Takeaway voor coaches
Beginners hebben een uitdaging nodig waarmee ze aan de slag kunnen. Een Constraints-Led Approach past de taak aan de speler aan en behoudt tegelijk de informatie die de actie betekenisvol maakt. Begin met een haalbare tegenstander of een voordeel en verander de activiteit naarmate het vermogen van de speler om het op te lossen groeit.
Constraints-Led Approach voor beginners in basketbal
"Ik hou van je ideeën, maar ik weet niet zeker of ze in elke situatie toepasbaar zijn. Ik coach een jong team en de meeste spelers hebben de vaardigheden niet om jouw soort oefeningen uit te voeren. Ik zag net de post over schieten, waarin je uitlegt dat form shooting met één hand nutteloos is en dat spelers moeten trainen in echte wedstrijdsituaties. Ik ben het daar deels mee eens, maar hoe train ik schieten als een speler nog niet eens kan schieten of twee handen gebruikt? Wat zou jij dan doen? Als een speler eenmaal de basisvaardigheden beheerst, denk ik dat je beslissingen kunt inbouwen om een echte wedstrijd te simuleren. Maar als de vaardigheden ontbreken, weet ik niet of dat helpt. Je kunt toch ook niet van iemand die nog niet kan lopen vragen om een marathon te rennen?"
Het is mooi om te zien dat coaches over de hele wereld bezig zijn met de Transforming-aanpak. Dit was een bericht dat we onlangs kregen van een coach die met jeugdspelers werkt. Om deze vraag te ontrafelen, moeten we eerst kijken naar wat basisvaardigheden eigenlijk zijn. Bestaan er echt optimale bewegingen en technieken die je in gesloten omgevingen kunt drillen en later op het juiste moment in de wedstrijd kunt inzetten? Bestaat er eigenlijk zoiets als een specifieke techniek die in verschillende situaties precies werkt zoals getraind?
Het kernconcept waar we niet omheen kunnen, is dat basisvaardigheden zelden in de wedstrijd verschijnen zoals ze getraind zijn. De wedstrijd zelf bestaat uit spelers die problemen oplossen die zich elke keer op een unieke manier voordoen. Schieten spelers in de wedstrijd ooit ook maar in de buurt van hoe ze schieten in form shooting-oefeningen? Passen spelers zoals in passoefeningen in de rij, of finishen ze zoals getraind in 1-tegen-0, enzovoort? We denken vaak dat spelers een bewegingsoplossing of techniek eerst moeten hebben geoefend en 'beheersen' voordat ze die in de wedstrijd 'gebruiken'. Dat geloof is niet te rijmen met hoe mensen in welk domein van het leven dan ook bewegen en met hun omgeving omgaan. Veel van de basisvaardigheden die al decennia worden onderwezen, gaan in tegen de meest effectieve zelforganiserende bewegingstendensen die in elke atleet zitten.
Diep nadenken over dit onderwerp is lastig. De samenleving als geheel en complete opvoedingen en loopbanen in basketbal (van spelers en coaches) zijn gebouwd op het uitgangspunt dat er 'fundamentele' technieken bestaan. Complete coachopleidingen en de carrières van beroemde coaches zijn op dit geloof gebouwd. Velen geloven dat basisvaardigheden eerst expliciet moeten worden aangeleerd in sterk gecontroleerde omgevingen om spelers succesvol te laten zijn. Sterker nog, dit geldt overal ter wereld zogenaamd als het kenmerk van een 'goede' coach. Het is dus lastig om afstand te nemen van deze lineaire aanpak wanneer zulke diepgewortelde sociaal-culturele en historische constraints bestaan. Het alternatief omarmen wordt echter makkelijker als je begrijpt dat er overtuigend onderzoek is dat suggereert dat de tegenovergestelde aanpak effectiever is. Spelers kunnen technieken effectiever ontwikkelen in de context van de wedstrijd, terwijl ze zich bewegen in een complexere en chaotischere omgeving dan in veel traditionele basketbaltrainingen. In het vervolg van dit artikel delen we hoe dit kan, specifiek met beginners.
