Wskazówka dla trenera
Ten artykuł rozróżnia automatyczny schemat pass-cut-fill od cięcia wykonanego dlatego, że pojawiła się okazja. Cięcie wynikające z reakcji na obronę nadal jest wartościowe. Sprawdź, czy dany ruch pomaga w bieżącej akcji, czy dzieje się tylko dlatego, że wymagają tego zasady ataku.
Jak atak oparty na podaniu i cięciu (pass and cut motion offense) szkodzi koszykówce młodzieżowej?
Post na stronie Transforming Basketball na Instagramie kilka miesięcy temu stał się viralem i mówił o nieskuteczności ataku opartego na podaniu i cięciu. Na początek wyjaśnijmy jedno. Nie mówimy o dobrze wybranym podaniu i cięciu, cięciu backdoor, cięciu ghost ze słabej strony, cięciu po grze tyłem do kosza itd. Mówimy o powtarzalnym, automatycznym ataku 5 out: podanie, cięcie, wypełnienie miejsca (pass, cut, fill), z którego korzysta wiele drużyn młodzieżowych. To dwa bardzo różne konteksty cięcia.
Rodzaj podania i cięcia widoczny w powyższym filmie NIE jest pass and cut motion offense. To cięcie wynikające z okazji, ponieważ Victor Wembanyama dostrzega atrakcyjny affordance do cięcia, gdy obrońca jest źle ustawiony. Choć takie affordances pojawiają się w każdym meczu stosunkowo rzadko, można je z łatwością rozwijać bez opierania się na pass and cut motion offense.
Pass and cut to coś, w co wielu trenerów wierzy w ataku młodzieżowym. Stało się to własną formą życia w świecie koszykówki. Gdy podważa się głęboko zakorzenione idee, które są cenione w środowisku trenerskim (takie jak pass and cut), może to czasem brzmieć jak atak osobisty. Ważne jest, aby zaznaczyć, że kwestionujemy ideę i filozofię, a nie samych trenerów, którzy stosują atak oparty na pass and cut. Chcemy po prostu w tym wpisie na blogu rzeczowo przedstawić, dlaczego uważamy, że świat koszykówki powinien porzucić pass and cut, aby rozwijać bardziej utalentowanych zawodników młodzieżowych! Już niektóre komentarze pod oryginalnym postem pokazują, dlaczego ważne jest rozłożenie tego argumentu na czynniki w racjonalny sposób.
[gallery columns="4" size="medium" ids="638,639,640,641,642,643,644,645,646,647,648,649,650,651,652"]
Darmowy materiał
21 SSGs na Twój kolejny trening.
Darmowy PDF z Small-Sided Games, które możesz poprowadzić od razu. Praktyczne pierwsze spotkanie z tym podejściem.
„Tworzy ruch, który przesuwa obrońców”
Dzielenie się piłką dla samego dzielenia się nie jest dobrym atakiem. Gdy zawodnicy dostrzegają affordance (okazję) do podania, powinno to wynikać z tego, że otoczenie czyni je atrakcyjnym rozwiązaniem. Na przykład kolega, który otrzymuje podanie, ma okazję do rzutu lub szansę na przygotowanie akcji punktowej. Podawanie i ruch powtarzane tylko dlatego, że zalecił je trener, nie jest dobrym powodem do podania.
W atakach opartych na podaniu i cięciu podania wykonywane przez drużynę nie są wystarczająco zdecydowane, by tworzyć wymierne przewagi (szczególnie w porównaniu z alternatywami, do których dojdziemy później). Samo to, że atak i obrona się poruszają, nie oznacza skutecznego ataku. Drużyna może poruszać się nieprzerwanie przez 24 sekundy akcji, a potem nie mieć już czasu na dobry rzut. Tymczasem inna drużyna może agresywnie wejść do kosza i znaleźć wolne wykończenie przy obręczy w ciągu dwóch podań. Który atak jest bardziej wydajny i skuteczny?
Ponadto wielu trenerów uważa, że zawodnicy muszą się ruszać za każdym razem po podaniu piłki. Czy naprawdę tak jest? Czasem optymalniej jest po prostu poczekać i utrzymać świetne spacing, będąc gotowym do ruchu w zależności od tego, co zrobi kolega przyjmujący piłkę. Na przykład jeśli zdecyduje się na wejście, zawodnik, który utrzymał świetne spacing (zasadniczo stojąc w miejscu lub wracając na wolną przestrzeń), jest gotowy zareagować na penetrację z kozła przez push, pull lub potencjalne cięcie ghost.
