Jednym z największych nieporozumień dotyczących CLA jest przekonanie, że trenerzy nie mogą używać feedbacku. Feedback jest niezwykle ważny, ale co kluczowe, w ramach CLA jest postrzegany jako jedna z form task constraint. Nie jest to więc ten rodzaj feedbacku, który tradycyjnie widzimy na treningach koszykówki, gdzie trener udziela natychmiastowych uwag i korekt na podstawie tego, jak zawodnicy rzekomo powinni się poruszać. W ramach CLA feedback może być znacznie bardziej otwarty i eksploracyjny, zachęcając zawodników do dostrajania się do swojego affordance landscape i znajdowania funkcjonalnych rozwiązań, które pasują do każdego indywidualnego zawodnika.
Czy feedback jest potrzebny?
Pierwszym krokiem do skuteczniejszego używania feedbacku jest zadanie sobie pytania, czy sam feedback jest w ogóle potrzebny. W ramach CLA interakcje trenera z zawodnikami i strategie zadawania pytań mogą pomóc zawodnikom skierować uwagę na określone elementy otoczenia. Pytania mogą być bardziej złożone niż te, na które odpowiada się tylko tak lub nie. Ponadto trener nie musi szukać jednej poprawnej odpowiedzi. Na przykład: „Co zauważyłeś u obrońcy w słabym rogu podczas pick and rolla?”
Często w trakcie treningu skuteczne task constraints mogą mieć większy wpływ niż feedback. Jeśli te same lub podobne problemy konsekwentnie pojawiają się u wielu zawodników, zamiast dawać feedback, można zmodyfikować constraints, aby wzmocnić problemy, z którymi mierzą się zawodnicy.
Dziesięć uwag dotyczących feedbacku trenerskiego
Duża część tradycyjnego feedbacku stosowanego w koszykówce nie sprawdziłaby się w podejściu CLA. Do częstych pułapek należą:
1. Poleganie na wewnętrznym feedbacku dotyczącym części ciała, pozycji, ułożenia rąk itp. Badania Gabriele Wulf skutecznie pokazały korzyści z używania zewnętrznych wskazówek, które odciągają uwagę zawodników od skupiania się wewnętrznie na konkretnych częściach ciała.
„Wykazano, że instrukcje lub feedback promujące zewnętrzne ukierunkowanie uwagi (czyli skupienie na efekcie ruchu) poprawiają uczenie się w porównaniu z tymi, które wywołują ukierunkowanie wewnętrzne (czyli skupienie na ruchach ciała wykonawcy). W licznych badaniach prowadzonych przez ostatnie kilkanaście lat korzyści uczenia się wynikające z zewnętrznego ukierunkowania uwagi konsekwentnie stwierdzano w przypadku różnych umiejętności, grup wiekowych, poziomów zaawansowania oraz populacji zarówno bez zaburzeń, jak i z zaburzeniami.” (Wulf, 2007).
2. Feedback typu shotgun kontra sniper. Wielu trenerów stosuje feedback typu shotgun, czyli rozproszone śrucinki uwag o wielu sprawach, z których zawodnicy zapamiętują niewiele. Zamiast tego polecam podejście sniper: skupienie się na jednej lub dwóch kluczowych rzeczach, które kształcą intencję i uwagę zawodników. Jest to niezwykle ważne podczas prowadzenia drużyny w meczu, a także na treningach.
3. Pytania wyższego rzędu kontra niższego rzędu. Unikaj pytań, na które odpowiada się prostym tak lub nie, a także pytań retorycznych i sarkastycznych. Jeśli zadajesz pytanie, daj zawodnikom czas na namysł i odpowiedź. Bywa to trudne, ale najlepiej też nie wypełniać niezręcznej ciszy ani nie podawać odpowiedzi, zanim zawodnik zdąży się odezwać.
4. Feedback powinien motywować i inspirować zawodników, a nie wzbudzać w nich niepokój czy strach. Dlatego w Transforming Basketball sprzeciwiamy się transakcyjnym stylom trenowania. Skuteczny sposób przekazywania feedbacku może pokazywać, że trener ma zaufanie i wiarę w zawodnika, a jednocześnie skupia się na potencjalnych rozwiązaniach, a nie na tym, co zawodnik robi „źle”.
