uiteindelijk geen. Het verhaal staat in Transcending Basketball, Alex' volgende boek, dat concludeert dat er geen konijn gevangen werd omdat de feedback niet specifiek was.

Kies dus per training één konijn, ontwerp een spel waarin het steeds terugkomt en zeg minder dan natuurlijk voelt terwijl het loopt. De ideeën hieronder komen uit Alex' boeken, zijn clinics en keynotes, onze podcast en de coaches in de Transforming-community.

Wij coachen met de Constraints-Led Approach: in plaats van één juiste techniek te onderwijzen en spelers te vragen die na te doen, past de coach de task constraints aan (de start, de ruimte, de score, de klok, de verdediging), zodat de oplossing die je wilt een aantrekkelijke affordance wordt. Een affordance is simpelweg een mogelijkheid om te handelen, zoals een open drivebaan of een teamgenoot die achter een balkijker langs snijdt. In EP48 vatte Alex de verschuiving samen in één zin die hij zijn pitch van 30 seconden aan coaches noemt:

De aflevering draaide om "TWIT"-coaching, een acroniem dat Alex leende van de blog van de Florida Baseball Armory: tell the player how to do it (vertel de speler hoe het moet), watch them (kijk toe), immediately inform them of everything they did wrong (vertel meteen alles wat ze fout deden) en als ze het dan nog steeds niet snappen, stempel ze als niet te coachen. Alex gaf toe dat hij zelf vroeger zo coachte.

Ontwerper zijn betekent niet zwijgen. Het boek noemt het idee dat CLA-coaches geen feedback geven een van de grootste misverstanden over de aanpak:

De taak heeft twee helften. Je ontwerpt een representatieve activiteit rond het probleem waar het je om gaat, met dezelfde verdedigers, teamgenoten en beslissingen die spelers in een wedstrijd tegenkomen. Daarna kijk je goed toe en beslis je wanneer een woord, een vraag of een aanpassing van een constraint helpt.

Alex' eerste boek, Transforming Basketball, leent de term learning designer van Jacobs en Michaels om die verschuiving te beschrijven. In een klassieke drill verkennen spelers maar een heel smal stukje van wat het spel biedt. Een learning designer begint aan de andere kant en vraagt aan welke affordances de spelers blootgesteld moeten worden. Het Routledge-boek dat Alex samen met Alex Lascu, George Vaz Rocha en Neil Houghton schreef, vat de taak in één zin samen:

Toen Alex Mike MacKay vroeg hoe hij een training plant (EP19), begon het antwoord met één vraag: "welk probleem willen we vandaag oplossen?" Mike leent een atletiekvergelijking van een vriend. Sommige problemen zijn een marathon (waar je het team over twee jaar wilt hebben), sommige zijn de middellange afstand (eind van de maand) en sommige zijn een sprint (aan het eind van deze training). Hij verwacht in een training ongeveer drie dingen te bereiken, en hij spreidt elk ervan over de hele training in plaats van het in één drill te parkeren.

Alex maakt hetzelfde punt in zijn keynote voor college- en profstaven: plan trainingen rond "de problemen die de atleten moeten oplossen versus 'welke drills gebruiken we vandaag'". Volgens dezelfde slides is het moeilijk om constraints aan te passen als je niet weet welke oplossingen je wilt vormen.

Wat een speler of team tegenhoudt, noemen wij een rate limiter: de factoren die de affordances verkleinen die een speler in een bepaalde context kan waarnemen en benutten. Alex' clinic-slides noemen vier manieren om ze te vinden: co-design (de spelers vragen), prestatieanalyse, statistieken en gesprekken in de staf. Een rate limiter moet specifiek zijn: "We verliezen het voordeel na de eerste kick-out" is er een, "We moeten beter uitvoeren" niet. In EP101 loopt Alex door hoe hij ze vindt en aanpakt.

Als je de rate limiter kent, ontwerp je een activiteit waarin die steeds terugkomt, zodat spelers krijgen wat Bernstein repetition without repetition noemde: elke herhaling hetzelfde probleem, telkens een beetje anders opgelost. Onze gids over trainingsontwerp en onze gids over Small-Sided Games behandelen het ontwerp uitgebreid.

Transcending Basketball noemt een van de meest voorkomende feedbackvalkuilen: een coach introduceert een nieuwe activiteit door elke mogelijke uitkomst te behandelen, tot aan waar spelers buiten het veld staan en hoe ze roteren. De spelers zijn overladen voor de eerste aanval begint.

Mike MacKays gastsectie in het boek geeft een eenvoudig plafond voor het introduceren van een small-sided game, dat hij "3, 10 en 30" noemt:

In het hoofdstuk over feedback gaat Alex verder. Hij stelt voor dat coaches voor de start "de minste informatie in de kortst mogelijke tijd" geven. Rotaties hoef je alleen te beschrijven als je bursts speelt, waarbij spelers een vaste tijd in de aanval of verdediging blijven. Als spelers in de war zijn, wacht dan tot ze het je laten zien voordat je ingrijpt. En spelers zouden geen fluitje moeten nodig hebben om een aanval te starten.