POBIERZ NASZ DARMOWY CONCEPTUAL OFFENSE PLAYBOOK
„Uczy spacingu i celowego cięcia”
Uczenie powtarzalnego schematu jest niezwykle ograniczające w koszykówce młodzieżowej. Młodzi zawodnicy po prostu nie mają doświadczenia, by wiedzieć, kiedy wyjść ze schematu i wykorzystać naturalną okazję do zdobycia punktów, bo są tak skupieni na realizowaniu schematu ataku trenera. Takie schematy, jak pass and cut, jedynie powstrzymują zawodników przed agresywnością i szukaniem przewag dla siebie lub kolegów (np. przez szybkie statyczne lub dynamiczne sytuacje 1 na 1 w młodszym wieku). Podanie staje się kulą u nogi, bo zawodnicy mogą po prostu podać, ruszyć się i liczyć, że ktoś inny zrobi coś decydującego.
Ponadto spacing można łatwo rozwijać znacznie skuteczniejszymi rozwiązaniami. Weźmy koncept „Floor is Lava” z Transforming Basketball, który przyjęli trenerzy na każdym poziomie, od NBA po koszykówkę amatorską. Złapanie piłki w średnim dystansie, chyba że grasz z pozycji dunker lub wykonujesz cięcie ze słabej strony, jest stratą. Gdy zastosujesz to w dowolnym ćwiczeniu na treningu lub grze wewnętrznej, zobaczysz, jak pojawia się reprezentatywny spacing, gdy zawodnicy dostrajają się do dostępnej przestrzeni i kolegów. Można to skutecznie wdrożyć już na jednym treningu.
Czym jest floor lava w koszykówce? 🤔 To ograniczenie, którego używamy do rozwijania spacingu: jeśli złapiesz piłkę w średnim dystansie, to strata. To ograniczenie pomaga zawodnikom utrzymać optymalny spacing, co ułatwia tworzenie i wykorzystywanie przewag w ataku. pic.twitter.com/FcnnIVpBrd Transforming Basketball (@transformbball) May 11, 2024
„Uczy zawodników ataku”
W Transforming Basketball uważamy wręcz, że atak oparty na podaniu i cięciu staje się rate limiter, który trenerzy muszą neutralizować w starszych kategoriach wiekowych. Dzieje się tak, ponieważ wszystkie sprzyjające rozwiązania ofensywne, do których zawodnicy powinni się dostrajać w młodszym wieku, są negatywnie wzmacniane przez pass and cut.
Na przykład manipulowanie piłką i agresywne mijanie obrońcy powinny być kluczowym elementem koszykówki młodzieżowej. Zauważ, że nie chodzi tu o posiadanie piłki z 10 dryblingami w izolacji, ale o zdolność do efektywnego tworzenia przewagi w jednym, dwóch lub trzech dryblingach. Jeśli to się nie udaje, zawodnicy mogą rozpoznać sytuację neutralną i podać piłkę do innego partnera. Gdyby zawodnicy spędzali więcej czasu na tym, w naturalny sposób przygotowywałoby ich to do tego, by wraz z wiekiem stawali się bardziej wykwalifikowanymi graczami, lepiej przygotowanymi na sytuacje takie jak prowadzenie piłki w pick and roll. Jednak pass and cut odbiera zawodnikom możliwości, by to robić. Trenerzy mogą też używać ograniczeń (constraints) zarówno na treningach, jak i w meczach, aby różni zawodnicy mieli szansę tworzyć przewagę w grze 1 na 1, zamiast pozwalać, by jeden czy dwóch zawodników dominowało w posiadaniu piłki.
Wierzymy, że zawodnicy muszą w grach napotykać jak najwięcej affordances, aby przygotować się na to, co przyjdzie później (koszykówka w liceum, na uczelni, a nawet zawodowa). Dlatego cenna rozwojowa wartość rywalizacji zostaje zmarnowana, gdy trenerzy uparcie stosują przestarzały atak. Wynika to z tego, że zawodnicy nie napotykają reprezentatywnych affordances, które pomogą im w starszym wieku. Problem jest jeszcze większy, jeśli zawodnicy są trenowani w dominującym stylu na treningu, bo mają wtedy znacznie mniej okazji do podejmowania prawdziwych decyzji. O to chodzi w kontekście jak najlepszego przygotowania młodych zawodników do gry dorosłych, w przeciwieństwie do robienia czegoś (pass and cut), czego nikt nigdy nie używałby jako ataku na poziomie uczelnianym czy zawodowym.
„Pass and Cut tworzy przestrzeń”
Po pierwsze, pass and cut tak naprawdę odbiera przestrzeń. Automatyczny fill cut natychmiast przyciąga obrońcę z luki w stronę zawodnika ataku, który może akurat wchodzić pod kosz. Co więcej, ponieważ strefa podkoszowa jest stale zatłoczona przez zawodnika wbiegającego, znikają okazje do cutów bez piłki. Te affordances (do ghost cut) są absolutnie kluczowe, by rozwijać wykwalifikowanych zawodników ataku, którzy mają świadomość przestrzeni i obrony.
