Veel coachstijlen ontwikkelen opvallend passieve aanvallers, die zich richten op het simpelweg herhalen van patronen in plaats van het handelen op natuurlijke affordances die een voordeel in de aanval creëren. Systeemgebaseerde coachfilosofieën hebben generaties robotachtige spelers voortgebracht, allemaal door verouderde opvattingen over coaching waarin het belangrijk werd gevonden dat "spelers het systeem lopen."
Je moet jezelf afvragen wat het doel van de aanval is. Is het om gewoon een patroon te lopen en van punt A naar punt B te gaan, of om een voordeel te creëren en de verdediging te desoriënteren? Het probleem is dat veel coachstijlen het laatste niet stimuleren, omdat coaches zo streng eisen dat hun spelers een motion offense of set play tot "perfectie" lopen (wat dat ook mag betekenen!).
Iets wat ik mijn spelers mijn hele carrière heb meegegeven, is: loop de play niet! Natuurlijk is hier een delicate balans in. Set plays bieden bijvoorbeeld nuttige kansen om de verdediging te desorganiseren. Maar als we het ijs vroeg in de set "breken" (een uitdrukking van Zico Coronel in de Transforming Podcast) en de verdediging is al in de war, dan is de set voorbij en spelen we gewoon verder als dominostenen. Spelers moeten dus zorgvuldig balanceren om te zien wanneer ze doorgaan naar het volgende deel van de set en wanneer ze die afbreken.
Luister naar Zico Coronel in E51 van de Transforming Basketball Podcast...
Hoe zouden spelers natuurlijk leren aanvoelen wanneer ze dit moeten doen als ze het merendeel van hun sets oefenen in 5-tegen-0 trainingen? In de videoclip hieronder zie je een mooi voorbeeld van het "breken van de set". Mijn team stond op het punt een heel simpele SOB uit te voeren in de training, toen de inbounder Linus Holmstrom de over-help van de weak side opmerkte. Daarna volgde de skip pass en kregen we een hoogwaardig schot binnen ons shot spectrum (een catch-and-shoot corner 3PT).
Gratis resource
21 SSGs voor je volgende training.
Een gratis PDF met Small-Sided Games die je direct kunt spelen. Een praktische eerste kennismaking met de aanpak.
Een van de belangrijkste concepten die we benadrukken is om de play NIET te lopen!
Set plays zijn slechts kansen om de verdediging te desorganiseren. Als de verdediging al in de war is, moeten spelers handelen op de relevante affordance(s) om het voordeel te verzilveren.
Alex Sarama (@AlexJSarama), 24 februari 2023
DOWNLOAD ONZE GRATIS CONCEPTUAL OFFENSE PLAYBOOK
Het onvermogen van spelers, vooral op het hoogste niveau, om consequent te handelen op affordances die zich tijdens een aanvalsbezit voordoen, valt me regelmatig op. Waarom is dit zo'n terugkerend thema in de basketbalwereld? Een form of life verklaart de manier waarop atleten in een bepaalde sport kunnen presteren. Rothwell, Davids en Stone (2018) stelden dat forms of life gebaseerd zijn op "specifieke sociaal-culturele, economische en historische constraints die de ontwikkeling van prestaties in een bepaalde sport en fysieke activiteit hebben gevormd."
Ik geloof dat de manier waarop coaches de aanval hebben benaderd, heeft geleid tot een form of life binnen basketbal die de vooruitgang aanzienlijk heeft beperkt! Ik denk dat dit eraan heeft bijgedragen dat spelers in de aanval veel robotachtiger zijn dan ze zonder zulke beperkende coachstijlen zouden zijn. De normen over hoe basketbal gespeeld hoort te worden, hebben ertoe geleid dat veel teams over de hele wereld de aanval benaderen als een vorm van het inoefenen van patronen. Of coaches nu set plays, motion continuity of triggers binnen een conceptual offense gebruiken, een aanval aanleren vanuit het idee van het kopiëren van patronen is uiterst beperkend.
Leer meer over forms of life in E50 van de Transforming Podcast met Marti Canellas...
Wanneer de intenties en de aandacht van spelers overduidelijk gericht zijn op het innemen van hun eigen individuele posities en het lopen van een vast patroon, in plaats van het afstemmen op belangrijke specificerende informatie (bijv. bewegingen van verdedigers en teamgenoten), dan loopt de aanval het risico zeer fragiel te zijn. Het spel bekijken door de bril van patronen is simpelweg veel te reductionistisch voor de complexiteit van wat basketbal inhoudt.
Alleen omdat basketbal al jaren zo gespeeld wordt, betekent dat nog niet dat dit de enige manier is waarop je de aanval moet coachen. Het probleem met dit perspectief is tweeledig. Ten eerste berispen veel coaches hun spelers regelmatig omdat ze aan het begin van de aanval handelen op een gunstige affordance in plaats van "de play te lopen". Ten tweede ontstaat er een groter probleem door hoe coaches deze aanvalspatronen benaderen. Om ze erin te krijgen wordt de training opgesplitst in 3-tegen-0 of 5-tegen-0 opdrachten waarin spelers de patronen eindeloos herhalen tot de staf vindt dat de uitvoering goed genoeg is. Dit is het tegenovergestelde van het ontwikkelen van vaardige, adaptieve basketbalspelers.
Het gebruik van set plays an sich is niet het probleem. Het gaat erom hoe ze worden geframed, uitgelegd en gecoacht aan de spelers. Het gebruik van sets betekent niet dat spelers zich niet kunnen afstemmen op de affordances die in elk deel van de set ontstaan. Een set kan bijvoorbeeld worden geïntroduceerd via een vorm van 5-tegen-5 met live of begeleide verdediging. Er kunnen verschillende task constraints worden toegevoegd om de aanval aan te moedigen de acties die voordeel creëren op verschillende momenten van de set te verkennen.
Als je een aanval rond deze ideeën wilt opbouwen, legt onze conceptual offense guide uit hoe je met principes coacht, en Common Triggers for a Conceptual Offense laat acties zien waarop spelers binnen een set kunnen lezen en reageren.
Leer meer over het gebruik van principles of play in E30 van de Transforming Podcast...
Blijf je coaching ontwikkelen.
Verbind deze ideeën met het Success Pathway, de videobibliotheek met oefenvormen, de coachingcommunity en de maandelijkse livesessies.
Ontdek de Membership
