Coaching takeaway
Dit artikel beoordeelt de Read and React aanval vanuit het coachingperspectief van Transforming Basketball. De kernvraag is wat de volgende actie van een speler bepaalt: een voorgeschreven reactie op de beweging van een teamgenoot, of het voordeel dat de verdediging biedt. Gebruik dit onderscheid wanneer je de aanvallen van je team terugkijkt.
De Read and React Offense beoordeeld voor jeugdbasketbal
De read and react aanval is een sterk gepatroneerde aanval, opgebouwd uit layers, waarin de acties van spelers vooral worden bepaald door wat de balhandler doet en hoe teamgenoten bewegen, en niet door de verdediging. Voor jeugdbasketbal is het zonder twijfel een veel beter alternatief dan veel van de andere extreem rigide motion offenses of continuities, maar de layers kunnen veranderen in regels die voorkomen dat jonge spelers de verdediging lezen. Wat zijn dan de beperkingen van het uitgangspunt van deze sterk gepatroneerde aanval? Waarom zijn alternatieven, zoals een conceptual offense, volgens ons een betere oplossing?
Dit artikel kijkt specifiek naar read and react voor jeugdteams. Voor een vergelijking op hoofdlijnen van hoe de read and react aanval verschilt van een conceptual offense op elk niveau, zie The Read and React Offense vs A Conceptual Offense.
Beslissingen zijn gebaseerd op aanvalsbewegingen in plaats van op de verdediging:
Acties in de Read & React Offense richten zich vooral op wat de aanval (en in het bijzonder de balhandler) doet en hoe teamgenoten bewegen. Maar welke constraint binnen 5-tegen-5 heeft de meeste invloed op de prestatie en bepaalt hoe de aanval beweegt en zich aanpast? Dat is natuurlijk de verdediging! Spelers nemen weliswaar affordances waar en handelen daarnaar op basis van hoe hun teamgenoten bewegen, maar de verdediging is de grootste factor die moet bepalen wat de aanval doet. Het probleem met de Read & React is dat spelers zich vooral afstemmen op aanvalspatronen en bewegingen, in plaats van daadwerkelijk de verdedigende dekking waar te nemen.
Het probleem met layers als 'regels' is dat het raamwerk veel te rigide wordt en spelers niet echt lezen en reageren op wat de verdediging hun geeft. Er is dus geen echte besluitvorming, terwijl besluitvorming vooral gebaseerd moet zijn op wat de verdediging doet. In een conceptual offense worden aanvalsacties en bewegingen vooral bepaald door hoe de verdediging de aanval verdedigt, gevolgd door de interacties met teamgenoten (bijvoorbeeld reageren op dribbelpenetratie). In de read and react ontstaat beweging vooral op basis van waar de aanvallende speler heen gaat (circle movement).
Het alternatief voor de read and react motion offense is de conceptual offense...
Uitvoering van de aanval = positie van de verdediging + interactie met teamgenoten
Het probleem met de Read & React is dat sommige layers weliswaar rekening houden met de positie van de verdediging (bijvoorbeeld een front cut of backdoor cut maken op basis van de positie van de verdediger), maar dat dit te reductionistisch is en meer een 'als X dan Y'-aanpak. Als je Gibson's notion of affordances begrijpt, zie je als coach waarom dit veel te beperkend is.
Gratis resource
21 SSGs voor je volgende training.
Een gratis PDF met Small-Sided Games die je direct kunt spelen. Een praktische eerste kennismaking met de aanpak.
Daarnaast conflicteren andere layers met deze boodschap en houden ze geen rekening met hoe de verdediger de actie verdedigt. Basketbal is een spel van 'het hangt ervan af', niet van strikte absolutes. Strikte regels leiden niet tot aanpasbare aanvalsteams.
Daarom moeten we voorzichtig zijn met coachen in absolutes. Dat kan spelers beperken, vooral op hogere niveaus. In dezelfde situatie hebben spelers binnen een principles of play-aanpak mogelijkheden in plaats van verplichtingen.
- Als de verdediger je uit het oog verliest, kun je een backdoor cut maken of een window zoeken
- Als de verdediger in deep help blijft staan, kun je je positie vasthouden of een window zoeken
- Als de drive van de balhandler wordt afgevlakt, kun je pushen, vasthouden of liften voor een DHO
DOWNLOAD ONZE GRATIS CONCEPTUAL OFFENSE PLAYBOOK
Automatic Pass, Cut, Fill:
Een van de Read & React-concepten is dat je na elke pass automatisch een basket cut maakt, waarbij de teamgenoot aan de weak side automatisch de vrijgekomen plek van de cutter invult. Maar waarom zouden we na elke pass moeten cutten, zeker in dominoes (waarvan je kunt stellen dat dat het hele doel van elke aanval is)? Stellen dat cuts altijd afgemaakt moeten worden verstopt onnodig de paint, vooral bij teams die goed zijn in voordeel creëren vanuit 1-tegen-1, en het haalt kansen weg voor beslissende off-ball cuts (bijvoorbeeld ghost cuts). Pass and cut wordt vaak een kruk die coaches roepen, waarbij willekeurige beweging wordt aangezien voor goede beweging. De enige goede beweging is echter beweging die het ijs breekt en de aanval helpt om beslissend een voordeel te creëren.
