Dlaczego tradycyjne ćwiczenia koszykarskie nie przenoszą się na grę

Poniższe wideo pokazuje pozytywną intencję zespołu, który chce pracować nad lądowaniem na dwie nogi, ale oto dlaczego takie ćwiczenie koszykarskie zupełnie nie przenosi się na grę tak, jak myślą trenerzy…

https://x.com/TheHoopHerald/status/1931773002758148328

JUMP STOPY I ZWODY RZUTOWE Musisz to powtarzać, ale na poziomie szkoły średniej i college'u to prawdziwy przełom Mniej strat + więcej rzutów wolnych = duża szansa na zwycięstwo (Via @imjohnbrennan 🎥) pic.twitter.com/5nG5WIqDfy Hoop Herald (@TheHoopHerald) 8 czerwca 2025

Co zawodnicy muszą dostrzegać

Straty w meczu zdarzają się dlatego, że zawodnicy nie dostrzegają zmiennych, takich jak ustawienie obrony, rozstawienie partnerów z drużyny oraz miejsca, w które przemieszczają się obrońcy i partnerzy

Nie chodzi jednak tylko o percepcję. Przyczyną może być też brak umiejętności samoorganizacji zawodnika w funkcjonalne rozwiązanie ruchowe w danej sytuacji. Wyobraź sobie na przykład wejście w zatłoczoną strefę, gdzie dwóch obrońców z bliska próbuje odebrać piłkę i zepchnąć kozłującego z linii. Jeśli zawodnik za mało pracował nad kontrolą i koordynacją ciała w tak zmiennych warunkach, nie możemy oczekiwać, że znajdzie dobre rozwiązania w meczu, gdy stanie przed złożonymi warunkami.

Dlaczego to ćwiczenie nie przenosi się na grę

I na tym polega cały problem z ćwiczeniami takimi jak powyższe! Wielu trenerów uważa, że zawodnicy potrzebują czegoś takiego jako bazy, zanim przejdą do zadań z obrońcami. Tak jednak zupełnie nie jest i badania tego nie potwierdzają.

Takie ćwiczenia po prostu bardzo marnują czas. Atak nigdy nie ma czasu ani komfortu, by wchodzić pod kosz bez obrony, wiedząc dokładnie, gdzie podać, jeszcze przed rozpoczęciem powtórzenia.

Choć trudno to usłyszeć, to są po prostu zmarnowane powtórzenia. Nawet rozwiązania ruchowe, które się tu pojawiają, mogą być nieistotne i powodować negatywny transfer. Na przykład zatrzymanie się i podanie z wystawieniem piłki na potencjalnego głównego obrońcę. Co więcej, silne ograniczanie wyniku do zawsze lądowania na dwie nogi nie jest najlepszym pomysłem. Choć może to być świetne rozwiązanie w odpowiednim momencie, na przykład gdy podający nie wie, kto jest wolny, albo ma na biodrze fizycznego obrońcę, czasem gra może wymagać podania w wyskoku z jednej nogi.

Gdy zrozumiemy alternatywę, pojawia się pytanie: po co tracić choćby sekundę na coś takiego, skoro korzyści z alternatywy są o WIELE większe?

Darmowy materiał

21 SSGs na Twój kolejny trening.

Darmowy PDF z Small-Sided Games, które możesz poprowadzić od razu. Praktyczne pierwsze spotkanie z tym podejściem.

Dwa zadania do wypróbowania zamiast tego

Alternatywny pomysł jest prosty. Zawodnik wchodzi pod kosz z niewielką przewagą (np. start z piłką za plecami) w grze 3-on-3+1 z dwoma partnerami ustawionymi za każdym razem w losowych miejscach. Jeden obrońca +1 stale zostaje w pomalowanym, a kozłujący musi dotknąć pomalowanego, zanim popopoda. Partnerzy bez piłki muszą znaleźć okna albo zrobić cut, a obrona dostaje punkty za wymuszone straty, atak za zdobyte punkty.

Alternatywnie, jeśli zawodnicy potrzebują więcej kontaktów z piłką, zagrajcie 1-on-1+1, gdzie kozłujący musi dotknąć pomalowanego i rzucić perfekcyjne podanie do partnera, który zawsze stoi lub wbiega w inne rozstawienie.

Choć absolutnie ważne jest, by zawodnicy mieli powtórzenia, nie chodzi o ten rodzaj powtórzeń, do którego my, trenerzy koszykówki, przyzwyczajaliśmy się od dekad. Zamiast tego chodzi o „powtarzanie bez powtarzania”. A jeśli twoi zawodnicy trenują z bardzo podobnymi powtórzeniami, to po prostu tracą okazje do usprawnienia swojego rozwoju.

Więcej żywych alternatyw dla takich ćwiczeń znajdziesz w naszym przewodniku po Small-Sided Games, który zawiera gry na każdą część treningu, a dlaczego powtarzanie bez powtarzania jest kluczem do transferu umiejętności wyjaśnia ideę, która za nimi stoi.

Rozwój trenerów