Wiele stylów prowadzenia drużyny rozwija wyraźnie pasywnych zawodników w ataku, którzy skupiają się na odtwarzaniu schematów zamiast reagować na naturalne affordances, które dają przewagę w ataku. Filozofie trenerskie oparte na systemie przez pokolenia produkowały zrobotyzowanych zawodników, wszystko przez przestarzałe podejście trenerów, które kładło nacisk na to, by „zawodnicy grali system”.
Trzeba zapytać, jaki jest cel ataku. Czy tylko zagranie schematu i przejście z punktu A do punktu B, czy stworzenie przewagi i zdezorientowanie obrony? Problem w tym, że wiele stylów trenowania nie promuje tego drugiego, ponieważ trenerzy tak rygorystycznie wymagają od zawodników gry motion offense lub zagrywki ustawionej „do perfekcji” (cokolwiek to znaczy!).
Coś, co podkreślam zawodnikom przez całą swoją karierę, to: nie graj zagrywki! Oczywiście trzeba tu zachować delikatną równowagę. Na przykład zagrywki ustawione dają użyteczne okazje do zdezorganizowania obrony. Jeśli jednak „rozbijemy lód” (to określenie Zico Coronela z Transforming Podcast) wcześnie w trakcie zagrywki i obrona jest zdezorganizowana, to zagrywka się skończyła i po prostu gramy kolejne klocki domina. Wymaga to od zawodników ostrożnego balansowania, by dostrzec, kiedy przejść do kolejnej części zagrywki, a kiedy ją przerwać.
Posłuchaj Zico Coronela w odcinku E51 Transforming Basketball Podcast...
Jak zawodnicy mają się nauczyć rozpoznawać, kiedy to zrobić, jeśli większość swoich zagrywek ćwiczą w treningu 5 na 0? Świetny przykład „przerwania zagrywki” znajdziesz w klipie wideo poniżej. Mój zespół miał wykonać bardzo prostą SOB na treningu, kiedy wprowadzający piłkę Linus Holmstrom dostrzegł nadmierną pomoc ze słabej strony. W efekcie pojawiło się podanie skip i uzyskaliśmy rzut o wysokiej wartości w naszym spektrum rzutów (rzut za 3 punkty z rogu po podaniu).
Darmowy materiał
21 SSGs na Twój kolejny trening.
Darmowy PDF z Small-Sided Games, które możesz poprowadzić od razu. Praktyczne pierwsze spotkanie z tym podejściem.
Jedna z najważniejszych koncepcji, które podkreślamy, to NIE GRAĆ zagrywki!
Zagrywki ustawione to tylko okazje do zdezorganizowania obrony. Jeśli obrona jest już zdezorganizowana, zawodnicy powinni skorzystać z odpowiednich affordances, by zamienić przewagę na punkty.
Alex Sarama (@AlexJSarama), February 24, 2023
POBIERZ NASZ DARMOWY CONCEPTUAL OFFENSE PLAYBOOK
Niezdolność zawodników, zwłaszcza na najwyższych poziomach, do konsekwentnego korzystania z affordances pojawiających się w trakcie akcji ataku, często rzuca mi się w oczy. Dlaczego to tak powracający temat w świecie koszykówki? Forma życia wyjaśnia sposób, w jaki sportowcy mogą występować w danej dyscyplinie. Rothwell, Davids i Stone (2018) zaproponowali, że formy życia opierają się na „specyficznych uwarunkowaniach społeczno-kulturowych, ekonomicznych i historycznych, które ukształtowały rozwój wykonania w danym sporcie i aktywności fizycznej”.
Uważam, że sposób, w jaki trenerzy podchodzili do ataku, doprowadził do powstania w koszykówce formy życia, która znacząco ograniczyła postęp! Wierzę, że przyczyniło się to do tego, że zawodnicy są w ataku znacznie bardziej zrobotyzowani, niż byliby bez tak restrykcyjnych stylów trenowania. Normy dotyczące tego, jak należy grać w koszykówkę, sprawiły, że wiele zespołów na całym świecie traktuje atak jako formę ćwiczenia schematów. Niezależnie od tego, czy trenerzy używają zagrywek ustawionych, motion continuity czy triggerów w conceptual offense, nauczanie ataku przez pryzmat odtwarzania schematów jest skrajnie ograniczające.
Dowiedz się więcej o formach życia w odcinku E50 Transforming Podcast z Martim Canellasem...
Gdy intencje i uwaga zawodników są wyraźnie skupione na zajęciu własnych pozycji i wykonaniu schematycznej sekwencji, zamiast na dostrajaniu się do kluczowych informacji (np. ruchów obrońców i partnerów), atak staje się bardzo kruchy. Patrzenie na grę przez pryzmat schematów jest po prostu zbyt redukcjonistyczne wobec złożoności tego, czym jest koszykówka.
Czy to, że w koszykówkę od lat gra się w ten sposób, oznacza, że to jedyny sposób trenowania ataku? Problem z tym podejściem jest dwojaki. Po pierwsze, wielu trenerów często karci zawodników za skorzystanie z korzystnego affordance na początku ataku, żeby „zagrać zagrywkę”. Po drugie, jeszcze większy problem wynika z tego, jak trenerzy podchodzą do tych schematów ataku. Aby je wpoić, trening jest rozbijany na zadania 3 na 0 lub 5 na 0, w których zawodnicy żmudnie powtarzają schematy, dopóki sztab nie uzna, że wykonanie jest wystarczająco dobre. To przeciwieństwo rozwijania wykwalifikowanych, adaptacyjnych zawodników.
Sama istota używania zagrywek ustawionych nie jest problemem. Problemem jest sposób, w jaki są przedstawiane, tłumaczone i trenowane. Używanie zagrywek nie oznacza, że zawodnicy nie rozwiną dostrojenia do affordances pojawiających się w każdej części zagrywki. Oznacza to, że zagrywkę można wprowadzić przez jakąś formę 5 na 5 z żywą lub prowadzoną obroną. Można wprowadzać różne ograniczenia zadania, by zachęcić atak do eksplorowania akcji tworzących przewagę w różnych momentach zagrywki.
Jeśli chcesz zbudować atak wokół tych idei, nasz przewodnik po conceptual offense wyjaśnia, jak trenować na podstawie zasad, a Common Triggers for a Conceptual Offense pokazuje akcje, które zawodnicy mogą odczytywać i na które mogą reagować w ramach zagrywki.
Dowiedz się więcej o wykorzystywaniu zasad gry w odcinku E30 Transforming Podcast...
Rozwijaj dalej swój coaching.
Połącz te pomysły z Success Pathway, biblioteką filmów z ćwiczeniami, społecznością trenerów i comiesięcznymi sesjami na żywo.
Poznaj Membership