Wie een niet-lineaire pedagogiek omarmt, ziet dat spelers tot hun eigen bewegingsoplossingen kunnen komen, omdat elke speler anders is: een 'one size fits all'-aanpak bestaat niet (Chow et al., 2021). Daarom is het essentieel om een ecological dynamics-kader te begrijpen. Als je kijkt hoe mensen bewegen om een doelgerichte taak te bereiken, wordt snel duidelijk dat er niet zoiets kan zijn als een fundamentele vaardigheid. Spelers bewegen allemaal anders, omdat elke speler van nature zo verschillend is. Wat voor de ene speler fundamenteel is, heeft voor een ander geen enkele zin. Veel coaches die in basisvaardigheden geloven, hebben vaak 'bundles of beliefs' in plaats van een leidende theorie die is gebaseerd op de wetenschap van menselijke beweging. Dit was het onderwerp van een uitstekende recente podcastaflevering tussen Stuart Armstrong en Phil Kearney op de Talent Equation.
https://www.spreaker.com/episode/do-coaches-have-theories-or-do-they-have-a-bundle-of-beliefs-a-conversation-with-phil-kearney--58687990
Als coaches geloven dat het geïsoleerd trainen van technieken bijdraagt aan vaardig presteren, dan moeten we heroverwegen wat vaardig presteren is. Gaat het om robotachtig herhalen van voorgedrilde technieken, of om adaptief zijn op basis van welke oplossing het probleem op één specifiek moment oplost? Dit laat zien dat beweging in basketbal beter kan worden gezien als een probleemoplossende activiteit (Myszka, Yearby & Davids, 2023). Dat leidt vanzelf tot de vraag welke omgeving spelers vanaf het begin adaptiever maakt. Helpt trainen om fouten te vermijden een speler echt om vaardiger te worden, of gaat het er juist om te zien dat fouten deel uitmaken van het proces terwijl spelers ontdekken wat wel en niet functioneel is in hun bewegingsoplossingen?
Natuurlijk moeten we nu bekijken hoe we omgevingen kunnen creëren die beter passen bij beginners. Zoals Davids et al. in hun invloedrijke paper uit 1994 benadrukten, is er bij beginners die net met basketbal starten een zekere mate van “muscular-skeletal anarchy” zichtbaar (Davids et al., 1994). De sleutel om deze spelers vaardiger te maken ligt echter in exploratie in plaats van strakke instructie. Kunnen beginners zo veel mogelijk en zo vroeg mogelijk exploreren, in plaats van in zeer specifieke houdingen te worden gedwongen? Wat als deze spelers nog creatiever konden bewegen als ze de tijd kregen om het probleem op te lossen en op hun eigen manier te bewegen? Zoals Stuart Armstrong hierover zei: veel coaches hebben goede bedoelingen en denken dat het aanleren van technieken een sluiproute is, maar op de lange termijn werkt het het proces juist tegen.
Gratis resource
21 SSGs voor je volgende training.
Een gratis PDF met Small-Sided Games die je direct kunt spelen. Een praktische eerste kennismaking met de aanpak.