Het hoofdstuk over activiteiten in Transforming Basketball stelt een nog strakker doel: daag jezelf uit om elke activiteit in 20 seconden of minder te starten, want elke seconde uitleg gaat af van de tijd die spelers actief bezig zijn. Hetzelfde hoofdstuk vraagt coaches om activiteiten te introduceren met prompts in plaats van gedetailleerde instructie en demonstratie.

Een nieuw spel ziet er in het begin vaak rommelig uit, en anderen in de zaal beoordelen je er misschien op. Het laten lopen is toch de enige manier om te zien welke oplossingen ontstaan, en daar moet je feedback op reageren.

Begin met te onthouden hoeveel feedback spelers al krijgen zonder jou. Een gemist schot, een balverlies, een overtreding, een makkelijke basket weggeven: het boek noemt dit intrinsieke feedback en stelt dat het misschien de belangrijkste soort is. Feedback van de coach moet daar aan toevoegen, niet bovenop schreeuwen. Constante feedback creëert ook een afhankelijkheid die spelers niet mee de wedstrijd in kunnen nemen, want op vrijdagavond kun je het spel niet elke aanval stilleggen.

Als je wel iets zegt, beschrijft het boek drie gereedschappen. Bekrachtiging, verbaal of niet, voor een goede beslissing ook als de uitkomst mislukte: een jonge speler die een moeilijke skip pass uit de pick and roll probeert en de bal verliest, las toch het juiste. Vragen die open zijn en gericht op wat de speler opmerkte, niet op het terugkrijgen van het "juiste" antwoord. En instructie, geformuleerd als één mogelijke oplossing en niet als de enige weg.

De beste feedback traint de aandacht van een speler. Ze wijst hem op een informatiebron die hij mist, zoals waar de helpverdediger staat, zonder precies te zeggen wat hij ermee moet doen. Het voorbeeld uit het boek:

De coach geeft geen instructie om de bal elke keer naar de hoek te skippen, want de volgende keer helpt de verdediger misschien niet te veel, of snijdt de speler in de hoek juist. Als een speler steeds dezelfde oplossing kiest die niet werkt, stelt het boek iets nog lichters voor: "Kun je een andere manier verkennen om dat probleem op te lossen?"

Timing is net zo belangrijk als inhoud. Het Routledge-boek maakt onderscheid tussen directe feedback, gegeven tijdens of vlak na een actie, en uitgestelde feedback, gegeven na een korte pauze. Directe cues helpen meestal het meest vroeg in het leerproces en bij complexe taken waarbij spelers snelle begeleiding nodig hebben. Uitgestelde feedback geeft spelers de kans om te verwerken wat er gebeurde en hun beslissingen te overwegen, wat vaak leidt tot dieper begrip en beter onthouden. Nieuwere spelers hebben misschien meer van het eerste nodig; naarmate vaardigheden zich ontwikkelen, laat meer van het tweede spelers reflecteren en zichzelf corrigeren.

Extern, niet intern

De meeste traditionele cues gaan over lichaamsdelen: handen hier, voeten op schouderbreedte, elleboog op 90 graden, buig je knieën. Alex' standpunt in het boek is dat deze interne feedback de spelers tegenwerkt, omdat ze beweging bewust laat sturen die beter werkt als spelers zich zelf organiseren. Het alternatief is een externe focus, op het effect van de beweging.

Scherpschutter, geen hagelgeweer

Terug naar de konijnen. In zijn artikel over betere coachingfeedback beschrijft Alex hagelgeweerfeedback, verspreide korrels over veel dingen die weinig spelers onthouden, en pleit hij voor het tegenovergestelde:

Twee gewoontes helpen. Ten eerste: geef in een staf elke coach één gebied om op te letten. Alex schrijft dat hij in zijn trainingsplannen coaches aan bepaalde dingen toewijst, en als er iets buiten hun gebied opkomt, wordt er ofwel niets gezegd of het wordt aan de hoofdcoach overgelaten. Ten tweede: let op opvulling. Het boek waarschuwt dat zinnetjes als "goed, goed" witte ruis worden die spelers negeren, en dat coaches die erbovenop "en ook" of "vergeet niet" zeggen een training in een jacht op tien konijnen veranderen. Schrijf de andere problemen op en ontwerp er later iets voor.

Mike MacKays "TLC"-kader, ook in het boek, helpt beslissen hoeveel je zegt in een bepaalde activiteit. In een teaching-activiteit kun je op elk moment stoppen om iets te benadrukken of een constraint toe te voegen. In een learning-activiteit stop je de flow niet en coach je niet tijdens het spel. In een compete-activiteit behandel je het als een wedstrijd en fluit je alleen.