Dominoes, czyli umiejętność wykorzystania przewagi, to fundament każdego ataku. Jeśli atak ma chwilową przewagę, ruch podaj i odetnij po prostu nie uczy zawodników szukania sposobów, by ją wykorzystać, bo wciąż powtarzają ten sam schemat. Kiedy w przeszłości prowadziłem ćwiczenia z przewagą 3-on-2 lub 4-on-3, często widziałem, jak młodzi zawodnicy od razu podają i odcinają. Zdarzyło się to w wielu krajach na wielu kontynentach, gdy prowadziłem kliniki trenerskie i obozy młodzieżowe. Rzeczywiście, podaj i odetnij nie pozwala zawodnikom wykorzystać przewagi, ponieważ ten ciągły cykl pozwala 1 obrońcy kryć 2 zawodników i niweluje stałą przewagę +1, którą zapewnia to ćwiczenie. Zawodnicy nie nauczyli się dostrajać do kluczowych zmiennych, takich jak położenie piłki, koledzy z drużyny, obrońcy itd. Zamiast tego jedynie wykonali polecenie trenera, by zagrać schemat.
Skuteczny spacing można łatwo rozwijać innymi metodami, które lepiej pasują do tego, jak gra się w koszykówkę w 21. wieku. Na przykład częściej wykorzystując pozycję dunkera po słabej stronie w koszykówce młodzieżowej i dbając o to, by za każdym razem był tam inny zawodnik (zamiast wyznaczać tego samego zawodnika do działania z tego miejsca w każdym posiadaniu). Tworzy to odstępy w pionie i w poziomie i pozwala zawodnikom wykorzystywać dominoes w prostych sytuacjach 1 na 1. To jeden ze sposobów, by w ataku mieć już podwójne luki bez konieczności tworzenia luki cutem.
„Statyczne 1 na 1 to zły nawyk”
Byliśmy jednymi z pierwszych w świecie koszykówki, którzy mówili o zagrożeniach związanych ze statycznym 1 na 1 i o tym, co się dzieje, gdy trenerzy i trenerzy indywidualni uczą ruchów w izolacji 1 na 1, które nie mają związku z triggerami ani ze sposobem, w jaki gra się w ataku. Tak powstał framework „License to Kill”, dzięki któremu starsi zawodnicy potrafią rozpoznać, kiedy statyczne 1 na 1 jest skuteczne.
Nie możemy jednak uciekać od faktu, że najłatwiejszym (i naszym zdaniem najskuteczniejszym) sposobem tworzenia przewagi w kategoriach U12 i młodszych jest statyczne 1 na 1. W tej grupie wiekowej uproszczenie do 1 na 1 zwiększa umiejętności manipulowania piłką i pozwala zawodnikom skupić się na rozstawieniu i wykorzystywaniu dominoes.
Dzięki temu wszyscy zawodnicy w zespole mogą pracować nad tworzeniem przewagi oraz nad pewnością siebie i agresją w mijaniu obrońcy. Nie oznacza to, że czterech pozostałych zawodników bez piłki stoi i się przygląda. Ich zadanie jest najważniejsze: stale szukają okien, reagują na potencjalne wejście z dryblingiem za pomocą push/pull, szukają ghost cutów, jeśli partner wchodzi pod kosz itd. Zawodnik, który pierwotnie stworzył przewagę w 1 na 1, najpewniej oddaje potem piłkę, a cały zespół jest gotowy do gry w 0 sekund i wykorzystania dominoes. Innymi słowy, to całkowite przeciwieństwo stania w miejscu i patrzenia, jak jeden zawodnik gra w izolacji. To, że często widuje się to w AAU, nie znaczy, że tak należy grać w izolacji!
Celem jest następnie budowanie w stronę innych triggerów (np. gets), które mogą pojawić się po rozpoczęciu od nacisku na 1 na 1 i dominoes. Gdy zawodnicy w końcu zagrają pick and roll, umiejętności rozwinięte w ten sposób się przeniosą. Weźmy na przykład reject. To ważna affordance, do której chcemy, by zawodnicy się dostrajali, ale możliwość jej wykorzystania jest w rzeczywistości hamowana przez granie w atakach opartych na podaniach i ruchu (Tak, dlatego też nie lubimy ataków takich jak Princeton. Koniec końców nadal jest to stały schemat).