DOWNLOAD ONS PLAYER DEVELOPMENT SSGs BOOK
Om een nonlineaire pedagogiek met beginners toe te passen, is het absoluut niet voldoende om gewoon de ballen neer te gooien en tijdens de training 5-tegen-5 te spelen. Dat helpt niet, omdat er dan te weinig mogelijkheden voor actie (affordances) zijn voor spelers om vaardiger te worden en functionele perception-action couplings te ontwikkelen binnen de training. Tegelijk gaat het er ook niet om alleen generieke Small-Sided Games te spelen zoals 2-tegen-2, 3-tegen-3 enzovoort. Je moet specifieke leeromgevingen creëren waarin spelers beter worden in wat voor hun huidige niveau het belangrijkst is. Bij beginners kan dat leiden tot een focus op een paar kerngebieden:
- Een voordeel in de aanval herkennen en benutten
- Drives afronden tegen een primaire verdediger en/of een helpende verdediger
- Een voordeel creëren met de dribbel via 1-tegen-1
- Schieten
Neem schieten als voorbeeld: bij Transforming zouden we spelers geen specifieke houdingen aanleren. In plaats daarvan geven we een externe aandachtsfocus met als doel BRADs te scoren (Back Rim and Down). Dat moedigt spelers aan zich zelf te organiseren in strategieën die de bal met een optimale boog loslaten, om de kans op een BRAD te vergroten. Bij beginners kan dit met meerdere 1-tegen-1's met een groot voordeel, bijvoorbeeld door een verdediger de bal naar de schutter te laten passen en op vrij grote afstand uit te sluiten, maar telkens vanuit een andere hoek en positie. De schutter krijgt drie punten voor een BRAD en één punt voor elke andere score. Deze 1-tegen-1 kun je vervolgens op allerlei manieren aanpassen. Differential learning kan dit aanvullen door beginners te helpen verschillende manieren van schieten te ontdekken en vertrouwd te raken met hun lichaam: schiet bijvoorbeeld vanuit verschillende standen, land in verschillende richtingen, wissel voortdurend van afstand en positie enzovoort. Differential learning is hier een goed alternatief voor form shooting. Zoals onlangs werd gevraagd: wat gebeurt er als een speler met twee handen schiet? De coach kan de speler simpelweg de opdracht geven: “Vind een oplossing om met één hand te schieten.” Dit betekent niet dat de beginner in zeer specifieke houdingen wordt gedwongen, want er zijn veel manieren om dit probleem op te lossen terwijl je met één hand schiet.
Binnen Small-Sided Games voor beginners moeten coaches creatief nadenken om het uitdagingsniveau precies goed te krijgen. Als een 1-tegen-1 te moeilijk is, mag de verdediger misschien alleen verdedigen in de smile (charge circle). Als spelers nog steeds worstelen, mag de verdediger misschien niet springen. Zo blijft er nog steeds realistische informatie bestaan, zonder spelers de informatie te ontnemen waarop ze zich in het spel moeten afstemmen. Als een 3-tegen-3 te moeilijk is, moet een verdediger misschien met de handen op de rug verdedigen. Er zijn talloze manieren om taken te vereenvoudigen, zonder terug te vallen op training zonder tegenstander en techniekinstructie. Dit is een leuk proces, want het vraagt dat je als coach veel creatiever wordt: je ziet waar de spelers moeite mee hebben en bedenkt dan een nieuwe taakconstraint om dat probleem te vereenvoudigen. Dat is heel anders dan werken met een checklist van drills en technieken die aangeleerd moeten worden.
Zelfs bij de dominante aanpak van coaching en de gangbare praktijk van het aanleren van moves en technieken is er geen empirisch bewijs dat deze aanpak positief transfert. Coaches kunnen niet aan succesvolle spelers die met fundamentals trainden het bewijs ontlenen dat ‘het werkt’, want we weten simpelweg nooit wat ze hadden kunnen worden als ze met hedendaagse methoden hadden getraind. Een loper bereidt zich in veel gevallen niet voor op een marathon door meteen een marathon te proberen te lopen, maar op een loopband werken aan de juiste biomechanische houdingen voor de wedstrijd is nog veel minder geschikt! Zoals Alan Dunton zei: een zwemmer zou zich niet op een race van 400 meter voorbereiden door in een badkuip te trainen, maar je kunt wel een foto maken van een optimale biomechanische techniek! Dit is een mooie analogie voor het concept van form shooting en alle andere fundamentals in de basketbalwereld. In gesloten omgevingen ziet de techniek er geweldig uit, maar in de chaotische omgeving van de sport zelf is een vooraf ingestudeerde fundamental niet eens relevant. Dat komt doordat de tegenstander bepaalt wat wel en niet mogelijk is. Welk voordeel heeft het dan om ‘optimale’ technieken te herhalen, als de technieken die in het spel ontstaan worden bepaald door de steeds veranderende omgeving?
Alan Dunton over het idee van "swimming in a bathtub" in E18 van de Transforming Basketball Podcast!
