Basketbalopleiding voor coaches

Mike MacKay van Canada Basketball, de coach die Alex Sarama zijn grootste invloed noemt, beschrijft twee mentorgesprekken die misgaan. In het eerste krijgt een ervaren coach een buitenstaander die hem gewoon vertelt wat hij moet veranderen. Zijn reactie, in Mikes woorden: “Wie denkt die vent wel dat hij is, om mij te vertellen wat ik moet doen? Ik coach al 30 jaar.” In het tweede krijgt een nieuwe coach een mentor die alleen vragen stelt, en denkt: “Waarom zeg je me niet gewoon wat ik moet doen? Dat zou een stuk makkelijker zijn.”

In beide gevallen paste de mentorstijl niet bij de coach. In EP19 bracht Mike het uitgangspunt eenvoudig onder woorden:

Mike beschrijft vijf niveaus van mentoren. Gebruik ze als menukaart wanneer je welke coachopleiding dan ook kiest:

Mikes punt is dat het nooit slechts één van deze is, en dat beginners vaak nog niet weten wat ze nodig hebben. Benoem voordat je een opleiding zoekt de situatie die je wilt verbeteren. “Spelers blijven vragen hoe de rotatie werkt” wijst richting een trainer en een repetitie. “Ik weet niet zeker of de aanval meer tijd nodig heeft of een andere oplossing” wijst richting iemand die de activiteit samen met je bekijkt.

Het is verleidelijk om alles tegelijk te willen veranderen. Het laatste hoofdstuk van Alex' eerste boek, Transforming Basketball, pleit voor een kleinere aanpak. Het leent MAYA, kort voor “most advanced yet acceptable”, uit een presentatie die Pinder en Askew gaven voor Skill Acquisition Ireland: de meest ambitieuze verandering die jouw omgeving nu echt accepteert.

Het eerste voorbeeld in het boek is bewust klein: spelers wisselen bij elk schot in een schietactiviteit van plek. Het advies voor het werken met andere coaches is om te beginnen bij de activiteiten die ze al draaien, blocked drills of Small-Sided Games zonder bijzondere constraint, en te laten zien hoe elk daarvan beter kan door een verdediger toe te voegen of van plek te wisselen. Nieuwe ideeën worden geleidelijk ingevoerd in plaats van allemaal tegelijk.

Pas hetzelfde filter op jezelf toe voordat je iets boekt. Als je schietblok uit spot shooting bestaat, kan de volgende stap een verdediger zijn die passt en een closeout loopt. Als je team een pass-and-cut-motion speelt, kan het één advantage game per week zijn. Kies de opleiding die helpt bij die stap, niet degene die belooft alles te veranderen.

Clinics, courses, boeken en podcasts bouwen wat de psycholoog James Gibson “kennis over” (knowledge about) noemde: wat je kunt uitleggen. Wat je trainingen verandert, is “kennis van” (knowledge of): wat je in de zaal echt kunt, live, met spelers voor je. Onderzoek naar coachopleiding maakt dezelfde stelling.

Transcending Basketball bevat een gastdeel van Matt Wood over hoe dat eruitziet voor een coach developer. De taak, zoals hij die beschrijft, is de task constraints te veranderen die de huidige praktijk van een coach uitdagen, de aandacht van de coach te richten op wat in zijn zaal telt, en de volgende leerkans samen met de coach te ontwerpen in plaats van voor hem. Het begint met het kennen van de coach.

Zijn voorbeeld bestaat uit twee delen. Eerst een workshop met samengestelde video die coaches het idee van één ideaal technisch model laat bevragen. Daarna gaan coach en developer een live training in, en de coach kijkt opnieuw naar spelers die hij al kent, en let nu op de eigen oplossing van elke speler, bijvoorbeeld bij vrije worpen of schoten van afstand. De workshop geeft kennis over. In de live training begint kennis van. Als je clinics, mentoren en courses vergelijkt, vraag dan welk van die twee delen elk ervan je echt geeft.

Ook de hoeveelheid materiaal kan tegen je werken. Transcending Basketball zegt het duidelijk:

Kies één idee tegelijk en neem het mee naar de zaal, zonder een snelle route te verwachten. In EP169 zei Alex over de groeiende belangstelling voor de constraints-led approach dat coaches vaak “een spiekbriefje” willen:

Het trainermodel werkt ook alleen. Kies één gedrag dat je in je eigen coachen kunt waarnemen, repeteer het en toets het aan hoe spelers reageren. Twee oefeningen uit Transcending Basketball:

• Zeg minder voordat spelers beginnen. Het boek noemt het een uitdagende maar zeer effectieve activiteit: geef vóór het begin van een activiteit “de minste informatie in de kortst mogelijke tijd”. Leg uit hoe het begint en hoe er gescoord wordt, sla de rotaties over tenzij je bursts draait (waarbij spelers een vaste tijd in de aanval of verdediging blijven in plaats van één possession), en laat spelers de rest zelf uitzoeken.
• Opnemen en opnieuw doen. Doe een microfoon om tijdens één training en luister het terug. Markeer opvulwoorden (“oké”, “goed”, “begrijpen jullie het?”) en elke instructie die voorschrijvender uitpakte dan bedoeld, herschrijf die als suggestie en gebruik de nieuwe versie de volgende keer.