Granie bez pass and cut nie oznacza, że w ataku młodzieżowym jeden zawodnik będzie wykonywał całą pracę, podczas gdy reszta się przygląda. Chodzi o to, by zaangażować wszystkich w rozpoczynanie dominoes. Można to łatwo rozwiązać w ćwiczeniu treningowym za pomocą ograniczeń: np. pierwszy zespół, który wygra to ćwiczenie 3 na 3, to zespół, który zdobędzie punkty po akcji 1 na 1, w której do rozpoczęcia przewagi zaangażowani byli wszyscy jego różni zawodnicy. Ograniczenia tego zadania będą wymagać, by trzech różnych zawodników w każdym zespole tworzyło dominoes przez 1 na 1. Tworzy to inteligentne zadanie treningowe, w którym zawodnicy muszą mieć konkretne intencje i dzielić się obowiązkami tworzenia przewagi.
„Zawodnicy najpierw potrzebują podstaw”
Czym w ogóle są podstawy? Dlaczego nadal wierzymy w ideę, że młodzi zawodnicy muszą robić pewne rzeczy, zanim będą zdolni do bardziej zaawansowanych ruchów? To jedno z największych błędnych założeń w świecie trenerskim. Jest ono sprzeczne nie tylko z całą nauką, ale też ze zwykłym zdrowym rozsądkiem.
Dobry przykład tradycyjnego myślenia „najpierw podstawy”, które wielu trenerów nadal stosuje dzisiaj.
Jeśli trenerzy wierzą, że celem koszykówki jest wychowanie posłusznych zawodników, którzy zawsze przemieszczają się z punktu A do B na polecenie, to niech grają podanie i cięcie… Ale jeśli chcesz rozwijać zawodników adaptacyjnych, utalentowanych i zręcznych, potrzebujemy czegoś innego. „Podstawy” (jeśli w ogóle chcemy je tak nazywać) trzeba przedefiniować tak, by skupiały się na używaniu dominoes, tworzeniu przewag i szukaniu rzutów o wyższej wartości. Łatwo to osiągnąć dzięki wizji ataku w koszykówce młodzieżowej według Transforming Basketball, opisanej poniżej…
Jaka jest alternatywa?
- W kategoriach U13 i młodszych skup się na ustawieniu dominoes spacing i na użyciu weakside dunkera. Każdego zawodnika należy zachęcać, by minął obrońcę w kilku dryblingach. Jeśli się nie da, oddaj piłkę dalej i ponownie rozstaw zespół, gotowy na reakcję na każde potencjalne wejście z dryblingu. Gdy zawodnicy wykazują umiejętną intencjonalność przy podstawowych zasadach spacingu, trenerzy mogą rozważyć wprowadzenie bardziej złożonego triggera, takiego jak get.
- Za każdym razem powinni to robić inni zawodnicy. Ciągłe powtarzanie tego przez tych samych zawodników hamuje rozwój.
- Dodaj dynamiczne 1 na 1, w którym zawodnicy próbują stworzyć dominoes przez blast cut (cięcie z podwójnej do pojedynczej luki). Może to uzupełniać statyczne 1 na 1 i w młodszych grupach wiekowych wystarcza jako samodzielny atak.
- Granie przez post upy może być kolejnym dobrym pomysłem dla młodszych grup wiekowych (np. U12, U13, U14). Sprzyja to skutecznym intencjom spacingu oraz affordances do cięcia bez piłki. Można to łatwo połączyć z wykorzystaniem weak side dunkera.
- Unikaj każdego rodzaju motion offense, który się powtarza. Zamiast tego graj według „zasad gry”. Motion offense daje fałszywy obraz tego, czym jest koszykówka. Zawodnicy zaczynają myśleć, że koszykówka to schematy, a tak naprawdę chodzi o zasady.
Trenerom często trudno trenować w niepewności, stosując wymienione wyżej zasady koncepcyjne. Łatwiej kontrolować wszystko przez podanie i cięcie, bo trener zawsze wie, co powinno się wydarzyć. Stosowanie zasad i zmienności wydaje się więc czynić trenera słabym, bo „traci” poczucie kontroli i nie potrafi przewidzieć, co się stanie. Jednak jak każdy trener, który wierzy w metody Transforming Basketball, wiemy, że umiejętność ożywiania zasad gry jest znakiem rozpoznawczym każdego skutecznego współczesnego trenera.
Jeśli chcesz wdrożyć te zasady w praktyce, nasz przewodnik po Conceptual Offense wyjaśnia, jak trenować według zasad gry, a Dominoes Principle: Floor is Lava pokazuje, jak uczyć wspomnianego wyżej dominoes spacing.
Podziękowania dla trenera Sama Adamsa, który także podzielił się świetnymi pomysłami na naszym YouTube dotyczącymi przyjęcia alternatywy...
Posłuchaj odcinka podcastu Alexa na ten temat, który odpowiada też na wiele komentarzy pod naszym oryginalnym postem na Instagramie!
Rozwijaj dalej swój coaching.
Połącz te pomysły z Success Pathway, biblioteką filmów z ćwiczeniami, społecznością trenerów i comiesięcznymi sesjami na żywo.
Poznaj Membership