Als je jezelf hetzelfde zinnetje hoort herhalen, komt de feedback niet aan. Het boek is er direct over:

Dat ligt niet aan de spelers. Basketbal is ingewikkeld en nieuwe informatie meteen toepassen is moeilijk. Als hetzelfde probleem steeds in het hele team opduikt, doet het aanpassen van een constraint zodat een andere affordance aantrekkelijk wordt meestal meer dan het zinnetje harder herhalen. Verklein de ruimte, voeg een verdediger toe, verander wat scoort of start de aanval vanaf een andere plek.

Het Routledge-boek ziet zo'n aanpassing als feedback op zich. Een van de voorbeelden is een vertrouwde optie wegnemen, zoals de floater verbieden, waardoor spelers andere manieren zoeken om af te ronden. Het stelt voor om aanpassingen van constraints te combineren met video die laat zien wat spelers deden en met gerichte vragen over andere oplossingen.

De omgekeerde fout is te lang in een goed spel blijven. Transforming Basketball maakt het punt voor het hele seizoen: naarmate spelers beter afgestemd raken op de informatie die ertoe doet, moeten activiteiten complexer worden, en het hele seizoen dezelfde activiteiten met identieke constraints draaien dient weinig doel. Een slide in Alex' keynote over het toepassen van motor learning in de professionele en collegesport citeert Rob Gray, auteur van How We Learn to Move:

Bij wedstrijdcoaching zijn de oude gewoontes het sterkst. Het boek wijst erop hoe films en sociale media de grote speech en het commentaar vanaf de zijlijn verheerlijken, wat ertoe leidt dat coaches roepen "we moeten harder spelen!" zonder te zeggen wat dat betekent. Alex noemt de doorlopende versie "commentary coaching": een lopende beschrijving van elke aanval, altijd te laat om te helpen. Zijn clinic over wedstrijdcoaching opent met een slide met de tekst "het is niet het Colosseum!"

Het alternatief in het boek is een stoplichtkader voor wanneer en hoeveel je zegt:

Time-outs verdienen een eigen onderzoek. Transcending Basketball citeert onderzoek van Saavedra en collega's waaruit bleek dat time-outs in de NBA, buiten situaties laat in de klok, in 78 van 90 gevallen geen significant verschil maakten voor de uitkomst. Het boek benadrukt dat dit meer onderzoek verdient. Een tweede studie keek naar de specifieke gewoonte om een time-out te nemen om een run te stoppen.

Alex' lezing is dat zowel het format als de uitvoering waarschijnlijk deel van het probleem zijn. Een typische time-out besteedt het grootste deel van de tijd aan algemene uitspraken ("We verdedigen niet") en de rest aan het tekenen van een systeem. Het alternatief in het boek is "intention, ATO, sum-up": een of twee specifieke intenties, vaak geformuleerd als "hou dit, voeg dat toe", dan het systeem na de time-out als je er een nodig hebt, en dan een speler die het plan samenvat om te checken dat iedereen hetzelfde hoorde. Met een gedeelde taal, zo merkt het boek op, kan zelfs een gedetailleerd systeem na de time-out in 30 tot 40 seconden worden uitgelegd.

George Vaz' artikel over strategie aan het eind van de wedstrijd gaat dieper in op beslissingen aan het einde van een wedstrijd.

Het boek behandelt cultuur als onderdeel van coaching, als omgevingsconstraint: het gedrag van de staf elke dag bepaalt wat spelers durven te proberen. Spelers laten rennen als straf is een goed voorbeeld. Spelers missen niet met opzet een layup en maken niet met opzet een balverlies, en het boek stelt dat straffen ze alleen minder bereid maakt om nieuwe dingen te proberen, terwijl het tijd wegneemt om de situatie te oefenen waarin ze faalden.

Alex is duidelijk dat er geen onderzoek is dat laat zien dat transactioneel of kwetsend coachen de prestaties verbetert. Een van de studies die hij aanhaalt, gebruikte NBA-data.

Het alternatief waarop het boek voortbouwt is transformationeel leiderschap, dat Mike MacKay beschrijft aan de hand van de vier elementen van Jean Côté: spelers inspireren (vooral door te laten zien dat je in ze gelooft), een rolmodel zijn, ze uitdagen om na te denken en niet alleen te rennen, en elke speler als individu behandelen. Voor gesprekken geeft Mikes A-B-C-kader (agree, build, challenge) spelers een manier om respectvol van mening te verschillen met een coach of teamgenoot: "Ik ben het eens met Jon, maar ik wil daarop voortbouwen …" In EP169 zei Alex dat de zin waar hij altijd op terugkomt is dat je nooit de laatste coach van een kind wilt zijn. Alex heeft dezelfde ideeën toegepast bij de London Lions academy, bij College Prep in Italië, als assistent-coach en director of player development bij de Cleveland Cavaliers, en nu als hoofdcoach van de Portland Fire in de WNBA.

Als je deze ideeën voor het eerst in een programma brengt, behandelt Adam Omiecinski's artikel over draagvlak voor de CLA ouders en andere coaches, en onze gids over coachontwikkeling laat zien hoe je je eigen coaching blijft verbeteren zodra je begint.