Toen ik de Read & React vroeg in mijn coachingcarrière voor het eerst gebruikte, merkte ik dat spelers niet altijd onnodig energie wilden besteden aan het afmaken van de basket cut. Waarom zouden we bovendien willen dat onze beste spelers de bal weggeven, in de weak side corner staan en daarna mogelijk pas laat in de shot clock weer de bal krijgen?
Pass and cut is op geen enkel niveau van professioneel basketbal een actie die je ziet, omdat de kansen om voordeel te creëren uit deze actie minimaal zijn. Dit is nog duidelijker in vergelijking met andere triggers zoals flare screens, screen away, pick and roll enzovoort. Als dit op hogere niveaus van basketbal niet gebeurt, waarom zouden we er dan tijd aan verspillen bij jeugdspelers, terwijl ze die waardevolle tijd kunnen gebruiken om zich beter af te stemmen op situaties die uit andere triggers ontstaan? Coaches denken dat pass and cut een opstapje is, maar goede spacing behouden, voordelen creëren via 1-tegen-1 en double gaps gebruiken door te spelen met de weak side dunker laat veel meer vaardig gedrag ontstaan dat spelers helpt als ze ouder worden. Het gedrag dat in deze context ontstaat is veel representatiever en bevorderlijker voor het worden van een vaardige speler.
Belangrijker nog: automatisch invullen na een pass en cut haalt de double gap spacing juist weg, omdat een verdediger bij de actie wordt betrokken. Ik geloof dat een van de belangrijkste concepten in jeugdbasketbal is dat je spelers leert om double en triple gap spacing te herkennen en te benutten. Zoals Mike MacKay zegt: we willen spelers leren om 'te laat op het feest' te komen bij het invullen. Als een speler automatisch de lege plek invult en een teamgenoot besluit de gap in te drijven, wordt het kleine voordeel geen groot voordeel, omdat de verdediger de driveactie makkelijk kan verstoren. Met andere woorden: in plaats van te voorkomen dat 1 verdediger 2 spelers moet dekken, brengt een speler zijn eigen verdediger naar het feest en verstoort of verkleint hij de affordance om te drijven.
In theorie vult een speler volgens de Read & React regels de gap in en spreidt hij daarna weer uit met een circle movement om op de drive te reageren. Dit is echter simpelweg niet haalbaar als je naar de timing van de hele reeks kijkt. Spelen in nul seconden bij een catch betekent dat een team niet genoeg tijd heeft voor een beweging in twee richtingen: eerst de gap invullen en dan de circle movement afmaken.
DHO's en Dribble At:
In de Read & React is de DHO een vooraf bepaalde actie, gebaseerd op hoe de baldrager op zijn teamgenoot af dribbelt. Als de baldrager richting zijn teamgenoot dribbelt, is dat het signaal om backdoor te snijden: dit heet de 'dribble at.' Als de baldrager dribbelt en zijn rug draait, is dat het signaal voor een DHO (in de Read & React heet dit de Power Dribble). De problemen hiermee zijn veelvoudig:
- Als de baldrager zijn rug draait, staat hij niet in een scoringssituatie en kunnen goede verdedigers deze actie serieus verstoren. Met andere woorden: de affordances om te passen en te drijven (de DHO afwijzen/splitten) worden sterk verkleind. Wegdraaien van de basket geeft spelers geen goede "PVAD" (Positioning leads to Vision to Anticipate your Decision - Mike MacKay) om naar andere teamgenoten te passen.
- Als je de DHO en Dribble At op deze manier aanleert, geef je de verdediging extra tijd om zich voor te bereiden op wat eraan komt. De verdediging weet dat de read een backdoor is als de baldrager hen aankijkt, en kan op dezelfde manier een agressieve DHO-dekking voorbereiden.
- De belangrijkste focus moet simpelweg de verdedigende dekking en de oplossing daartegen zijn. Speel een DHO en straf de verdediging af op basis van hoe ze die verdedigen, in plaats van te proberen een rigide patroon te onthouden.
Uiteindelijk heeft de Read & React veel coaches geholpen. Toch moeten we blijven innoveren en ons afvragen of nieuwe ideeën de volgende generatie spelers op een effectievere manier kunnen ontwikkelen. Coaches houden van het idee van lagen, omdat het het enorm complexe spel basketbal sterk vereenvoudigt en een model geeft voor wat er in elk moment van het spel moet gebeuren. Een Conceptual Offense is in zekere mate veel onzekerder en complexer, omdat er niet altijd een duidelijk antwoord of een duidelijke oplossing is voor 'wat er had moeten gebeuren.' Dat komt doordat meerdere scenario's effectief kunnen zijn. Je ongemakkelijk voelen bij het onbekende en omgaan met onzekerheid is misschien wel de belangrijkste factor om basketbalcoaching wereldwijd te verbeteren. Een hele generatie vaardige aanvallende spelers krijgt in deze context misschien de kans om veel vaardiger te worden!
Om het alternatief met je eigen team op te bouwen, begin je met onze gids over Conceptual Offense en onze uitleg over single en double gaps. Bekijk daarna onze coachinggids voor jeugdbasketbal voor meer over het coachen van jonge spelers.
Waarom je pass and cut motion beter niet aanleert in jeugdbasketbal...
Blijf je coaching ontwikkelen.
Verbind deze ideeën met het Success Pathway, de videobibliotheek met oefenvormen, de coachingcommunity en de maandelijkse livesessies.
Ontdek de Membership