Darmowy materiał
21 SSGs na Twój kolejny trening.
Darmowy PDF z Small-Sided Games, które możesz poprowadzić od razu. Praktyczne pierwsze spotkanie z tym podejściem.
ZAPISZ SIĘ NA NASZ BEZPŁATNY WARSZTAT SKILL ACQUISITION
5. Jedną z największych bolączek jest to, że zbyt dużo feedbacku płynie bezpośrednio od pierwszego trenera do zawodników, zamiast między samymi zawodnikami. Stworzenie kultury, w której zawodnicy potrafią skutecznie udzielać sobie feedbacku, jest więc bardzo korzystne. Jednym z narzędzi do tego mogą być debriefy (sporo dobrych treści na ten temat ma Mike MacKay).
6. Używaj wyzwań i aspiracji. Wyzwanie = „Już to opanowałeś, zobacz, czy dasz radę OR czy potrafisz to zrobić szybciej?” Aspiracja = „Czy potrafisz zrobić to tak, jak zrobiłby Steph Curry, wychodząc z zasłony?”, „Aby stać się skutecznym zawodnikiem NCAA, warto pomyśleć o tym w tej sytuacji...” Ta koncepcja pochodzi od Douga Lemova i z łatwością mieści się w podejściu ekologicznym do kształcenia intencji i uwagi drużyny.
7. Usuń emocje z feedbacku. Wielu trenerów denerwuje się, gdy zawodnicy słabo grają na treningach, a jeszcze bardziej w meczach, bo czują, że to źle o nich świadczy. Przekłada się to na sposób udzielania feedbacku, np. ogólne stwierdzenia typu „co ty robisz?” lub jeszcze gorsze! Silne emocje po prostu znacznie utrudniają skuteczny feedback.
8. Spójny feedback. Na wielu treningach uczelnianych i zawodowych, które obserwowałem, zaskoczyło mnie, jak przypadkowy i chaotyczny był feedback. Na treningach często stoi przy linii nawet dziesięciu trenerów, którzy wszyscy krzyczą i podają różne uwagi. Mylące, prawda?! Uważam, że trenowanie na światowym poziomie obejmuje planowanie feedbacku oraz przewidywanie części wskazówek i uwag dotyczących obszarów, z którymi zawodnicy mogą mieć trudności. W moich planach treningu przypisuję feedback konkretnym trenerom, wyznaczając im, na co mają zwracać uwagę. Jeśli pojawi się coś poza ich obszarem, nie mówią nic albo zostawiają to pierwszemu trenerowi.
9. Symuluj grę, nie pozwalając na natychmiastowy feedback przez cały trening. Trenerzy często dają natychmiastowy feedback w każdym zadaniu, zatrzymując ćwiczenia, by porozmawiać i przekazać instrukcje. Gra tak nie działa. Dlatego tak często stosuję bursts, a także puszczam na treningach głośne dźwięki hali, aby zawodnicy musieli znaleźć sposoby na porozumiewanie się i granie dalej w trudnych momentach.
10. Śledzenie feedbacku. To kolejny pomysł od Douga Lemova. Miej przy sobie podkładkę z listą imion swoich zawodników i zapisuj feedback udzielony każdemu zawodnikowi indywidualnie oraz całemu zespołowi. Dzięki temu łatwiej wymyślisz lepsze wskazówki i analogie w ramach sekwencji plan-do-review (MVMT).
Jeśli chcesz stale poprawiać swoją komunikację z zawodnikami, nasz basketball coach development guide omawia ten temat głębiej, a The Coach’s Role in Practice pokazuje, kiedy i jak wkroczyć podczas treningu.
Dowiedz się więcej o plan-do-review w tym odcinku podcastu z Simonem Turnerem...
Rozwijaj dalej swój coaching.
Połącz te pomysły z Success Pathway, biblioteką filmów z ćwiczeniami, społecznością trenerów i comiesięcznymi sesjami na żywo.
Poznaj Membership