Herhaal het dan bij de volgende training en vergelijk. Houd wat hielp en kies het volgende ding. Onze gids over coachontwikkeling behandelt de terugblikkant in detail, inclusief Simon Turners “what, so what, now what”.

Als je een gedrag nodig hebt om te kiezen: hoofdstuk 5 van Transcending Basketball beschrijft feedback als een reeks tegenstellingen, elk een gewoonte waaraan je kunt werken:

• Hagelgeweer of scherpschutter. Verspreide feedback over alles, of één specifiek, gemeten punt.
• Witte ruis of stilte. Niet elk moment heeft een pratende coach nodig. Constante feedback krijgen spelers in een wedstrijd ook niet.
• Absolutistisch of suggestief. “Denk hier eens over na” in plaats van een instructie die elke keer gevolgd moet worden.
• Instructief of vragend. Een korte vraag kan spelers helpen een gemiste optie op te merken.
• Eén oplossing of meerdere. De coach hoeft niet altijd het antwoord te weten. Zet het spel op en kijk wat spelers vinden voordat je feedback geeft.
• Intern of extern. Richt de aandacht op het resultaat van de beweging, niet op hoe je het lichaam moet sturen.

Een turflijst maakt het gedrag zichtbaar. Toen een lid van onze community vroeg hoe je niet terugvalt in traditionele gewoontes, stelde Adam Omiecinski voor om vóór elke training doelen te stellen, alleen vragen te stellen zodra je merkt dat je te veel instrueert, en elke keer een streepje op een papier te zetten als je zeer instructieve feedback geeft. George Vaz verzamelde de reacties in How to Avoid Reverting to Traditional Coaching Habits, en hij is eerlijk dat gedrag niet van de ene op de andere dag omslaat.

Opleiding blijft alleen hangen als iemand terugkijkt op de training. In Transcending Basketball worden de onderstaande vragen voorgesteld die een directeur methodiek na de training aan de staf stelt. Ze werken net zo goed alleen, of met een assistent nadat de zaal leegloopt:

• “Wat is je opgevallen aan het uitdagingsniveau tijdens dit deel van de training?”
• “Welke constraints zouden gebruikt kunnen worden om het uitdagingsniveau te verhogen of te verlagen?”
• “Hoe reageerden de spelers tijdens deze activiteit?”
• “Hoe representatief voor het spel was dit?”
• “Hoe zou de representativiteit van deze taak vergroot kunnen worden?”

Het boek is duidelijk dat hier geen goede en foute antwoorden zijn. Het gaat erom je eigen gedrag op te merken en de dingen die je niet had overwogen, via veel korte gesprekken in plaats van één lang gesprek.

Als je verantwoordelijk bent voor andere coaches

Een van de vragen die we het vaakst krijgen is hoe je deze ideeën bij de andere coaches in een programma of een hele club krijgt. In Coaching Staff Development: Bringing the CLA to Your Club begint Alex met vertrouwen. Het grootste deel van zijn werk met de coaches van de London Lions was eerst relaties opbouwen, want coaches die het gevoel hebben dat ze agressief “veranderd” worden, nemen niets aan. Transforming Basketball maakt hetzelfde punt vanaf de andere kant: een aanpak bekritiseren is niet de coach bekritiseren die hem gebruikt.

Daarna stelt hij een informele workshop voor met kleine breakout-opdrachten. Coaches beschrijven de constraints-led approach in 60 seconden, gebruiken constraints om een te moeilijk 1-on-1 te vereenvoudigen, of nemen een van de speelprincipes van het team en ontwerpen een activiteit die het vormt. De antwoorden laten zien waar elke coach staat. Dan komt het belangrijkste deel: ze zien coachen op de vloer en na de training feedback geven.

Zijn laatste hulpmiddel is het staff development plan, de coachversie van een spelerontwikkelingsplan. Hij maakt ze drie keer per jaar, samen opgesteld: elke coach benoemt wat hij denkt dat zijn grootste rate limiters zijn (het gedrag dat zijn coachen afremt), en jullie plannen samen praktische manieren om eraan te werken. Als je dan hun training bekijkt, weet je waar je op moet letten. Zoals hij het zegt, hebben coaches hun eigen rate limiters, net als spelers, en jezelf filmen terwijl je trainingen en time-outs leidt is een geweldige manier om ze te vinden.

Als je één idee diepgaand wilt bestuderen, begin dan met een van deze:

• [Coaching Clinic with Alex Sarama](/coaching-clinic-with-alex-sarama) (gratis). Een coachingclinic met oprichter Alex Sarama over de Transforming Basketball-aanpak.
• [Introduction to the Constraints-Led Approach](/clinic-introduction-to-the-constraints-led-approach) ($49 USD). Voor coaches die willen begrijpen hoe de Constraints-Led Approach in basketbal wordt toegepast.
• [Implementing a Conceptual Offense](/clinic-implementing-a-conceptual-offense) ($49 USD). Voor coaches die klaar zijn om de conceptual offense van theorie naar praktijk te brengen.

Vergelijk ze allemaal op onze pagina coachingclinics, bekijk langere programma's onder coachingcourses, of begin met de gratis bronnenbibliotheek. Welke je ook kiest: bepaal vóór je begint op welke situatie in je eigen training je hem gaat toepassen.