Pytanie, które często dostajemy w Transforming Basketball, brzmi: jak rozwijamy adaptacyjnych rzucających. Właśnie tutaj differential learning (DL) stanowi kluczowy element naszego modelu rozwoju zawodników i jest bardzo przydatnym uzupełnieniem zadań treningowych opartych na CLA.
Co zmienia differential learning
DL różni się od CLA tym, że celem nie jest manipulowanie ograniczeniami zadania. Celem jest raczej destabilizacja istniejących rozwiązań ruchowych, aby zachęcić do samoorganizacji. Może to popchnąć rzucającego ku nowemu, skuteczniejszemu rozwiązaniu, dopasowanemu do jego indywidualnych ograniczeń. To świetna alternatywa dla tradycyjnej nauki rzutu, w której trenerzy narzucają zawodnikowi konkretną mechanikę za pomocą zdekontekstualizowanych ćwiczeń, takich jak form shooting.
DL stworzył profesor Wolfgang Schollhorn. Głównym celem DL jest umożliwienie zawodnikowi zdobycia informacji o przestrzeni rozwiązań (np. o różnych sposobach koordynacji ciała podczas rzutu). Zamiast rzucać cały czas bardzo podobnym ruchem w obrębie swojej przestrzeni rozwiązań, dzięki wszystkim zaburzeniom ruchu, które niosą ćwiczenia DL, rzucający może eksplorować wiele różnych ruchów. Z czasem może to prowadzić do bardziej funkcjonalnej i skutecznej koordynacji rzutu, która wyłania się bez tego, by trener bezpośrednio mówił zawodnikowi, „jak rzucać”.
Oto artykuł Schollhorna i współpracowników opisujący podejście DL: https://www.researchgate.net/publication/257608760_The_Nonlinear_Nature_of_Learning_-A_Differential_Learning_Approach
„Podejście differential learning wykorzystuje fluktuacje w złożonym systemie, zwiększając je poprzez „brak powtórzeń” i „stale zmieniające się zadania ruchowe”, które wprowadzają stochastyczne zaburzenia. Wcześniejsze badania dostarczyły wielu dowodów na wyższość podejścia differential learning w uczeniu pojedynczych technik ruchowych w porównaniu z podejściami opartymi na powtarzaniu i korekcie.” (Schollhorn et al., 2012).
POBIERZ NASZE DARMOWE WIDEO O RZUCIE W SSG
Oto praktyczny wątek pokazujący, jak DL jest stosowane w kontekście gry:
🧵To wątek o tym, jak stosuję differential learning (DL) w nauce rzutu. Uważam, że korzyści z pedagogiki nieliniowej są szczególnie widoczne w rzucie. W tym sezonie nigdy nie robiłem form shooting ani nie dawałem żadnych wyraźnych instrukcji „poprawiania techniki”, gdy moi zawodnicy rzucali. pic.twitter.com/o0WGrESf7d Alex Sarama (@AlexJSarama) 17 marca 2022
Darmowy materiał
21 SSGs na Twój kolejny trening.
Darmowy PDF z Small-Sided Games, które możesz poprowadzić od razu. Praktyczne pierwsze spotkanie z tym podejściem.
Dlaczego ruchy wyglądają inaczej
Kluczowe jest to, że przy DL nie chodzi o rzucanie w sposób podobny do tego, jak zawodnicy będą rzucać w meczu (jak w zadaniach treningowych CLA). Zadania DL są często bardzo przesadzone. Niektóre z tych wariantów mogą czasem wyglądać podobnie, na przykład rzut z różnych pozycji stóp i z różną szybkością wyrzutu, ale wiele z tych ruchów jest w rzeczywistości nieistotnych i nigdy nie pojawi się w meczu.
Dzieje się tak, ponieważ celem nie jest to, by zawodnicy poruszali się podobnie jak w grze, ale by zaburzyć system. To idea rezonansu stochastycznego, która leży u podstaw podejścia DL. „Szum” tworzony przez aktywności treningowe DL jest postrzegany jako czynnik pozytywny, ponieważ pomaga wzmacniać rozwiązania ruchowe zawodnika. Różni się to od wielu tradycyjnych ćwiczeń rzutowych, które dominują w świecie koszykówki.
Pomysły na twój następny trening rzutu
Praktycznie rzecz biorąc, podczas ćwiczeń DL chcemy zachęcać do jak największej zmienności. Rzucający może rzucać z różnych pozycji stóp (np. szeroko, wąsko, w wykroku, na jednej nodze), z różną szybkością wyrzutu, różną wysokością łuku itd. Sposobów jest nieskończenie wiele! Podczas wykonywania zadań DL rzucający powinien stale zmieniać dystans i miejsce rzutu (nawet jeśli oznacza to jeden lub dwa kroki między każdym rzutem). Podający również powinien podawać z różnych kątów, z różnych miejsc i z różną prędkością oraz rotacją.
Obejrzyj poniższe wideo z kolejnym przykładem zastosowania DL na boisku...
Kiedy stosować differential learning
Używanie DL w rozgrzewkach to bardzo skuteczna strategia, ponieważ „otwiera” stopnie swobody systemu zawodnika. Może to też być doskonałe narzędzie na lekkie dni treningowe, szczególnie w regeneracji, aby pomóc zawodnikom odbudować zakres różnych rozwiązań ruchowych po zawodach. DL świetnie współgra z aktywnościami rzutowymi CLA, takimi jak 1 na 1, 2 na 1, 2 na 2 itd. ze zmiennymi ograniczeniami zadania. Chociaż DL wiąże się z dekompozycją, jest to inny rodzaj dekompozycji niż w tradycyjnych ćwiczeniach, ponieważ ma na celu zwiększenie przestrzeni rozwiązań i wprowadzenie dużej zmienności. Idea jest taka, że może to następnie przenieść się z powrotem na zadania treningowe CLA.
Dla trenerów, którym trudno całkowicie odejść od tradycyjnych podejść do rzutu, DL to świetny kompromis między tradycyjnymi ćwiczeniami a CLA. DL jest w praktyce alternatywą dla opierania się na form shooting i nauczaniu mechaniki rzutu, a jednocześnie zapewnia dużo czasu pracy nad zadaniem, co nie zawsze jest możliwe w aktywnościach CLA.
Więcej o rozwijaniu adaptacyjnych rzucających znajdziesz w naszym przewodniku po rozwoju rzutu w koszykówce, który łączy te idee, a artykuł What External Cues Are Optimal to Develop Better Shooters? pokazuje, jak rozmawiać z rzucającymi bez polegania na instruktażu techniki.
Zanurz się głębiej w DL w E32 of the Transforming Basketball Podcast with Francesco Nanni "Developing Great Shooters at the Professional Level"...
Rozwijaj dalej swój coaching.
Połącz te pomysły z Success Pathway, biblioteką filmów z ćwiczeniami, społecznością trenerów i comiesięcznymi sesjami na żywo.
Poznaj Membership
