Francois Lubino

Jestem z Francji i trenuję w Basket Club Piegros w południowo-wschodniej Francji.

Jestem ojcem trzech dziewczynek w wieku 9, 15 i 17 lat. Moje pierwsze doświadczenie jako „trenera” zaczęło się 10 lat temu. Moja najstarsza córka miała 7 lat i chciała grać w koszykówkę po obejrzeniu „Space Jam” z Michaelem Jordanem. Oczywiście nie mogłem odmówić. To przywróciło mnie do gry, po tym jak przestałem grać po zakończeniu studiów.

Zawiozłem ją do lokalnego klubu i zostałem do końca treningu. Klub potrzebował wolontariuszy, więc powiedziałem: „OK, nigdy nie trenowałem, ale mogę pomóc we wszystkim, czego potrzebujecie!”. Robiłem to przez trzy lata, trenując w bardzo tradycyjny sposób. Trenowałem tak, jak mnie trenowano: praca nad fundamentami, te same powtórzenia bez obrońcy, ćwiczenia z formą rzutu itp.

Dwa lata temu operacja ręki sprawiła, że przez 5 miesięcy nie mogłem pracować. W tym samym czasie moja najmłodsza córka, wtedy 7-letnia, zaczęła drugi rok w drużynie U9. Ponieważ mój klub znów potrzebował wolontariuszy, a ja miałem mnóstwo wolnego czasu, wróciłem do trenowania. Tym razem było jednak inaczej: jako fizjoterapeuta w okresie między tymi dwoma etapami pracy trenerskiej poszerzyłem wiedzę o ruchu i o tym, jak rozwijamy zdolność poruszania się. Szukałem więc podejścia do koszykówki opartego na tych ideach. I ta strona świetnie się do tego nadaje! W ten sposób trafiłem na Alex Sarama.

Strona Transforming i społeczność członków. To było bezcenne, bo inni trenerzy w moim klubie nie rozumieli tego podejścia. Dzieliłem się wideo, artykułami, badaniami, treściami Transforming z mediów społecznościowych itd. Ale z dużą częścią tego czułem się sam! Trudno jest być innym i podważać status quo.

Rodzice, kluby, a nawet zawodnicy chcą natychmiastowych wyników. Jako trener, a przede wszystkim jako edukator, musiałem tłumaczyć swoją pedagogikę i swój sposób patrzenia na rozwój młodzieży. Nie chodzi o porażki ani zwycięstwa, ale o rozwój zawodników i radość z gry, zwłaszcza w tym wieku.

Transforming było integralną częścią tego wszystkiego i chcę podziękować Alex Sarama. Czasem spotykasz ludzi, którzy potrafią głęboko zmienić kierunek twojego życia i dać ci szansę odkrycia części siebie, o której nigdy nie myślałeś. Alex jest dla mnie jedną z takich osób. Bycie trenerem nie było planem, ale otworzył przede mną drzwi i pojawiła się nowa szansa.

A dzięki mojej drodze „Transforming” poznałem wielu wspaniałych ludzi. Jednym z najważniejszych momentów był Roseto Summer Camp.

Odkąd zacząłem wdrażać te idee z moimi zawodnikami U9 i U11, poznałem nowe pojęcia i słownictwo, takie jak „constraints-led approach (CLA)”, „powtarzanie bez powtarzania”, „ecological dynamics framework”, „affordances”, „dominoes”, „differential learning”, „nonlinear pedagogy”. Mogę powiedzieć, że dałem z siebie wszystko, aby zanurzyć się głęboko w to podejście. Być może dzięki mojemu doświadczeniu zawodowemu jako fizjoterapeuta łatwiej było mi przejść na ten „nowy sposób” i zostawić za sobą tradycyjny styl.

Nie jestem pewien, czy tego potrzebowałem, ale zdecydowanie przekonałem się, kiedy poznałem Alex Sarama i asystowałem na obozie, który prowadził we Włoszech w lipcu 2023 roku. Skontaktowałem się z Alexem przez media społecznościowe i pojechałem przez Alpy z Francji do Włoch, żeby zobaczyć go w akcji. To była świetna okazja, żeby dotrzeć prosto do źródła! Alex to wspaniały człowiek: skromny, otwarty i dzielący się swoją pracą i doświadczeniem ze wszystkimi, którzy chcą rozwijać się jako trenerzy skoncentrowani na zawodniku.

Po tym obozie postanowiłem, że w sezonie 2023-2024 pójdę „all-in” z podejściem Transforming Basketball w moich grupach U9 i U11. Jakie są efekty? Moi zawodnicy z U9, z których większość dopiero zaczynała przygodę z koszykówką, grają naprawdę nieźle! I nie chodzi „tylko” o wygrywanie, ale o ich postawę i intencje. Starszy trener klubu wziął chłopców z U9 na mecz i był zaskoczony, że prowadzą piłkę z podniesioną głową! Nigdy nie muszę im tego mówić na treningu, bo po prostu gramy w berka i w gry z dribblingiem, w których to zachowanie pojawia się samo.

W mojej drużynie U11 większość zawodników była początkująca. Miałem drużynę mieszaną i graliśmy przeciwko wielu zespołom złożonym wyłącznie z chłopców. Na początku dziewczynki z drużyny bały się grać przeciwko chłopcom, przez co były nieśmiałe na boisku. Przegrywaliśmy mecze różnicą od 15 do 40 punktów. W ostatnich meczach sezonu te same spotkania wygraliśmy różnicą 15-25 punktów! Najbardziej cieszyły mnie nie wygrane, ale to, jak poprawiły swoją grę na boisku i zachowały poczucie radości i zabawy nawet podczas porażek.