Het antwoord om beginners te helpen met een hedendaagse aanpak ligt in het schalen van de trainingsactiviteiten naar een niveau dat ‘precies goed’ is voor de spelers. Hier is het optimal challenge point van Guadagnoli & Lee een nuttig raamwerk (Guadagnoli & Lee, 2004) . Hoewel het zijn wortels heeft in de information processing theory, is het voor coaches nuttig om hierbij stil te staan bij het ontwerpen van taken via een Constraints-Led Approach (CLA). Coaches kunnen kleine stukjes van het spel creëren, met constraints die ervoor zorgen dat de moeilijkheid niet te makkelijk, maar ook niet te moeilijk is. Zelfs een speler die nog nooit basketbal heeft gespeeld, gaat er vol in en heeft veel plezier bij een dribbel-tikspel of bij een 1-tegen-1 of 2-tegen-1 met een groot voordeel.
Met de houding van eerst de basis, later de complexiteit, moeten we ons ook afvragen hoe we eigenlijk weten wanneer spelers klaar zijn voor meer geavanceerde concepten. Leren verloopt enorm nonlineair en spelers leren over verschillende tijdschalen. Bovendien komen er tijdens een jeugdbasketbalseizoen meestal nieuwe spelers bij, terwijl andere spelers geblesseerd zijn of trainingen missen door andere verplichtingen. Met zulke constraints is het gewoon veel makkelijker om een Constraints-Led Approach te gebruiken dan traditionele drills! Zoals eerder in dit artikel is gedeeld, zegt indrukwekkende basistechniek in de training bovendien niets. Er is namelijk geen garantie dat spelers die zulke technieken laten zien ook echt effectief presteren in de wedstrijd. Dit is het hele idee van de 'workout warrior': de speler die er in de training fantastisch uitziet, maar het niet waarmaakt als het erop aankomt tijdens de wedstrijd. Dit artikel legt uit waarom dit verschijnsel zo vaak voorkomt in de basketbalwereld.
In mijn ervaring als coach developer is dit voor coaches die een eigentijdse aanpak hebben omarmd waarschijnlijk de meest voorkomende reden waarom ze afstand hebben genomen van de dominante aanpak. Met andere woorden: ze dachten diep na over de spelers met wie ze werkten en beseften dat het gebrek aan transfer van training naar wedstrijd een overtuigende reden was om te veranderen.
Als coaches spelen we een cruciale rol, niet alleen in het ontwikkelen van vaardig gedrag, maar ook in het zorgen dat onze spelers een positieve ervaring hebben met de sport. Dit geldt misschien het sterkst op jeugdniveau. Met dat in gedachten moeten we ons afvragen: welke aanpak vinden jeugdspelers leuker?
Een lineaire pedagogiek met veel drills, correcties en het aanleren van technieken
OF
Een nonlineaire pedagogiek met Small-Sided Games, doelgerichte manipulatie van constraints (de CLA) en kansen om de hele training te ontdekken en te spelen
Dit is natuurlijk een no-brainer! Hoewel het onderzoek overweldigend aantoont dat een nonlineaire pedagogiek veel beter is voor het leren van vaardigheden, vinden veel coaches dit bewijs nog moeilijk te accepteren. Dat is begrijpelijk, want het betekent dat er een beter alternatief is dan de coachaanpak die we onze hele loopbaan hebben gebruikt. Toch kunnen we er niet aan twijfelen dat een nonlineaire pedagogiek veel leuker is voor spelers, wat bijdraagt aan meer tevredenheid van spelers en behoud binnen de basketbalsport. Voor 99% van de coaches die werken met jeugdspelers die basketbal spelen voor plezier, plezier in de sport en sociale redenen, is de vraag simpel: "waarom zou je dit NIET omarmen?!"
Als coaches moeten we ons ego opzijzetten en bereid zijn dit te proberen. Ons advies is: probeer het drie weken en geef geen technieken aan en gebruik geen drills. Kijk gewoon wat er gebeurt... Vraag je spelers wat ze ervan vinden en observeer hoe ze bewegen en met elkaar omgaan in hun omgeving. We garanderen dat je nooit meer teruggaat!
Blijf je coaching ontwikkelen.
Verbind deze ideeën met het Success Pathway, de videobibliotheek met oefenvormen, de coachingcommunity en de maandelijkse livesessies.
Ontdek de Membership
